σε ποίηση της Κικής Δημουλά
Σε τεντωμένο σκοινί ισορροπεί, για λίγο φτάνει σε σταθερό σημείο, και ξανά σχοινοβατεί. Από κάτω τι; Ισορροπεί μεταξύ τι; Ζωή θάνατος, χαρά εγκατάλειψη, κενό ουσία, όνειρο ξύπνιο. Η ποίηση της κυρίας Δημουλά πρωταγωνίστρια, όπως δεν θα μπορούσε κανείς να τη φανταστεί, να παιρνει μια άλλη μορφή, να γινεται ίσως και πιο προσβάσιμη; Η σκηνική παρουσία της κυρίας Μιχαλοπούλου επίσης πρωταγωνίστρια, όπως εγώ τουλάχιστον μπορούσα να φανταστώ, λόγω πρότερης επαφής μου μαζί της. Το όλον απερίγραπτο. Και το μυαλό σε συνεχή κίνηση, χωρίς να ξέρω τι ακριβώς σκέφτεται.
Δεν έχει σημασία. Δε θα καθίσω να κάνω σκέψεις επί της παράστασης, πόσω μάλλον επί της ποίησης της κυρίας Δημουλά. Δεν έχω τα προσόντα. Δε μπορώ να έχω άποψη, ούτε να αρθρώσω λόγο πάνω σε τέτοια κείμενα. Πρόκειται για κείμενα που μιλάνε κατευθείαν με το υποσυνείδητό μου. Τα λένε μεταξύ τους, τα αποφασίζουνε, βρίσκουνε απαντήσεις μεταξύ τους. Εγώ απλά ξέρω ότι μέσα μου κάτι μίλησε, κάτι ειπώθηκε, κάτι προχώρησε. Αλλά μένει εκεί, στα μέσα μου, στο υποσυνείδητο, κάτι έχει αλλάξει εκεί μέσα, και δε πρόκειται να αρθρωθεί. Και κάπως έτσι βίωσα και τη παράσταση. Με το υποσυνείδητο. Τα λόγια, κι όλα τα άλλα δεν έχουν ουσία ή νόημα.
Χαίρομαι που ήμουνα εκεί, χαίρομαι που είχα την ευκαιρία και το προνόμιο να είμαι εκεί, και ελπίζω το θέατρο Τέχνης, οι συντελεστές, σε όποιον τελος πάντων πέφτει ο λόγος και η απόφαση, να επαναλάβουν τη παράσταση, ώστε να μπορέσουν και άλλοι, να βιώσουν αυτήν την εμπειρία.
Σκηνοθεσια: Μαρία Ξανθοπούλου
Ερμηνευει: Λουκία Μιχαλοπούλου
Επιλογή ποιημάτων και σύνθεση: Λουκία Μιχαλοπούλου
στο θέατρο Τέχνης Υπόγειο για δύο μόνο παραστάσεις 12 & 13 Οκτωβρίου 2009
Τρίτη, Οκτωβρίου 13, 2009
Παρασκευή, Οκτωβρίου 09, 2009
εγώ ελπίζω να τη βολέψω
Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Μαρτσέλο Ντ'Όρτα
Διαμόρφωση κειμένου από τον θίασο
Ο καλός μου ήθελε να το δει αυτό. (Ευτυχώς!) Φαν των βιβλίων γαρ. Εγώ σποραδικά τα έχω διαβάσει. Για όσους δε ξέρουν πρόκειται για μια σειρά από βιβλία με εκθέσεις μαθητών του δημοτικού. Από το Αρζάνο της Νοτίου Ιταλίας, περιοχή φτωχή, κατά συνέπεια παιδιά φτωχά, όχι και τόσο καλοζωισμένα, βλέπουν τη ζωή κάπως. Εκθέσεις λοιπόν, με μαργαριτάρια αλλά και με απρόβλεπτα βαθιούς στοχασμούς. Που είναι βαθείς ακριβώς επειδή δεν διατυπώθηκαν ώς τέτοιοι. Γιατί όσα ξέρουν τα παιδιά... Η όπως λέει ο αγαπημένος μου τροβαδούρος "έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα".
Εν πάσει περιπτώση, έτσι όπως ετοιμαζόμασταν για να πάμε, αναρωτιόμαστε πως θα έχουν αποδωθεί τα κείμενα. Με τίποτα δε θα μπορούσαμε να φανταστούμε αυτό που μας περίμενε. Ούτε και μπορώ να το περιγράψω, αν και θα προσπαθήσω. Μια παράσταση φρέσκια, δροσερή, ζωντανή, γεμάτη ψυχή. Με στιγμές γέλιου και προβληματισμού. Ο καλός μου με ενημερώνει ότι τα κείμενα είναι όντως αυτά που έγραψαν τα παιδιά. ΟΚ. Το σκηνικό μια τάξη, ε, περίπου έτσι, γιατί τα θρανία, εκτός από θρανία, γίνονται και αυτοκίνητα, και άλογα, και καράβια, και γενικώς είναι σαν κι αυτά να παίζουν, όπως και οι καρέκλες, όπως ακριβώς γίνεται στα παιχνίδια των παιδιών, που τα αντικείμενα έχουν πολλές και απρόσμενες διαστάσεις και εκφάνσεις. Γιατί η παράσταση έχει, όχι απλώς κάτι, αλλά πολλά από τον κόσμο των παιδιών. Όχι παιδικότητα, ίσως ούτε και αθωότητα, αλλά αυτήν την αστείρευτη φαντασία, την αίσθηση ότι όλα είναι πιθανά, και την ικανότητα των παιδιων να μη κολλάνε: τώρα λύπη, τώρα χαρά, και όχι απλή χαρά, πως το λέει; χαρούμενος από χαρά. Και τούμπαλιν. Όχι παίζουμε.
Ευχαριστώ όλους τους συντελεστές για μια πολύ όμορφη και γεμάτη παράσταση. Και η σκηνή με τα playmobil ε κ π λ η κ τ ι κ ή. Σαν να την είχε σκεφτεί ο γιός μου :-)
Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου
Παίζουν οι ηθοποιοί: Κατερίνα Μαυρογεώργη, Στέργιος Νένες, Θοδωρής Πετρόπουλος, Σεραφειμ Ράδης, Μαρία Φιλίνη
στο θέατρο του Νέου Κόσμου
Διαμόρφωση κειμένου από τον θίασο
Ο καλός μου ήθελε να το δει αυτό. (Ευτυχώς!) Φαν των βιβλίων γαρ. Εγώ σποραδικά τα έχω διαβάσει. Για όσους δε ξέρουν πρόκειται για μια σειρά από βιβλία με εκθέσεις μαθητών του δημοτικού. Από το Αρζάνο της Νοτίου Ιταλίας, περιοχή φτωχή, κατά συνέπεια παιδιά φτωχά, όχι και τόσο καλοζωισμένα, βλέπουν τη ζωή κάπως. Εκθέσεις λοιπόν, με μαργαριτάρια αλλά και με απρόβλεπτα βαθιούς στοχασμούς. Που είναι βαθείς ακριβώς επειδή δεν διατυπώθηκαν ώς τέτοιοι. Γιατί όσα ξέρουν τα παιδιά... Η όπως λέει ο αγαπημένος μου τροβαδούρος "έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα".
Εν πάσει περιπτώση, έτσι όπως ετοιμαζόμασταν για να πάμε, αναρωτιόμαστε πως θα έχουν αποδωθεί τα κείμενα. Με τίποτα δε θα μπορούσαμε να φανταστούμε αυτό που μας περίμενε. Ούτε και μπορώ να το περιγράψω, αν και θα προσπαθήσω. Μια παράσταση φρέσκια, δροσερή, ζωντανή, γεμάτη ψυχή. Με στιγμές γέλιου και προβληματισμού. Ο καλός μου με ενημερώνει ότι τα κείμενα είναι όντως αυτά που έγραψαν τα παιδιά. ΟΚ. Το σκηνικό μια τάξη, ε, περίπου έτσι, γιατί τα θρανία, εκτός από θρανία, γίνονται και αυτοκίνητα, και άλογα, και καράβια, και γενικώς είναι σαν κι αυτά να παίζουν, όπως και οι καρέκλες, όπως ακριβώς γίνεται στα παιχνίδια των παιδιών, που τα αντικείμενα έχουν πολλές και απρόσμενες διαστάσεις και εκφάνσεις. Γιατί η παράσταση έχει, όχι απλώς κάτι, αλλά πολλά από τον κόσμο των παιδιών. Όχι παιδικότητα, ίσως ούτε και αθωότητα, αλλά αυτήν την αστείρευτη φαντασία, την αίσθηση ότι όλα είναι πιθανά, και την ικανότητα των παιδιων να μη κολλάνε: τώρα λύπη, τώρα χαρά, και όχι απλή χαρά, πως το λέει; χαρούμενος από χαρά. Και τούμπαλιν. Όχι παίζουμε.
Ευχαριστώ όλους τους συντελεστές για μια πολύ όμορφη και γεμάτη παράσταση. Και η σκηνή με τα playmobil ε κ π λ η κ τ ι κ ή. Σαν να την είχε σκεφτεί ο γιός μου :-)
Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου
Παίζουν οι ηθοποιοί: Κατερίνα Μαυρογεώργη, Στέργιος Νένες, Θοδωρής Πετρόπουλος, Σεραφειμ Ράδης, Μαρία Φιλίνη
στο θέατρο του Νέου Κόσμου
Κυριακή, Οκτωβρίου 04, 2009
Το φεγγάρι που ματώνει
του Νίκολας Καζάν
Η Μάνια είναι μια δεκαεννιάχρονη φοιτήτρια, νέα, φρέσκια, αθώα. Έχει έρθει στη Νέα Υόρκη να δει τον θείο της και πάνε επίσκεψη να δούνε ένα φίλο του. Έναν ενδιαφέρον τύπο, ένα άνθρωπο του κόσμου, επιτυχημένο, που ξέρει το πως δουλεύει ο κόσμος και το εκμεταλεύεται δεόντως, που έχει μάθει και καταφέρνει να έχει και να κάνει πάντα αυτό που θέλει. Ο φίλος γουστάρει τη Μάνια και ο θείος τους αφήνει μόνους, γιατί ο θείος χρωστάει χάρη στο φίλο, είναι δεμένος χειροπόδαρα, ή έτσι θέλει να είναι για να μη χρειάζεται να κάνει τίποτα για τα δυσάρεστα της ζωής. Ο φίλος βιάζει τη Μάνια. Πολλάκις. Πρώτα αποκαλύπτοντας σκοτεινά μυστικά για τον θείο και τον πατέρα της, βάλλοντας ακατάπαυστα το ρομαντισμό και το αθώο βλέμμα της προς το κόσμο και τη ζωή. "Ξύπνησε! - Μπορεί να μη θέλω να ξυπνήσω" Αλλά δε πάει έτσι κοριτσάκι, θα ξυπνήσεις, και θα ξυπνήσεις βίαια. Με ένα σωματικο βιασμό.
Η Μάνια αποδείχθηκε καλή μαθήτρια. "Όταν το παιχνίδι χοντραίνει ή αποχωρείς ή χτυπάς αναλόγως" Και έτσι κι έκανε. Ένα χρόνο μετά, τους σερβίρει για δείπνο το παιδί που απέβαλε, το παιδί του βιασμού. Κι έτσι, όπως αυτή έχει στερηθεί για πάντα την απόλαυση του έρωτα, αυτοί θα στερηθούν για πάντα την απόλαυση του φαγητού. Game. Match. Ίσως κι όχι. Γιατί η Μάνια, όσον κι αν θα το' θελε δεν έχασε την αθωότητα της. Ο πυρήνας είναι έτσι φτιαγμένος.
Μου άρεσε τρελά το κείμενο, και χαίρομαι που συμπεριλαμβάνεται στο πρόγραμμα. Προβλέπω ότι σύντομα θα ανατρέξω για να θυμηθώ λόγια και σκέψεις. Ίσως να θεωρείται λίγο τετριμένη αυτή η διαμάχη καλού κακού και δε συμμαζεύεται, αλλά πόσο ωραία δοσμένη. "Θέλω να με κυριεύει ο σατανάς και μετά να έρχεται η γαλήνη της συγχώρεσης. "
"Νοιώθω ικανή για τα πάντα. Κι αυτό με τρομάζει." Μπορείς να είσαι καλός και συγχρόνως να μην είσαι ανυπεράσπιστος; Δυστυχώς δε μπορείς. Μπορείς όμως να υποπέφτεις σε πράξεις μη καλές και να μη χάνεις τη καλοσύνη σου. Θα υποφέρεις φυσικά, αλλά κάποιο τίμημα πρέπει να πληρωθεί. Πάντα.
Και εγώ, ημέρα εκλογών σήμερα, σκέφτομαι ότι μεγάλωσα πιά, δυστυχώς δεν έχω άλλη αθωότητα πλέον να χάσω. Και πάλι σκέφτομαι, έχω κι άλλο να μεγαλώσω, δυστυχώς μου έχει απομείνει κάποια, έστω και λίγη αθωότητα να χάσω. Κάπως έτσι είναι η μοίρα των αθώων, να παραμένουν αθώοι στο βάθος τους, παρόλες τις προσπάθειες να τη χάσουν. Πόσο εύκολη η ζωή μας, και της Μάνιας, αν καταφέρναμε να τη χάσουμε αυτήν την αθωότητα, να γίνουμε και εμείς αδυσώπητοι, να πράτουμε σύμφωνα με τους κανόνες του παιχνιδιού και να μη μας καίει, να μη μας νοιάζει. Εκεί το σημαντικό, να μη μας καίει. Να μπορούσε η Μάνια, να το δώσει το καίριο χτύπημα και να μη την πληγώσει αυτήν περισσότερο από όλους. Αλλά πάλι, αν και η αθώα πράττει ως μη αθώα, η αθωότητα βγαίνει κερδισμενη, γιατί παραμένει εκεί, υπάρχει, κι αυτό είναι ελπίδα. Και ας μας καίει. Να μας καίει για να έχουμε ελπίδα, σωστά;
Σκηνοθεσία: Νίκος Καμτσής
Παίζουν οι ηθοποιοί: Μάρλεν Σαϊτη, Ασημάκης Αλεξίου, Δημήτρης Κανέλλος
στο θέατρο "Τόπος Αλλού"
Η Μάνια είναι μια δεκαεννιάχρονη φοιτήτρια, νέα, φρέσκια, αθώα. Έχει έρθει στη Νέα Υόρκη να δει τον θείο της και πάνε επίσκεψη να δούνε ένα φίλο του. Έναν ενδιαφέρον τύπο, ένα άνθρωπο του κόσμου, επιτυχημένο, που ξέρει το πως δουλεύει ο κόσμος και το εκμεταλεύεται δεόντως, που έχει μάθει και καταφέρνει να έχει και να κάνει πάντα αυτό που θέλει. Ο φίλος γουστάρει τη Μάνια και ο θείος τους αφήνει μόνους, γιατί ο θείος χρωστάει χάρη στο φίλο, είναι δεμένος χειροπόδαρα, ή έτσι θέλει να είναι για να μη χρειάζεται να κάνει τίποτα για τα δυσάρεστα της ζωής. Ο φίλος βιάζει τη Μάνια. Πολλάκις. Πρώτα αποκαλύπτοντας σκοτεινά μυστικά για τον θείο και τον πατέρα της, βάλλοντας ακατάπαυστα το ρομαντισμό και το αθώο βλέμμα της προς το κόσμο και τη ζωή. "Ξύπνησε! - Μπορεί να μη θέλω να ξυπνήσω" Αλλά δε πάει έτσι κοριτσάκι, θα ξυπνήσεις, και θα ξυπνήσεις βίαια. Με ένα σωματικο βιασμό.
Η Μάνια αποδείχθηκε καλή μαθήτρια. "Όταν το παιχνίδι χοντραίνει ή αποχωρείς ή χτυπάς αναλόγως" Και έτσι κι έκανε. Ένα χρόνο μετά, τους σερβίρει για δείπνο το παιδί που απέβαλε, το παιδί του βιασμού. Κι έτσι, όπως αυτή έχει στερηθεί για πάντα την απόλαυση του έρωτα, αυτοί θα στερηθούν για πάντα την απόλαυση του φαγητού. Game. Match. Ίσως κι όχι. Γιατί η Μάνια, όσον κι αν θα το' θελε δεν έχασε την αθωότητα της. Ο πυρήνας είναι έτσι φτιαγμένος.
Μου άρεσε τρελά το κείμενο, και χαίρομαι που συμπεριλαμβάνεται στο πρόγραμμα. Προβλέπω ότι σύντομα θα ανατρέξω για να θυμηθώ λόγια και σκέψεις. Ίσως να θεωρείται λίγο τετριμένη αυτή η διαμάχη καλού κακού και δε συμμαζεύεται, αλλά πόσο ωραία δοσμένη. "Θέλω να με κυριεύει ο σατανάς και μετά να έρχεται η γαλήνη της συγχώρεσης. "
"Νοιώθω ικανή για τα πάντα. Κι αυτό με τρομάζει." Μπορείς να είσαι καλός και συγχρόνως να μην είσαι ανυπεράσπιστος; Δυστυχώς δε μπορείς. Μπορείς όμως να υποπέφτεις σε πράξεις μη καλές και να μη χάνεις τη καλοσύνη σου. Θα υποφέρεις φυσικά, αλλά κάποιο τίμημα πρέπει να πληρωθεί. Πάντα.
Και εγώ, ημέρα εκλογών σήμερα, σκέφτομαι ότι μεγάλωσα πιά, δυστυχώς δεν έχω άλλη αθωότητα πλέον να χάσω. Και πάλι σκέφτομαι, έχω κι άλλο να μεγαλώσω, δυστυχώς μου έχει απομείνει κάποια, έστω και λίγη αθωότητα να χάσω. Κάπως έτσι είναι η μοίρα των αθώων, να παραμένουν αθώοι στο βάθος τους, παρόλες τις προσπάθειες να τη χάσουν. Πόσο εύκολη η ζωή μας, και της Μάνιας, αν καταφέρναμε να τη χάσουμε αυτήν την αθωότητα, να γίνουμε και εμείς αδυσώπητοι, να πράτουμε σύμφωνα με τους κανόνες του παιχνιδιού και να μη μας καίει, να μη μας νοιάζει. Εκεί το σημαντικό, να μη μας καίει. Να μπορούσε η Μάνια, να το δώσει το καίριο χτύπημα και να μη την πληγώσει αυτήν περισσότερο από όλους. Αλλά πάλι, αν και η αθώα πράττει ως μη αθώα, η αθωότητα βγαίνει κερδισμενη, γιατί παραμένει εκεί, υπάρχει, κι αυτό είναι ελπίδα. Και ας μας καίει. Να μας καίει για να έχουμε ελπίδα, σωστά;
Σκηνοθεσία: Νίκος Καμτσής
Παίζουν οι ηθοποιοί: Μάρλεν Σαϊτη, Ασημάκης Αλεξίου, Δημήτρης Κανέλλος
στο θέατρο "Τόπος Αλλού"
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 26, 2009
Κάποιος θα' ρθει
του Jon Fosse
Αυτός και Αυτή. Αγοράζουν ένα σπίτι στην άκρη του κόσμου, για να είναι μόνοι, μαζί.
Μακριά από τους άλλους. Γιατί οι άλλοι δεν θα τους άφηναν ποτέ να είναι μόνοι μαζί. Αλλά αυτό δε πρόκειται ποτέ να συμβεί. Δε θα μπορέσουν ποτέ να είναι μόνοι. Γιατί κάποιος θα έρθει. Και κάποιος έρχεται. Γιατί είναι πεπρωμένο, γιατί ήταν κρυφή επιθυμία, γιατί δε μπορούν να είναι μόνοι, γιατί δε θέλουν, γιατί θέλουν ο χειρότερος φόβος να πραγματοποιηθεί, ή γιατί μήπως δε θέλουν η αληθινή επιθυμία να πραγματωθεί.
Και όταν έρχεται, αν και "είναι το σπίτι μας δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ανοίξουμε, ανοίγουμε σε όποιον θέλουμε", αλλά, "αυτός δε θα φύγει, θα κάνει βόλτες γύρω γύρω από το σπίτι μέχρι να του ανοίξουμε", τελικά του επιτρέπουμε να μπεί, γιατί τελικά είναι αναπόφευκτο, κάποιος θα έρθει, είτε γιατί αυτό τελικά θέλουμε, είτε γιατί αυτό δε θέλουμε. Και εμείς αντίσταση μηδεν. Επίσης, είτε γιατί αυτό τελικά θέλουμε, ειτέ γιατί αυτό δε θέλουμε. Και τα δύο μαζί, πάντα. Και θέλω, και δε θέλω, και δε ξέρω τι θέλω.
Λόγος κοφτός, επαναλαμβανόμενος, παρανοικός.
Προσωπικά το κείμενο δε μου άρεσε, δε μου μίλησε, δε με κράτησε.
Με εκνεύρισε, με έκανε να δυσανασχετίσω, να ενοχληθώ. Για να είμαι δίκαιη όμως, ίσως αυτός να είναι και ο σκοπός του συγγραφέα. Διαβάζω στο πρόγραμμα και κάνω σκονάκι, γιατί μόνη μου δε θα το έβρισκα ποτέ, ότι "το σπίτι συμβολίζει τη κατοικία της συνείδησης". Αν όντως, το "σπίτι" συμβολίζει το νου μας, ίσως να ήθελε να μας υποβάλει σε ένα σοκ αηδίας για τη παράνοια με την οποία το φορτώνουμε, για τις φωνές που επιτρέπουμε να μας το μολύνουν. Την εμμονή μας στη παράνοια.
Παρεπιπτόντως, οι ηθοποιοί υπηρέτησαν πολύ καλά το έργο, και προφανώς και αυτοί, και ο σκηνοθέτης, αλλά και οι υπόλοιποι θεατές (από ότι έπιασα από συζητήσεις) βλέπουν στο κείμενο κάτι που εγώ δε βλέπω.
ΟΚ. Είναι εμπεριστατωμένο, και πολλάκις δηλωμένο. Δεν είμαι γνώστης και ντεν καταλαβαίνει. Ντεν μπορεί να δεί πέρα από το προφανές, να δεί το συμβολικό, το συγκείμενο, το αμφίσημο. Εν τέλει δε ξέρω και αν με αφορά. Αυτός ο θεατής τα θέλει λίγο πιο λιανά, λίγο πιο στρωτά. Sorry.
Σκηνοθεσία: Λευτέρης Γιοβανίδης
Παίζουν οι ηθοποιοί: Πέτρος Αλατζάς, Γαλήνη Λυμπεροπούλου, Ιωσήφ Πολυζωίδης
Στο θέατρο Χώρα
Αυτός και Αυτή. Αγοράζουν ένα σπίτι στην άκρη του κόσμου, για να είναι μόνοι, μαζί.
Μακριά από τους άλλους. Γιατί οι άλλοι δεν θα τους άφηναν ποτέ να είναι μόνοι μαζί. Αλλά αυτό δε πρόκειται ποτέ να συμβεί. Δε θα μπορέσουν ποτέ να είναι μόνοι. Γιατί κάποιος θα έρθει. Και κάποιος έρχεται. Γιατί είναι πεπρωμένο, γιατί ήταν κρυφή επιθυμία, γιατί δε μπορούν να είναι μόνοι, γιατί δε θέλουν, γιατί θέλουν ο χειρότερος φόβος να πραγματοποιηθεί, ή γιατί μήπως δε θέλουν η αληθινή επιθυμία να πραγματωθεί.
Και όταν έρχεται, αν και "είναι το σπίτι μας δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ανοίξουμε, ανοίγουμε σε όποιον θέλουμε", αλλά, "αυτός δε θα φύγει, θα κάνει βόλτες γύρω γύρω από το σπίτι μέχρι να του ανοίξουμε", τελικά του επιτρέπουμε να μπεί, γιατί τελικά είναι αναπόφευκτο, κάποιος θα έρθει, είτε γιατί αυτό τελικά θέλουμε, είτε γιατί αυτό δε θέλουμε. Και εμείς αντίσταση μηδεν. Επίσης, είτε γιατί αυτό τελικά θέλουμε, ειτέ γιατί αυτό δε θέλουμε. Και τα δύο μαζί, πάντα. Και θέλω, και δε θέλω, και δε ξέρω τι θέλω.
Λόγος κοφτός, επαναλαμβανόμενος, παρανοικός.
Προσωπικά το κείμενο δε μου άρεσε, δε μου μίλησε, δε με κράτησε.
Με εκνεύρισε, με έκανε να δυσανασχετίσω, να ενοχληθώ. Για να είμαι δίκαιη όμως, ίσως αυτός να είναι και ο σκοπός του συγγραφέα. Διαβάζω στο πρόγραμμα και κάνω σκονάκι, γιατί μόνη μου δε θα το έβρισκα ποτέ, ότι "το σπίτι συμβολίζει τη κατοικία της συνείδησης". Αν όντως, το "σπίτι" συμβολίζει το νου μας, ίσως να ήθελε να μας υποβάλει σε ένα σοκ αηδίας για τη παράνοια με την οποία το φορτώνουμε, για τις φωνές που επιτρέπουμε να μας το μολύνουν. Την εμμονή μας στη παράνοια.
Παρεπιπτόντως, οι ηθοποιοί υπηρέτησαν πολύ καλά το έργο, και προφανώς και αυτοί, και ο σκηνοθέτης, αλλά και οι υπόλοιποι θεατές (από ότι έπιασα από συζητήσεις) βλέπουν στο κείμενο κάτι που εγώ δε βλέπω.
ΟΚ. Είναι εμπεριστατωμένο, και πολλάκις δηλωμένο. Δεν είμαι γνώστης και ντεν καταλαβαίνει. Ντεν μπορεί να δεί πέρα από το προφανές, να δεί το συμβολικό, το συγκείμενο, το αμφίσημο. Εν τέλει δε ξέρω και αν με αφορά. Αυτός ο θεατής τα θέλει λίγο πιο λιανά, λίγο πιο στρωτά. Sorry.
Σκηνοθεσία: Λευτέρης Γιοβανίδης
Παίζουν οι ηθοποιοί: Πέτρος Αλατζάς, Γαλήνη Λυμπεροπούλου, Ιωσήφ Πολυζωίδης
Στο θέατρο Χώρα
Σάββατο, Ιανουαρίου 10, 2009
Οι ράγες πίσω μου
του Χάρη Ρώμα
Ο Θαλής είναι ένας μέσος άνθρωπος, ούτε όμορφος, ούτε άσχημος, ούτε έξυπνος, ούτε χαζός, σε όλα μέτριος, ασήμαντος, περνάει απαρατήρητος, κανείς δεν τον προσέχει, κανείς δεν αντιλαμβάνεται τη παρουσία του ή ακόμη και αυτόν τον ίδιο, και άμα λείψει, σε κανέναν δε θα λείψει, η απουσία του τόσο αισθητή όσο και η παρουσία του, δηλαδήν μηδενική.
Μη το λες αυτό, όλοι αφήνουν ίχνη, μα όλοι!
Είμαι σίγουρη ότι σημάδεψε τη ζωή της μάνας του, και την γέμισε, και της έδωσε ευτυχία, μέχρι που αυτή πέθανε όταν αυτός ήταν δύο χρονών. Και ο γιός του δε θα υπήρχε αν δεν υπήρχε αυτός, κι ας βγήκε το παιδί φασιστάκι, τι να κάνουμε ο καθένας κουβαλάει το σταυρό του, αυτός ο σταυρός έλαχε σε αυτό το παιδί . Και σίγουρα ήταν σημαντικός για τη ζωή του όχι τόσο προικισμένου φίλου του, του Αντύπα, αν και αυτόν δε θα τον φοβόμουνα, είχε έμφυτη την ικανότητα να ζεί.
Και αν είναι κάτι που με ενόχλησε στον Θαλή δεν είναι η μετριότητα, το συνιθισμένο της ύπαρξης του, είναι η μεμψιμοιρία και η γκρίνια. Γιατί αν και η ζωή τον αδίκησε και δεν του έδωσε κάτι ξεχωριστό, κατάφερε να κάνει αυτά που στη μίζερη ζωή μας, οι περισσότεροι από εμάς, αυτοί που ίσως κάποιοι μας θεωρούν "ξεχωριστούς", δε καταφέραμε να κάνουμε. Σπούδασε, βρήκε μια απλή δουλίτσα να χρηματοδοτεί τη ζωή του, ερωτεύτηκε, παντρεύτηκε, έκανε οικογένεια. Συνιθισμένα πράγματα, μα τόσο σπάνια. Μέση ζωή, ενός μέσου ανθρώπου, θα πεις, αλλά πόσους ξέρεις που να έχουν τουλάχιστον αυτό; Και αυτό το μαυρίζει με την γκρίνια του που δεν κατάφερε να κάνει κάτι πιο σπουδαίο. Μμμμ, κάτι μου θυμίζει αυτό, δεν είμαι εγώ η αναμάρτητη που θα ρίξει τη πέτρα.
Είμαστε ευλογημένοι που ζούμε αυτή τη στιγμή είπε η πρώτη συμαντική γυναίκα της ζωής του.
Μην υποτιμάς τη στιγμή. Πολλές στιγμές φτιάχνουν μια ολόκληρη ζωή, λέει η άλλη σημαντική γυναίκα της ζωής του.
Έτσι είναι, μόνο που μας τυφλώνει το σύνολο, και χάνουμε το επιμέρους που έχει γεύση.
Και αυτός ο μέσος άνθρωπος, έκανε και κάτι πολύ σπουδαίο που δε το βλέπει. Κατάφερε να ζεί σύμφωνα με τις αρχές του.
Και έχει και κάτι ακόμη πιο σπουδαίο. Μπορεί και ονειρεύται. Που να ήξερες Θαλή τι σημαίνει αυτό και πόσο ζηλεύουμε εμείς που δε μπορούμε να τραγουδήσουμε παρέα σου
Κείνο που με σώζει είναι που ονειρεύομαι σα τον καραγκιόζη.
Κι ας μας έτρωγε λιγάκι.
Πολύ μου άρεσε η παράσταση, μου άρεσε το κείμενο, μου αρεσε το πως δόθηκε, μου άρεσαν οι ερμηνείες, μου άρεσει ο χωρος πολύ. Στιγμές έκλαψα, στιγμές γέλασα, χάθηκα μέσα της και γέμισα. Έτυχε να κάθομαι μπροστά μπροστά, και ακριβώς μπροστά μας, ερχότανε ο κύριος Καρατζιάς και άλλαζε μεταξύ των ρόλων του. Με συγκλόνισε ο τρόπος που έμπαινε στο πετσί του ψιλοχαζού φίλου, του Αντύπα. Μερικές φορές ξεχνώ πόσο πραγματικά βιώνουν αυτό που παίζουν οι ηθοποιοί. Πραγματικά συγκλονιστικό.
Παρεμπιπτόντος ο Σαβόπουλος είναι μεγάλος αγαπημενος μου και εμένα, ναι, ναι, εγώ και η μισή Ελλάδα, ξέρω.
Σκηνοθεσία: Χάρης Ρώμας
Παίζουν οι ηθοποιοί: Χάρης Ρώμας, Αναστάσης Κολοβός, Δημήτρης Καρατζιάς, Θωμαίς Ανδρούτσου
στο θέατρο "Τρένο στο Ρούφ"
για τη θεατρική περίοδο 09/10 στο θέατρο αποθήκη
Ο Θαλής είναι ένας μέσος άνθρωπος, ούτε όμορφος, ούτε άσχημος, ούτε έξυπνος, ούτε χαζός, σε όλα μέτριος, ασήμαντος, περνάει απαρατήρητος, κανείς δεν τον προσέχει, κανείς δεν αντιλαμβάνεται τη παρουσία του ή ακόμη και αυτόν τον ίδιο, και άμα λείψει, σε κανέναν δε θα λείψει, η απουσία του τόσο αισθητή όσο και η παρουσία του, δηλαδήν μηδενική.
Μη το λες αυτό, όλοι αφήνουν ίχνη, μα όλοι!
Είμαι σίγουρη ότι σημάδεψε τη ζωή της μάνας του, και την γέμισε, και της έδωσε ευτυχία, μέχρι που αυτή πέθανε όταν αυτός ήταν δύο χρονών. Και ο γιός του δε θα υπήρχε αν δεν υπήρχε αυτός, κι ας βγήκε το παιδί φασιστάκι, τι να κάνουμε ο καθένας κουβαλάει το σταυρό του, αυτός ο σταυρός έλαχε σε αυτό το παιδί . Και σίγουρα ήταν σημαντικός για τη ζωή του όχι τόσο προικισμένου φίλου του, του Αντύπα, αν και αυτόν δε θα τον φοβόμουνα, είχε έμφυτη την ικανότητα να ζεί.
Και αν είναι κάτι που με ενόχλησε στον Θαλή δεν είναι η μετριότητα, το συνιθισμένο της ύπαρξης του, είναι η μεμψιμοιρία και η γκρίνια. Γιατί αν και η ζωή τον αδίκησε και δεν του έδωσε κάτι ξεχωριστό, κατάφερε να κάνει αυτά που στη μίζερη ζωή μας, οι περισσότεροι από εμάς, αυτοί που ίσως κάποιοι μας θεωρούν "ξεχωριστούς", δε καταφέραμε να κάνουμε. Σπούδασε, βρήκε μια απλή δουλίτσα να χρηματοδοτεί τη ζωή του, ερωτεύτηκε, παντρεύτηκε, έκανε οικογένεια. Συνιθισμένα πράγματα, μα τόσο σπάνια. Μέση ζωή, ενός μέσου ανθρώπου, θα πεις, αλλά πόσους ξέρεις που να έχουν τουλάχιστον αυτό; Και αυτό το μαυρίζει με την γκρίνια του που δεν κατάφερε να κάνει κάτι πιο σπουδαίο. Μμμμ, κάτι μου θυμίζει αυτό, δεν είμαι εγώ η αναμάρτητη που θα ρίξει τη πέτρα.
Είμαστε ευλογημένοι που ζούμε αυτή τη στιγμή είπε η πρώτη συμαντική γυναίκα της ζωής του.
Μην υποτιμάς τη στιγμή. Πολλές στιγμές φτιάχνουν μια ολόκληρη ζωή, λέει η άλλη σημαντική γυναίκα της ζωής του.
Έτσι είναι, μόνο που μας τυφλώνει το σύνολο, και χάνουμε το επιμέρους που έχει γεύση.
Και αυτός ο μέσος άνθρωπος, έκανε και κάτι πολύ σπουδαίο που δε το βλέπει. Κατάφερε να ζεί σύμφωνα με τις αρχές του.
Και έχει και κάτι ακόμη πιο σπουδαίο. Μπορεί και ονειρεύται. Που να ήξερες Θαλή τι σημαίνει αυτό και πόσο ζηλεύουμε εμείς που δε μπορούμε να τραγουδήσουμε παρέα σου
Κείνο που με σώζει είναι που ονειρεύομαι σα τον καραγκιόζη.
Κι ας μας έτρωγε λιγάκι.
Πολύ μου άρεσε η παράσταση, μου άρεσε το κείμενο, μου αρεσε το πως δόθηκε, μου άρεσαν οι ερμηνείες, μου άρεσει ο χωρος πολύ. Στιγμές έκλαψα, στιγμές γέλασα, χάθηκα μέσα της και γέμισα. Έτυχε να κάθομαι μπροστά μπροστά, και ακριβώς μπροστά μας, ερχότανε ο κύριος Καρατζιάς και άλλαζε μεταξύ των ρόλων του. Με συγκλόνισε ο τρόπος που έμπαινε στο πετσί του ψιλοχαζού φίλου, του Αντύπα. Μερικές φορές ξεχνώ πόσο πραγματικά βιώνουν αυτό που παίζουν οι ηθοποιοί. Πραγματικά συγκλονιστικό.
Παρεμπιπτόντος ο Σαβόπουλος είναι μεγάλος αγαπημενος μου και εμένα, ναι, ναι, εγώ και η μισή Ελλάδα, ξέρω.
Σκηνοθεσία: Χάρης Ρώμας
Παίζουν οι ηθοποιοί: Χάρης Ρώμας, Αναστάσης Κολοβός, Δημήτρης Καρατζιάς, Θωμαίς Ανδρούτσου
στο θέατρο "Τρένο στο Ρούφ"
για τη θεατρική περίοδο 09/10 στο θέατρο αποθήκη
Δευτέρα, Δεκεμβρίου 01, 2008
Η Συνοδός
της Νίνα Μπερμπέροβα
Η Σόνια, γεννημένη στη Πετρούλη στις αρχές του εικοστού αιώνα, από μητέρα ανύπαντρη, γίνεται πιανίστρια σα τη μητέρα της. Μέσα στη φτώχεια και στην ανέχεια, παλεύει να κερδίσει στη ζωή της παίζοντας εδώ και εκεί πιάνο, ώσπου βρίσκει δουλειά ως συνοδός μιας επιτυχημένης σοπράνου, Μαρία Νικολάιεβνα, μα τι ωραία ονόματα έχουν αυτοί οι ρωσοι. Η Μαρία Νικολάιεβνα, όμορφη, ταλαντούχα, επιτυχημένη και αγαπητή, πλούσια, τα έχει όλα, και η Σονιέσκια, έτσι την αποκαλεί πια η σοπράνο γιατί είναι είναι τόσο νέα, κοριτσάκι, αναρωτιέται και νοιώθει την αδικια, που εκείνη τα έχει όλα και αυτή τίποτα. Δεν είναι όμορφη, δεν έχει το εκπληκτικό ταλέντο, δεν είχε τη τύχη να γεννηθεί σε κάποιο ανώτερο κοινωνικό στρώμα, δεν της χαρίστηκε τίποτα. "Φτυσμένη κατάμουτρα πριν ακόμη γεννηθεί" όπως λέει η ίδια, αποδέχεται τη θέση που της δόθηκε, όχι δεν είναι ευχαριστημένη με αυτή, αλλά επιλέγει να παραμένει εκεί. Εκεί μόνο ανήκει, εκεί μόνο νοιώθει ότι πρέπει να είναι.
Η οκτωβριανή επανάσταση ήρθε να δώσει ισότητα και ισορροπία, η Σονιέσκα κραυγάζει "Και ο Θεός; που είναι ο Θεός; Γιατί δεν μας έκανε κι εμάς ίδιους; Γιατί δεν μας έκανε κι εμάς σαν κι αυτή;" Ναι, διαβλέπω μια αδικία, Σόνια καλή μου, όπως θα έλεγε και η Μαρία Νικολάιεβνα, άλλοι άνθρωποι δείχνουν να είναι ευλογημένοι και άλλοι φτυσμένοι. Από ποιόν όμως Σόνια; Από τον Θεό; τον κόσμο; ή από εμάς τους ίδιους που φτυνουμε τον εαυτό μας;
Γιατί η σοπράνο και ο άντρας της, παίρνουν τη Σόνια μέσα στην οικογένεια τους, της φέρονται όμορφα, της δίνουν πολλά, κι όμως αυτή παραμένει άσχημη, ατάλαντη, ασήμαντη. Η σοπράνο, δε ξέρουμε πως έφτασε εκεί που έφτασε, αλλά βλέπουμε μια γυναίκα που δουλεύει σκληρά, που έχει κακοτυχίες, που και η δικιά της η ζωή και τα κεκτημένα της αναστατώνονται από την επανάσταση, που ενώ αγαπά άλλον αποφασίζει να μην προδώσει τον άντρα της, κι όμως αυτή η γυναίκα, ξανά και ξανά επιλέγει φως, επιλέγει σε όλες τις καταστάσεις της ζωής της να χαίρεται και να εκμεταλεύεται τα καλά, και να προσπερνά τα άλλα. Η Σόνια, κατηγορεί τη Μαρία επειδή αυτή μένει πίσω στη σκιά, αλλά δε κάνει κανένα βήμα να προχωρήσει στο φως. Δέχεται αγάπη και επιστρέφει μίσος, καραδοκεί να βρεί το αδύνατο σημείο της εργοδότριας της για να μπορέσει να κυριαρχήσει πάνω της, να την συνθλίψει. Και κάποια στιγμή που τη βλέπει αδύναμη, ίσως θα μπορούσε να μαλακώσει, αλλά η Μαρία Νικολάιεβνα, για άλλη μια φορά, αποδέχεται, προσπερνά, επιλέγει ζωή σε φως. Μα πως τολμά, πως τολμά να υπερβαίνει τα πάντα, να επιλέγει πάντα γαλήνη, να βγαίνει πάντα νικήτρια. Πως μπορεί να είναι πάντα στο φως. Μα καλή μου, γιατί έχει επιλέξει να είναι ευτυχισμένη, no matter what. Είναι τόσο απλό.
(Και η Σόνια θα μπορούσα να είμαι εγώ, πόσο τρομαχτικό είναι αυτό;)
Μερικές φορές μας είναι τόσο πιο εύκολο να θέλουμε να είναι όλοι μέτριοι παρά να χαιρόμαστε το μεγαλείο κάποιων ανθρώπων και να προσπαθήσουμε κι εμείς να ανέβουμε εκεί. Για μένα, καθαρή αιχμή της συγγραφέος κατά του κομμουνιστικού καθεστώτος που ήθελε όλα να τα συνθλίψει σε ένα επίπεδο μετριότητας. Αφού δε μπορώ να είμαι σαν εσένα θα σε καταστρέψω να γίνεις σαν εμένα.
Όσο για τη παράσταση και τους συντελεστές τι να πρωτοπώ. Το θέατρο βαφείο είναι ούτως ή άλλως αγαπημένος χώρος, όμορφος, ατμοσφαιρικός. Στο φουαγιέ πριν τη παράσταση ρώσικες μελωδίες σε βάζουν σε ένα κλίμα, όμορφη νότα και οι βότκες που προσφέρονται. Και μετά οι ηθοποιοί ρίχνουν χιόνι επί σκηνής, και νιώθεις να μεταφέρεσαι εκεί, εκατό χρόνια πριν. Η Δήμητρα Χατούπη είναι εκπληκτική, και καταφέρνει να αποπνέει όλη αυτή τη μιζέρια στη ζωή και στη καρδιά της Σόνιας, πόσο δύσκολο πρέπει να είναι να μπαίνεις στο πετσί μιας αληθινά δυστυχισμένης γυναίκας. Η Έλενα Χατζηαυξέντη που ερμηνεύει τη Μαρία Νικολάιεβνα είναι αποκάλυψη, όχι μόνο ως ηθοποιός αλλά και ως σοπράνο (δεν είμαι ειδική επί των λυρικών αλλά πολύ μου άρεσε το πως τραγουδούσε) και διαβάζω στο βιογραφικό της και παιδαγωγός - τόσο ταλέντο και ομορφιά μαζεμένα, μπράβο της. Και γενικά όλη η παράσταση υπέροχη, κι εγώ χάρηκα που ήμουνα κοινωνός σε αυτή. Ευχαριστώ.
Σκηνοθεσία:Δαμιανός Κωνσταντινίδης
Παίζουν οι ηθοποιοί:Δήμητρα Χατούπη, Έλενα Χατζηαυξέντη, Άλκης Ζούπας, Γιώργος Καμινιάρης, Άντα Σπανού, Ηλίας Παρασκευόπουλος, Γιάννης Μουγιάκος
Παίζει πιάνο: Μαρίνα Χρονοπούλου
στο θέατρο Βαφείο
Η Σόνια, γεννημένη στη Πετρούλη στις αρχές του εικοστού αιώνα, από μητέρα ανύπαντρη, γίνεται πιανίστρια σα τη μητέρα της. Μέσα στη φτώχεια και στην ανέχεια, παλεύει να κερδίσει στη ζωή της παίζοντας εδώ και εκεί πιάνο, ώσπου βρίσκει δουλειά ως συνοδός μιας επιτυχημένης σοπράνου, Μαρία Νικολάιεβνα, μα τι ωραία ονόματα έχουν αυτοί οι ρωσοι. Η Μαρία Νικολάιεβνα, όμορφη, ταλαντούχα, επιτυχημένη και αγαπητή, πλούσια, τα έχει όλα, και η Σονιέσκια, έτσι την αποκαλεί πια η σοπράνο γιατί είναι είναι τόσο νέα, κοριτσάκι, αναρωτιέται και νοιώθει την αδικια, που εκείνη τα έχει όλα και αυτή τίποτα. Δεν είναι όμορφη, δεν έχει το εκπληκτικό ταλέντο, δεν είχε τη τύχη να γεννηθεί σε κάποιο ανώτερο κοινωνικό στρώμα, δεν της χαρίστηκε τίποτα. "Φτυσμένη κατάμουτρα πριν ακόμη γεννηθεί" όπως λέει η ίδια, αποδέχεται τη θέση που της δόθηκε, όχι δεν είναι ευχαριστημένη με αυτή, αλλά επιλέγει να παραμένει εκεί. Εκεί μόνο ανήκει, εκεί μόνο νοιώθει ότι πρέπει να είναι.
Η οκτωβριανή επανάσταση ήρθε να δώσει ισότητα και ισορροπία, η Σονιέσκα κραυγάζει "Και ο Θεός; που είναι ο Θεός; Γιατί δεν μας έκανε κι εμάς ίδιους; Γιατί δεν μας έκανε κι εμάς σαν κι αυτή;" Ναι, διαβλέπω μια αδικία, Σόνια καλή μου, όπως θα έλεγε και η Μαρία Νικολάιεβνα, άλλοι άνθρωποι δείχνουν να είναι ευλογημένοι και άλλοι φτυσμένοι. Από ποιόν όμως Σόνια; Από τον Θεό; τον κόσμο; ή από εμάς τους ίδιους που φτυνουμε τον εαυτό μας;
Γιατί η σοπράνο και ο άντρας της, παίρνουν τη Σόνια μέσα στην οικογένεια τους, της φέρονται όμορφα, της δίνουν πολλά, κι όμως αυτή παραμένει άσχημη, ατάλαντη, ασήμαντη. Η σοπράνο, δε ξέρουμε πως έφτασε εκεί που έφτασε, αλλά βλέπουμε μια γυναίκα που δουλεύει σκληρά, που έχει κακοτυχίες, που και η δικιά της η ζωή και τα κεκτημένα της αναστατώνονται από την επανάσταση, που ενώ αγαπά άλλον αποφασίζει να μην προδώσει τον άντρα της, κι όμως αυτή η γυναίκα, ξανά και ξανά επιλέγει φως, επιλέγει σε όλες τις καταστάσεις της ζωής της να χαίρεται και να εκμεταλεύεται τα καλά, και να προσπερνά τα άλλα. Η Σόνια, κατηγορεί τη Μαρία επειδή αυτή μένει πίσω στη σκιά, αλλά δε κάνει κανένα βήμα να προχωρήσει στο φως. Δέχεται αγάπη και επιστρέφει μίσος, καραδοκεί να βρεί το αδύνατο σημείο της εργοδότριας της για να μπορέσει να κυριαρχήσει πάνω της, να την συνθλίψει. Και κάποια στιγμή που τη βλέπει αδύναμη, ίσως θα μπορούσε να μαλακώσει, αλλά η Μαρία Νικολάιεβνα, για άλλη μια φορά, αποδέχεται, προσπερνά, επιλέγει ζωή σε φως. Μα πως τολμά, πως τολμά να υπερβαίνει τα πάντα, να επιλέγει πάντα γαλήνη, να βγαίνει πάντα νικήτρια. Πως μπορεί να είναι πάντα στο φως. Μα καλή μου, γιατί έχει επιλέξει να είναι ευτυχισμένη, no matter what. Είναι τόσο απλό.
(Και η Σόνια θα μπορούσα να είμαι εγώ, πόσο τρομαχτικό είναι αυτό;)
Μερικές φορές μας είναι τόσο πιο εύκολο να θέλουμε να είναι όλοι μέτριοι παρά να χαιρόμαστε το μεγαλείο κάποιων ανθρώπων και να προσπαθήσουμε κι εμείς να ανέβουμε εκεί. Για μένα, καθαρή αιχμή της συγγραφέος κατά του κομμουνιστικού καθεστώτος που ήθελε όλα να τα συνθλίψει σε ένα επίπεδο μετριότητας. Αφού δε μπορώ να είμαι σαν εσένα θα σε καταστρέψω να γίνεις σαν εμένα.
Όσο για τη παράσταση και τους συντελεστές τι να πρωτοπώ. Το θέατρο βαφείο είναι ούτως ή άλλως αγαπημένος χώρος, όμορφος, ατμοσφαιρικός. Στο φουαγιέ πριν τη παράσταση ρώσικες μελωδίες σε βάζουν σε ένα κλίμα, όμορφη νότα και οι βότκες που προσφέρονται. Και μετά οι ηθοποιοί ρίχνουν χιόνι επί σκηνής, και νιώθεις να μεταφέρεσαι εκεί, εκατό χρόνια πριν. Η Δήμητρα Χατούπη είναι εκπληκτική, και καταφέρνει να αποπνέει όλη αυτή τη μιζέρια στη ζωή και στη καρδιά της Σόνιας, πόσο δύσκολο πρέπει να είναι να μπαίνεις στο πετσί μιας αληθινά δυστυχισμένης γυναίκας. Η Έλενα Χατζηαυξέντη που ερμηνεύει τη Μαρία Νικολάιεβνα είναι αποκάλυψη, όχι μόνο ως ηθοποιός αλλά και ως σοπράνο (δεν είμαι ειδική επί των λυρικών αλλά πολύ μου άρεσε το πως τραγουδούσε) και διαβάζω στο βιογραφικό της και παιδαγωγός - τόσο ταλέντο και ομορφιά μαζεμένα, μπράβο της. Και γενικά όλη η παράσταση υπέροχη, κι εγώ χάρηκα που ήμουνα κοινωνός σε αυτή. Ευχαριστώ.
Σκηνοθεσία:Δαμιανός Κωνσταντινίδης
Παίζουν οι ηθοποιοί:Δήμητρα Χατούπη, Έλενα Χατζηαυξέντη, Άλκης Ζούπας, Γιώργος Καμινιάρης, Άντα Σπανού, Ηλίας Παρασκευόπουλος, Γιάννης Μουγιάκος
Παίζει πιάνο: Μαρίνα Χρονοπούλου
στο θέατρο Βαφείο
Σάββατο, Νοεμβρίου 15, 2008
Στάχτες
του Κρίστοφερ Χάμπτον
βασισμένο στο μυθιστόρημα του Σάντορ Μάραϊ "Τα κεριά καίγονται μέχρι το τέλος"
Δύο παλίοι φίλοι που η προδοσία (;) του ενός τους χώρισε. Σάραντα χρόνια μετά, αναπόφευκτα συναντιουνται και τα γεγονότα επαναεπισκέφτονται. Αναπόφευκτα γιατί είναι ανάγκη και των δυό. Γιατί, παρόλο που χωρίστηκαν, ήταν, είναι και παραμένουν φίλοι. Και αν ίσως ο ένας επηζητούσε εξηγήσεις, να βγεί η αλήθεια στο φως από το στόμα του ίδιου του φιλου προδότη - γιατί υπήρχε τρόπος να μάθει αλλά μόνο από το φίλο ήθελε να πάρει τις πληροφορίες, και του άλλου ο στόχος ασαφής, (η συγχώρεση ίσως; μήπως να ερευνήσει αν ο άλλος δεν είχε καταλάβει;) τελικά το ζητούμενο, η διάρκεια της φιλίας τους, κι ας μην μπορεί να είναι φιλία με τα δώρα που η φιλία φέρνει, αυτό το ζητούμενο περίτρανα αποδυκνείεται και έρχεται να τους γαληνέψει και τους δύο.
Το έργο αναφέρεται στη τραγωδία της προδοσίας, στην απόγνωση που νοιώθει ένας άνθρωπος όταν προδωθεί από φίλο. Το θέμα δε με αγγίζει, ίσως γιατί δεν έχω βαθιές φιλίες, ίσως γιατί δε προσμένω πίστη από τους φίλους μου, πάει καιρός που συνειδητοποίησα ότι η ζωή δεν είναι δίκαια, και δεν οφείλει να είναι δίκαια, είναι καλά που δεν είναι δίκαια, σε φέρνει αντιμέτωπο με το σθένος σου να πράτεις δίκαια σε ένα κόσμο άδικο, και σε φέρνει αντιμέτωπο με όλες σου τις εσωτερικές δυνάμεις όταν προσπαθείς να επεξεργαστείς τις διάφορες "αδικίες" Άσχετο.
Δύο φίλοι παιδικοί λοιπόν, μεγαλώνουν, προερχόμενοι από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα με ότι αυτό συνεπάγεται, και η γυναίκα του ενός τον απατάει με τον άλλον. Προφανώς κάποια στιγμή το παράνομο ζευγάρι αποφάσισε να σκοτώσει το σύζυγο, η ευκαιρία δόθηκε και πέρασε (ή την άφησε εσκεμμένα ο προδότης να περάσει;) ανεκμετάλευτη, και ο φίλος προδότης εξαφανίζεται. Από δειλία, ή από φιλία. Και εκεί για μένα είναι που ο κεντρικός ήρωας δεν κατανοεί πως δεν υπήρξε προδοσία. Τη στιγμή που χαμήλωσε το όπλο, και δεν τον σκότωσε, ο προδότης φίλος του επέλεξε να παραμείνει πιστός, και το τίμημα ήταν να χάσει και φίλο και ερωμένη. Αλλά παρέμεινε πιστός. Ενώ ο άλλος, ο "προδωμένος" με το να νιώθει προδωμένος και να μη κατανοήσει ότι ο φίλος του τελικά παρέμεινε πιστός, τον πρόδωε πολύ χειρότερα. Δεν έχει σημασία τι έκανες στη κακιά στιγμή λέω εγώ, δε μπορώ να πιστέψω ότι σκέφτηκες αυτό για μένα. Εκεί για μένα η προδοσία, κι εκεί αναγνωρίζω ότι η φιλία δεν υπήρξε, όταν πιστεύεις τόσο λίγο σε μένα, που δεν εξαντλείς όλα σου τα ελαφρυντικά, που δε κατασκευάζεις ελαφρυντικά, γιατί θα σου ήτανε αδιανόητο ότι εγώ, που με ξέρεις, θα μπορούσα να δράσω έτσι από μόνη(ος) μου. Αυτά περί φιλίας και προδοσίας....
Όσο για τη παράσταση, είναι του εξαιρετικού επιπέδου που έχουμε συνηθίσει στο θέατρο Στοά. Καλό, κλασσικά δοσμένο θέατρο. Ένα θέατρο που αναδεικνύει το κείμενο και στηρίζεται σε ερμηνείες. Και αυτό αναγκαίο. Πολλές φορές έχω καταφύγει στο θέατρο Στοά μετά από μπαράζ πειραματικών, πιο νεανικών, "καινούργιων" παραστάσεων (που μου αρέσουν και για αυτό τις επιλέγω, σημειώνω) για να ξεκουραστώ, επιστρέφοντας στη πρώτη μου αγάπη.
Το πρόγραμμα επίσης είναι υπέροχο. Γνώρισα και τον κύριο Χάμπτον και τον Σαντόρ Μαραϊ. Πολύ καλή δουλειά.
Και μου αρέσει πάρα πολύ το φυλλάδιο με ένα κείμενο κατάθεση/διαμαρτυρία που δίνουνε με τις απόψεις επί των ελληνικών θεατρικών πραγμάτων της θεατρικής εταιρίας Στοά. Λένε πολλά που περνάνε συχνά από το μυαλό μας και δεν αρθρώνονται. Αλλά το πιο σημαντικό είναι η υπενθύμιση
"Κάνουμε θέατρο για να δώσουμε λύση στα προβλήματα μας, να απαλλαγούμε από τα φαντάσματα που μας περιτριγυρίζουν, να βγούμε από το βούρκο της καθημερινότητας, να γλυτώσουμε από το ψέμα, την υποκρισία και την απάτη του "πολιτισμού". Το θέατρο για μας δεν είναι πρόσχημα είναι τρόπος ζωής"
Μόνο να θυμόμαστε επίσης ότι ο καθείς έχει δικαίωμα να κάνει θέατρο (και να ζεί) για τους δικούς του λόγους, με το δικό του τρόπο. Το κοινό έχει την ευθύνη της επιλογής. Και τις συνέπειες φυσικά. Και το κοινό έχει το δικαίωμα να επιλέγει ότι θέλει για τους δικούς του λόγους, με τους δικούς του τρόπους. Και το θέατρο (καθώς και η ζωή) ανάλογα με τις επιλογές αυτές, και των με και των δε, εξελίσσεται αναλόγως και προχωρά.
Σκηνοθεσία: Θανάσης Παπαγεωργίου
Παίζουν οι ηθοποιοί: Θανάσης Παπαγεωργίου, Γιάννης Ροζάκης, Λήδα Πρωτοψάλτη
στο Θέατρο Στοά
βασισμένο στο μυθιστόρημα του Σάντορ Μάραϊ "Τα κεριά καίγονται μέχρι το τέλος"
Δύο παλίοι φίλοι που η προδοσία (;) του ενός τους χώρισε. Σάραντα χρόνια μετά, αναπόφευκτα συναντιουνται και τα γεγονότα επαναεπισκέφτονται. Αναπόφευκτα γιατί είναι ανάγκη και των δυό. Γιατί, παρόλο που χωρίστηκαν, ήταν, είναι και παραμένουν φίλοι. Και αν ίσως ο ένας επηζητούσε εξηγήσεις, να βγεί η αλήθεια στο φως από το στόμα του ίδιου του φιλου προδότη - γιατί υπήρχε τρόπος να μάθει αλλά μόνο από το φίλο ήθελε να πάρει τις πληροφορίες, και του άλλου ο στόχος ασαφής, (η συγχώρεση ίσως; μήπως να ερευνήσει αν ο άλλος δεν είχε καταλάβει;) τελικά το ζητούμενο, η διάρκεια της φιλίας τους, κι ας μην μπορεί να είναι φιλία με τα δώρα που η φιλία φέρνει, αυτό το ζητούμενο περίτρανα αποδυκνείεται και έρχεται να τους γαληνέψει και τους δύο.
Το έργο αναφέρεται στη τραγωδία της προδοσίας, στην απόγνωση που νοιώθει ένας άνθρωπος όταν προδωθεί από φίλο. Το θέμα δε με αγγίζει, ίσως γιατί δεν έχω βαθιές φιλίες, ίσως γιατί δε προσμένω πίστη από τους φίλους μου, πάει καιρός που συνειδητοποίησα ότι η ζωή δεν είναι δίκαια, και δεν οφείλει να είναι δίκαια, είναι καλά που δεν είναι δίκαια, σε φέρνει αντιμέτωπο με το σθένος σου να πράτεις δίκαια σε ένα κόσμο άδικο, και σε φέρνει αντιμέτωπο με όλες σου τις εσωτερικές δυνάμεις όταν προσπαθείς να επεξεργαστείς τις διάφορες "αδικίες" Άσχετο.
Δύο φίλοι παιδικοί λοιπόν, μεγαλώνουν, προερχόμενοι από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα με ότι αυτό συνεπάγεται, και η γυναίκα του ενός τον απατάει με τον άλλον. Προφανώς κάποια στιγμή το παράνομο ζευγάρι αποφάσισε να σκοτώσει το σύζυγο, η ευκαιρία δόθηκε και πέρασε (ή την άφησε εσκεμμένα ο προδότης να περάσει;) ανεκμετάλευτη, και ο φίλος προδότης εξαφανίζεται. Από δειλία, ή από φιλία. Και εκεί για μένα είναι που ο κεντρικός ήρωας δεν κατανοεί πως δεν υπήρξε προδοσία. Τη στιγμή που χαμήλωσε το όπλο, και δεν τον σκότωσε, ο προδότης φίλος του επέλεξε να παραμείνει πιστός, και το τίμημα ήταν να χάσει και φίλο και ερωμένη. Αλλά παρέμεινε πιστός. Ενώ ο άλλος, ο "προδωμένος" με το να νιώθει προδωμένος και να μη κατανοήσει ότι ο φίλος του τελικά παρέμεινε πιστός, τον πρόδωε πολύ χειρότερα. Δεν έχει σημασία τι έκανες στη κακιά στιγμή λέω εγώ, δε μπορώ να πιστέψω ότι σκέφτηκες αυτό για μένα. Εκεί για μένα η προδοσία, κι εκεί αναγνωρίζω ότι η φιλία δεν υπήρξε, όταν πιστεύεις τόσο λίγο σε μένα, που δεν εξαντλείς όλα σου τα ελαφρυντικά, που δε κατασκευάζεις ελαφρυντικά, γιατί θα σου ήτανε αδιανόητο ότι εγώ, που με ξέρεις, θα μπορούσα να δράσω έτσι από μόνη(ος) μου. Αυτά περί φιλίας και προδοσίας....
Όσο για τη παράσταση, είναι του εξαιρετικού επιπέδου που έχουμε συνηθίσει στο θέατρο Στοά. Καλό, κλασσικά δοσμένο θέατρο. Ένα θέατρο που αναδεικνύει το κείμενο και στηρίζεται σε ερμηνείες. Και αυτό αναγκαίο. Πολλές φορές έχω καταφύγει στο θέατρο Στοά μετά από μπαράζ πειραματικών, πιο νεανικών, "καινούργιων" παραστάσεων (που μου αρέσουν και για αυτό τις επιλέγω, σημειώνω) για να ξεκουραστώ, επιστρέφοντας στη πρώτη μου αγάπη.
Το πρόγραμμα επίσης είναι υπέροχο. Γνώρισα και τον κύριο Χάμπτον και τον Σαντόρ Μαραϊ. Πολύ καλή δουλειά.
Και μου αρέσει πάρα πολύ το φυλλάδιο με ένα κείμενο κατάθεση/διαμαρτυρία που δίνουνε με τις απόψεις επί των ελληνικών θεατρικών πραγμάτων της θεατρικής εταιρίας Στοά. Λένε πολλά που περνάνε συχνά από το μυαλό μας και δεν αρθρώνονται. Αλλά το πιο σημαντικό είναι η υπενθύμιση
"Κάνουμε θέατρο για να δώσουμε λύση στα προβλήματα μας, να απαλλαγούμε από τα φαντάσματα που μας περιτριγυρίζουν, να βγούμε από το βούρκο της καθημερινότητας, να γλυτώσουμε από το ψέμα, την υποκρισία και την απάτη του "πολιτισμού". Το θέατρο για μας δεν είναι πρόσχημα είναι τρόπος ζωής"
Μόνο να θυμόμαστε επίσης ότι ο καθείς έχει δικαίωμα να κάνει θέατρο (και να ζεί) για τους δικούς του λόγους, με το δικό του τρόπο. Το κοινό έχει την ευθύνη της επιλογής. Και τις συνέπειες φυσικά. Και το κοινό έχει το δικαίωμα να επιλέγει ότι θέλει για τους δικούς του λόγους, με τους δικούς του τρόπους. Και το θέατρο (καθώς και η ζωή) ανάλογα με τις επιλογές αυτές, και των με και των δε, εξελίσσεται αναλόγως και προχωρά.
Σκηνοθεσία: Θανάσης Παπαγεωργίου
Παίζουν οι ηθοποιοί: Θανάσης Παπαγεωργίου, Γιάννης Ροζάκης, Λήδα Πρωτοψάλτη
στο Θέατρο Στοά
Τρίτη, Νοεμβρίου 04, 2008
Απο δω και πέρα μόνο χάπι έντ
Βασιμένο στο Breakfast at Tiffany's του Truman Capote
θεατρική διασκευή και απόδοση Γεωργία Μαυραγάνη
Κρατάω στα χέρια μου ένα μικρό χαρτάκι, διπλωμένο ξανά και ξανά, μικροσκοπικό. Μου το δώσανε στο τέλος της παράστασης "όταν είδα το 100% τέλειο κορίτσι για μένα". Γράφει "Αυτό να το διαβάσεις μόνη σου!". Κοιτάζω τον καλό μου, με κοιτάζει και αυτός, έχει ένα δικό του που τον προστάζει να το διαβάσει όταν θα είναι μόνος του, και σιωπηλά αποφασίζουμε να υπακούσουμε. Μπαίνει στη τσάντα για κάποια άλλη στιγμή, μοναξιάς ή μοναχικότητας.
"Να αλλάξεις το κολπό. Να κάνεις πίσω αντί για μπροστά. Να κρατάς τη πρώτη σκέψη αντί για τη δεύτερη. Να τη λες. Να μη προσπαθείς να γίνεις η πιο δυνατή, αλλά αντίθετα να δείχνεις την αδυναμία. Στην αδυναμία συναντιόμαστε. Δεν είσαι μόνη σου. Να σκέφτεσαι: Από δω και πέρα μόνο Χάπι Εντ..."
Ίδιοι σχεδόν συντελεστές με τη προηγούμενη παράσταση, παρόμοιο θέμα, ή μήπως όχι; Υπάρχει μια αγάπη που δε πεθαίνει ποτέ; Άραγε; το ερωτηματικό για τον ήρωα της ιστορίας.
Τι θέλουμε; το ερωτηματικό της ιστορίας και η απάντηση άμεσα δοσμένη. "Τελικά αυτό που θέλουμε είναι να μας πάρει κάποιος αγκαλιά και να μας πει: σςςςςς όλα θα πάνε καλά" Πές μου ένα ψέμα να αποκοιμηθώ, ατάκα κλεμένη από άλλη παράσταση, δε θυμάμαι ποιά, λέω εγώ και επαυξάνω. Και λέγε λέγε στο τέλος θα το πιστέψεις ξές και αν εσύ το πιστεύεις τότε είναι και αληθινό για σένα. "Δε πειράζει να είναι απάτη, αρκεί να είναι αυθεντική" Σωστά; σωστά να λες.
Μπορούμε να γίνουμε ευτυχισμένοι, το δικό μου ερωτηματικό; Πότε θα επιλέξουμε να πούμε και να πιστέψουμε και να απαιτήσουμε από τον ίδιο μας τον εαυτό, το δικό μας Χάπι Έντ;
Η Χόλυ, είναι το κορίτσι που φεύγει, που αναζητά, που ψάχνει κάτι, αλλά δε ξέρει τι. Στη Νέα Υόρκη όπου "όλοι ειναι σίγουροι ότι θα βρουν αυτό που θέλουν. Βέβαια δεν ξέρουν τι είναι αυτό αλλά είναι σίγουροι ότι είναι κάτι ωραίο" Αναρωτιέμαι από που αντλούν αυτή τη σιγουριά. Εγώ με τα πολλά πάντως, ανακάλυψα ότι, συνήθως αυτό που θέλουμε, όταν το αποκτούμε, απέχει πολύ από το ωραίο. Τα ωραία συνήθως τα βρήκα εκεί που δεν περίμενα, εκεί που ήξερα ότι δεν ήθελα να πάω. Αλλά αυτό είναι μια άλλη σηζήτηση και εν τέλει μια τελείως προσωπική εμπειρία. Μακάρι για τους υπόλοιπους τα ωραία να είναι στα θέλω τους.
Η Χόλυ λοιπόν, πρώην Λούλου Μαίη, έχοντας εγκαταλείψει άντρα και τέσσερα θετά παιδιά, φεύγει. Και μετά, εγκαταλείπει πιθανή καριέρα ηθοποιού και ξαναφεύγει. Στη Νέα Υόρκη πιά, ζεί στο περίπου, ξεπουλώντας κορμί, επιβιώνει ονειρευόμενη ότι το θέλω της είναι στη γωνία. "Διάσημη και πλούσια θα γίνω, αυτό είναι μέσα στο πρόγραμμα" Ο Πώλ την ερωτεύεται, ο έρωτας του τον βοηθά να κάνει γκέλ και να κατακτήσει το δικό του θέλω, να γίνει συγγραφέας. Προσπαθεί να τη κρατήσει, να τη βοηθήσει να ξεπεράσει το φόβο της να αγαπήσει, δεν είναι η αγάπη που θα νοιώσεις κλουβί της λέει, αλλά ο ίδιος σου ο εαυτός (κάπως έτσι τελοςπάντων ο Πώλ το λέει πιο όμορφα) αλλά η Χόλυ φεύγει ξανά. "Φρόντισε την εγώ δε τα κατάφερα" Κάτι μου λέει ότι όσο η Χόλυ δεν αποφασίζει να επιλέξει Χάπι Έντ κανείς δε θα μπορέσει να τη φροντίσει.
To breakfast στο Tiffany's με την Audrey Hepburn δεν το έχω δεί (ξέρω, ξέρω απαράδεκτη), δεν ήξερα καν, προτού αρχίσω να γράφω εδώ, ότι εκεί ήταν βασισμένη η παράσταση, οπότε δεν έχω αναφορές, ούτε συγκρίσεις, ούτε με νοιάζει, γιατί εγώ χθες έζησα μια μαγεία. Πολύ μου αρέσει που οι συντελεστές της παράστασης αποφασίζουν να συνομιλούν με το κοινό, ένοιωθα λες και λέγανε σε μένα προσωπικά την ιστορία, σαν ένας φίλος να μου ανοίγει τη ψυχή του. Πολύ μου αρέσει που η παράσταση ξεκινά από το φουαγιέ. Πολύ μου αρέσει η φρέσκια ματιά, το φιλικό κλίμα, η νεανικότητα που πάλλεται, το χιούμορ. Πολύ μου άρεσε που υπήρξαν τόσες στιγμές που γέλασα, ή που χαμογέλασα νοσταλγικά. Μου δίνει άρωμα και χρώμα και ατμοσφαιρα όλο αυτό. Ίσως να το βλέπω μόνο εγώ έτσι γιατί είμαστε μια γενιά με τους συντελεστές, οπότε όταν στην ερωτική σκηνή, αποσύρει το φως σιγά σιγά από το σμίξιμο και το εστιάζει εν τέλει στο βάζο με τα τριαντάφυλλα, χαμογέλασα θυμούμενη τις παλιές ελληνικές ταινίες και τη κάλπικη λίρα. Πολύ μου αρέσει το πάντρεμα της μουσικής, τα τραγούδια μέρος της ιστορίας, γιατί εξάλλου να χρησιμοποιηθεί άλλος λόγος όταν ο Κοέν το έχει εκφράσει τόσο τέλεια; " Dance me to your beauty with a burning violin, dance me through the panic 'till I am gathered safely in", κι ας προσθέσουμε τις προσωπικές μας θύμισες και αισθήματα που μας γενούν τα τραγούδια στο όλο θεατρικό βίωμα, να έχουμε ο καθένας μας και άλλη τελική γεύση. Με εκπλήσει τόσο ταλέντο μπροστά μου. Ένα μεγάλο μπράβο και ευχαριστώ λοιπόν. Πέρασα υπέροχα. Και έφυγα με μια γλυκιά γεύση, που το είχα ανάγκη χθες, και είναι και αυτό σημαντικό δε βρίσκετε;
Σκηνοθεσία: Γ. Μαυραγάνη.
Παίζουν η ηθοποιοί: Αντώνης Ντουράκης, Βάσω Καβαλιεράτου, Χρήστος Θεοδωρίδης.
Και οι μουσικοί: Μάνος Ροβίθης, Κωστής Ζουλιάτης, Σοφία Σαρρή (υπέροχη φωνή)
στο θέατρο Επί Κολωνώ
θεατρική διασκευή και απόδοση Γεωργία Μαυραγάνη
Κρατάω στα χέρια μου ένα μικρό χαρτάκι, διπλωμένο ξανά και ξανά, μικροσκοπικό. Μου το δώσανε στο τέλος της παράστασης "όταν είδα το 100% τέλειο κορίτσι για μένα". Γράφει "Αυτό να το διαβάσεις μόνη σου!". Κοιτάζω τον καλό μου, με κοιτάζει και αυτός, έχει ένα δικό του που τον προστάζει να το διαβάσει όταν θα είναι μόνος του, και σιωπηλά αποφασίζουμε να υπακούσουμε. Μπαίνει στη τσάντα για κάποια άλλη στιγμή, μοναξιάς ή μοναχικότητας.
"Να αλλάξεις το κολπό. Να κάνεις πίσω αντί για μπροστά. Να κρατάς τη πρώτη σκέψη αντί για τη δεύτερη. Να τη λες. Να μη προσπαθείς να γίνεις η πιο δυνατή, αλλά αντίθετα να δείχνεις την αδυναμία. Στην αδυναμία συναντιόμαστε. Δεν είσαι μόνη σου. Να σκέφτεσαι: Από δω και πέρα μόνο Χάπι Εντ..."
Ίδιοι σχεδόν συντελεστές με τη προηγούμενη παράσταση, παρόμοιο θέμα, ή μήπως όχι; Υπάρχει μια αγάπη που δε πεθαίνει ποτέ; Άραγε; το ερωτηματικό για τον ήρωα της ιστορίας.
Τι θέλουμε; το ερωτηματικό της ιστορίας και η απάντηση άμεσα δοσμένη. "Τελικά αυτό που θέλουμε είναι να μας πάρει κάποιος αγκαλιά και να μας πει: σςςςςς όλα θα πάνε καλά" Πές μου ένα ψέμα να αποκοιμηθώ, ατάκα κλεμένη από άλλη παράσταση, δε θυμάμαι ποιά, λέω εγώ και επαυξάνω. Και λέγε λέγε στο τέλος θα το πιστέψεις ξές και αν εσύ το πιστεύεις τότε είναι και αληθινό για σένα. "Δε πειράζει να είναι απάτη, αρκεί να είναι αυθεντική" Σωστά; σωστά να λες.
Μπορούμε να γίνουμε ευτυχισμένοι, το δικό μου ερωτηματικό; Πότε θα επιλέξουμε να πούμε και να πιστέψουμε και να απαιτήσουμε από τον ίδιο μας τον εαυτό, το δικό μας Χάπι Έντ;
Η Χόλυ, είναι το κορίτσι που φεύγει, που αναζητά, που ψάχνει κάτι, αλλά δε ξέρει τι. Στη Νέα Υόρκη όπου "όλοι ειναι σίγουροι ότι θα βρουν αυτό που θέλουν. Βέβαια δεν ξέρουν τι είναι αυτό αλλά είναι σίγουροι ότι είναι κάτι ωραίο" Αναρωτιέμαι από που αντλούν αυτή τη σιγουριά. Εγώ με τα πολλά πάντως, ανακάλυψα ότι, συνήθως αυτό που θέλουμε, όταν το αποκτούμε, απέχει πολύ από το ωραίο. Τα ωραία συνήθως τα βρήκα εκεί που δεν περίμενα, εκεί που ήξερα ότι δεν ήθελα να πάω. Αλλά αυτό είναι μια άλλη σηζήτηση και εν τέλει μια τελείως προσωπική εμπειρία. Μακάρι για τους υπόλοιπους τα ωραία να είναι στα θέλω τους.
Η Χόλυ λοιπόν, πρώην Λούλου Μαίη, έχοντας εγκαταλείψει άντρα και τέσσερα θετά παιδιά, φεύγει. Και μετά, εγκαταλείπει πιθανή καριέρα ηθοποιού και ξαναφεύγει. Στη Νέα Υόρκη πιά, ζεί στο περίπου, ξεπουλώντας κορμί, επιβιώνει ονειρευόμενη ότι το θέλω της είναι στη γωνία. "Διάσημη και πλούσια θα γίνω, αυτό είναι μέσα στο πρόγραμμα" Ο Πώλ την ερωτεύεται, ο έρωτας του τον βοηθά να κάνει γκέλ και να κατακτήσει το δικό του θέλω, να γίνει συγγραφέας. Προσπαθεί να τη κρατήσει, να τη βοηθήσει να ξεπεράσει το φόβο της να αγαπήσει, δεν είναι η αγάπη που θα νοιώσεις κλουβί της λέει, αλλά ο ίδιος σου ο εαυτός (κάπως έτσι τελοςπάντων ο Πώλ το λέει πιο όμορφα) αλλά η Χόλυ φεύγει ξανά. "Φρόντισε την εγώ δε τα κατάφερα" Κάτι μου λέει ότι όσο η Χόλυ δεν αποφασίζει να επιλέξει Χάπι Έντ κανείς δε θα μπορέσει να τη φροντίσει.
To breakfast στο Tiffany's με την Audrey Hepburn δεν το έχω δεί (ξέρω, ξέρω απαράδεκτη), δεν ήξερα καν, προτού αρχίσω να γράφω εδώ, ότι εκεί ήταν βασισμένη η παράσταση, οπότε δεν έχω αναφορές, ούτε συγκρίσεις, ούτε με νοιάζει, γιατί εγώ χθες έζησα μια μαγεία. Πολύ μου αρέσει που οι συντελεστές της παράστασης αποφασίζουν να συνομιλούν με το κοινό, ένοιωθα λες και λέγανε σε μένα προσωπικά την ιστορία, σαν ένας φίλος να μου ανοίγει τη ψυχή του. Πολύ μου αρέσει που η παράσταση ξεκινά από το φουαγιέ. Πολύ μου αρέσει η φρέσκια ματιά, το φιλικό κλίμα, η νεανικότητα που πάλλεται, το χιούμορ. Πολύ μου άρεσε που υπήρξαν τόσες στιγμές που γέλασα, ή που χαμογέλασα νοσταλγικά. Μου δίνει άρωμα και χρώμα και ατμοσφαιρα όλο αυτό. Ίσως να το βλέπω μόνο εγώ έτσι γιατί είμαστε μια γενιά με τους συντελεστές, οπότε όταν στην ερωτική σκηνή, αποσύρει το φως σιγά σιγά από το σμίξιμο και το εστιάζει εν τέλει στο βάζο με τα τριαντάφυλλα, χαμογέλασα θυμούμενη τις παλιές ελληνικές ταινίες και τη κάλπικη λίρα. Πολύ μου αρέσει το πάντρεμα της μουσικής, τα τραγούδια μέρος της ιστορίας, γιατί εξάλλου να χρησιμοποιηθεί άλλος λόγος όταν ο Κοέν το έχει εκφράσει τόσο τέλεια; " Dance me to your beauty with a burning violin, dance me through the panic 'till I am gathered safely in", κι ας προσθέσουμε τις προσωπικές μας θύμισες και αισθήματα που μας γενούν τα τραγούδια στο όλο θεατρικό βίωμα, να έχουμε ο καθένας μας και άλλη τελική γεύση. Με εκπλήσει τόσο ταλέντο μπροστά μου. Ένα μεγάλο μπράβο και ευχαριστώ λοιπόν. Πέρασα υπέροχα. Και έφυγα με μια γλυκιά γεύση, που το είχα ανάγκη χθες, και είναι και αυτό σημαντικό δε βρίσκετε;
Σκηνοθεσία: Γ. Μαυραγάνη.
Παίζουν η ηθοποιοί: Αντώνης Ντουράκης, Βάσω Καβαλιεράτου, Χρήστος Θεοδωρίδης.
Και οι μουσικοί: Μάνος Ροβίθης, Κωστής Ζουλιάτης, Σοφία Σαρρή (υπέροχη φωνή)
στο θέατρο Επί Κολωνώ
Παρασκευή, Οκτωβρίου 17, 2008
Φρίντα / Φρίντα
της Esther Andre Gonzalez
ή αλλιώς, μαθήματα ζωής
ή σκάσε και κολύμπα
της είπαν πόσο γενναία ήτανε...
Ανταπάντησε δεν είχα επιλογή
Αν και πάντα έχουμε επιλογή, όχι μόνο τι κάνουμε με τη τράπουλα που μας μοιράζουν, αλλά και ποιά οπτική διαλέγουμε. Αν και κοιτάζοντας τα γεγονότα της ζωής της, πολιομυελίτιδα στα έξι, φρικιαστικό τροχαίο στα δεκαοχτώ που την αφήνει τεμαχισμένη και συντρόφισσα του πόνου για όλη της τη ζωή, συνταράσσεσαι από τη τραγικότητα, η ίδια θεωρεί ότι "το τραγικό είναι ότι πιο γελοίο υπάρχει στον άνθρωπο, τα ζώα δε δείχνουν το πόνο τους" Τα ζώα γενικώς κάνουν πολλά σωστά, δεν μηρυκάζουν το παρελθόν, δεν έχουν ενοχικά και τα λοιπά και τα λοιπά. Και αυτό που εμπνέει στη Φρίντα Κάλο δεν είναι τόσο η τέχνη της αλλά η μανία της να ζεί, το πάθος, η ελπίδα που δίνει σε όλους μας, πως μια γυναίκα, στις αρχές του εικοστού αιώνα, με τόσες αντιξοότητες, τη νευρωτική οικογένεια, το σωματικό πόνο, το κορμί που τη προδίδει ξανά και ξανά και ξανά, το γεγονός ότι στα δεκαοκτώ της στερείται και το αυτονόητο δικαίωμα της ως γυναίκα, του να γίνει μητέρα, δεν ήταν και καμιά κούκλα μέσα σε όλα, και αυτή η γυναίκα, μπορεί, μόνο επειδή έτσι γουστάρει και ΖΕΙ, με κεφαλαία παρακαλώ. Και μπροστά στην ιστορία της μένω με ανοικτό το στόμα, θαυμάζω και προχωρώ ελπίζοντας
" Λίγο όνειρο... και θα μπορέσω να θεραπεύσω τις πληγές μου"
Μερικές φορές αρκεί, μπορούμε να το κάνουμε να αρκέσει, κι άμα το τραγικό είναι το γελοίο του ανθρώπου, η ελπίδα είναι το μεγαλείο του θα αντιπαραθέσω.
Καταπληκτική παράσταση, υπέροχη ατμόσφαιρα, μαγικοί και οι τρείς συντελεστές, ο Γιάννης Φίλιας,τα έχει όλα και συμφέρει, χάρμα οφθαλμών, κίνηση που σε ταξιδεύει και μια φωνή απερίγραπτη. Η Κωνσταντίνου Τάκαλου είναι η Φρίντα που είχα στο μυαλό μου, ξεχειλίζει από πάθος, και η κυρία Παπαδόδημα, το γνωστό αέρινο θεσπέσιο πλάσμα που ξέρουμε και αγαπάμε. Πάρα πολύ μου άρεσε και περισσότερο θα το είχα ευχαριστηθεί σε ένα ελαφρώς λιγότερο πνιγηρό χώρο. Τι να πω, γέρασα μάλλον, αλλά περάσαν οι εποχές που μπορεί το σώμα μου να αντέξει τις δυσμενείς συνθήκες στις οποίες μας υποβάλλουν οι θεατράνθρωποι. Το κορμί πάντα προδίδει, όπως λέει και η Φρίντα.
Σκηνοθεσία: Εστερ Αντρε Γκονζάλεζ
Παίζουν οι ηθοποιοί: Φωτεινή Παπαδόδημα, Κωνσταντίνα Τάκαλου
και ο μουσικός: Γιάννης Φίλιας
στο θέατρο Οδού Κεφαλληνίας
ή αλλιώς, μαθήματα ζωής
ή σκάσε και κολύμπα
της είπαν πόσο γενναία ήτανε...
Ανταπάντησε δεν είχα επιλογή
Αν και πάντα έχουμε επιλογή, όχι μόνο τι κάνουμε με τη τράπουλα που μας μοιράζουν, αλλά και ποιά οπτική διαλέγουμε. Αν και κοιτάζοντας τα γεγονότα της ζωής της, πολιομυελίτιδα στα έξι, φρικιαστικό τροχαίο στα δεκαοχτώ που την αφήνει τεμαχισμένη και συντρόφισσα του πόνου για όλη της τη ζωή, συνταράσσεσαι από τη τραγικότητα, η ίδια θεωρεί ότι "το τραγικό είναι ότι πιο γελοίο υπάρχει στον άνθρωπο, τα ζώα δε δείχνουν το πόνο τους" Τα ζώα γενικώς κάνουν πολλά σωστά, δεν μηρυκάζουν το παρελθόν, δεν έχουν ενοχικά και τα λοιπά και τα λοιπά. Και αυτό που εμπνέει στη Φρίντα Κάλο δεν είναι τόσο η τέχνη της αλλά η μανία της να ζεί, το πάθος, η ελπίδα που δίνει σε όλους μας, πως μια γυναίκα, στις αρχές του εικοστού αιώνα, με τόσες αντιξοότητες, τη νευρωτική οικογένεια, το σωματικό πόνο, το κορμί που τη προδίδει ξανά και ξανά και ξανά, το γεγονός ότι στα δεκαοκτώ της στερείται και το αυτονόητο δικαίωμα της ως γυναίκα, του να γίνει μητέρα, δεν ήταν και καμιά κούκλα μέσα σε όλα, και αυτή η γυναίκα, μπορεί, μόνο επειδή έτσι γουστάρει και ΖΕΙ, με κεφαλαία παρακαλώ. Και μπροστά στην ιστορία της μένω με ανοικτό το στόμα, θαυμάζω και προχωρώ ελπίζοντας
" Λίγο όνειρο... και θα μπορέσω να θεραπεύσω τις πληγές μου"
Μερικές φορές αρκεί, μπορούμε να το κάνουμε να αρκέσει, κι άμα το τραγικό είναι το γελοίο του ανθρώπου, η ελπίδα είναι το μεγαλείο του θα αντιπαραθέσω.
Καταπληκτική παράσταση, υπέροχη ατμόσφαιρα, μαγικοί και οι τρείς συντελεστές, ο Γιάννης Φίλιας,τα έχει όλα και συμφέρει, χάρμα οφθαλμών, κίνηση που σε ταξιδεύει και μια φωνή απερίγραπτη. Η Κωνσταντίνου Τάκαλου είναι η Φρίντα που είχα στο μυαλό μου, ξεχειλίζει από πάθος, και η κυρία Παπαδόδημα, το γνωστό αέρινο θεσπέσιο πλάσμα που ξέρουμε και αγαπάμε. Πάρα πολύ μου άρεσε και περισσότερο θα το είχα ευχαριστηθεί σε ένα ελαφρώς λιγότερο πνιγηρό χώρο. Τι να πω, γέρασα μάλλον, αλλά περάσαν οι εποχές που μπορεί το σώμα μου να αντέξει τις δυσμενείς συνθήκες στις οποίες μας υποβάλλουν οι θεατράνθρωποι. Το κορμί πάντα προδίδει, όπως λέει και η Φρίντα.
Σκηνοθεσία: Εστερ Αντρε Γκονζάλεζ
Παίζουν οι ηθοποιοί: Φωτεινή Παπαδόδημα, Κωνσταντίνα Τάκαλου
και ο μουσικός: Γιάννης Φίλιας
στο θέατρο Οδού Κεφαλληνίας
Παρασκευή, Οκτωβρίου 10, 2008
Όταν είδα το 100% τέλειο κορίτσι για μένα
βασισμένο στην ιστορία του Haruki Murakami
από την Γεωργία Μαυραγάνη
Και η έμφαση στο για μένα, γιατί όλα είναι υποκειμενικά σε τελευταία ανάλυση, και στο κάτω κάτω, αν είναι 100% τέλειο για μένα who cares τι είναι για τους άλλους.
Βέβαια, για να συναντήσεις το 100% τέλειο κορίτσι για σένα (ή το 100% τέλειο αγόρι) πρέπει να πιστεύεις στην ύπαρξη του.Και για να πιστεύεις λοιπόν ότι υπάρχει το 100% τέλειο πιθανότατα πιστεύεις και σε μια αγάπη που κραταει, για πάντα. Σωστά; Ή μήπως όχι; Γιατί, άραγε υπάρχει ένα μόνο 100% τέλειο ταίρι ή υπάρχουν κι άλλα; Και θα είναι για πάντα 100% τέλειο ή κάποια στιγμή θα αλλάξεις εσύ, θα αλλάξει αυτό, και τότε δε θα είναι 100% τέλειο. Μα αν ήταν 100% τέλειο δε θα άλλαζε, ωρίμαζε, ταίριαζε πάντα; Ξεφεύγω όμως.
Το θέμα είναι τι κάνεις όταν το βρείς. Το διεκδικείς; Τολμάς; Και άμα το κερδίσεις το κρατάς; Αντέχεις όλη αυτήν την τελειότητα. Πιστεύεις ότι την αξίζεις; Εδώ σε θέλω.
Πολύ με άρεσε η παράσταση, πολύ μου άρεσε η ατμόσφαιρα της, και η δεσποινίδα Καβαλιεράτου έχει μαγική θεατρική παρουσία. (Συγνώμη για το δεσποινίς, δε μου πάει το κυρία σε μια τόσο φρέσκια παρουσία)
Και η τελευταία σκηνή είναι για μένα το απόλυτο θέατρο. Μπρεκγοβιτσικιά μουσική, τσιγγάνικη, το κορίτσι κτυπάει παλαμάκια και το αγόρι χορεύει περιστρέφοντας το σακάκι του πάνω από το κεφάλι, σε μια αλά Τραβόλτα κίνηση. Και αρχίζουν να αφιερώνουν το τραγούδι. Σε πολλούς και διάφορους, και η κάθε φράση χτυπάει κέντρο και σε ανατριχιάζει. Μακάρι να θυμώμουνα σε ποιούς. Μόνο αυτά μου καρφώθηκαν στο μυαλό (νομίζω ότι ειπώθηκαν δηλαδή, ή μπορεί απλά και να ήθελα να τα ακούσω)
αφιερώνω αυτό το τραγούδι
σε όσους δεν είναι δυνατοί
αφιερώνω αυτό το τραγούδι
σε όσους εγκατέλειψαν
Χμ, κι όμως, όλοι εμείς που αφήνουμε το 100% τέλειο ταίρι να γλυστρήσει από τα χερια μας, την τάδε ή τη δείνα ευκαιρία στη ζωή μας, που δε προσπαθήσαμε καν γιατί φοβόμαστε ήδεν πιστέψαμε ότι θα τα καταφέρουμε ή οτιδήποτε άλλο, ζούμε, και μας αξίζει ένα μπράβο που συνεχίζουμε και ζούμε. Που ξες ίσως αύριο να τολμήσουμε. Και η ζωή δεν είναι μόνο αυτά που κάναμε αλλά και αυτά που δε κάναμε, που δε τολμήσαμε, που αφήσαμε. Η απουσία τους, η μη πράξη, αν θετε το πιστεύετε, είναι και αυτά εμπειρία ζωης.
Μια γεύση από την παράσταση εδώ
και η ιστορία του Haruki Murakami που είναι και το κυρίως κείμενο της παράστασης εδω
Σκηνοθεσία: Γεωργία Μαυραγάνη
Παίζουν οι ηθοποιοί: Αντώνης Ντουράκης, Βάσω Καβαλιεράτου
στο φουαγιέ του Θεάτρου επί Κολωνώ
από την Γεωργία Μαυραγάνη
Και η έμφαση στο για μένα, γιατί όλα είναι υποκειμενικά σε τελευταία ανάλυση, και στο κάτω κάτω, αν είναι 100% τέλειο για μένα who cares τι είναι για τους άλλους.
Βέβαια, για να συναντήσεις το 100% τέλειο κορίτσι για σένα (ή το 100% τέλειο αγόρι) πρέπει να πιστεύεις στην ύπαρξη του.Και για να πιστεύεις λοιπόν ότι υπάρχει το 100% τέλειο πιθανότατα πιστεύεις και σε μια αγάπη που κραταει, για πάντα. Σωστά; Ή μήπως όχι; Γιατί, άραγε υπάρχει ένα μόνο 100% τέλειο ταίρι ή υπάρχουν κι άλλα; Και θα είναι για πάντα 100% τέλειο ή κάποια στιγμή θα αλλάξεις εσύ, θα αλλάξει αυτό, και τότε δε θα είναι 100% τέλειο. Μα αν ήταν 100% τέλειο δε θα άλλαζε, ωρίμαζε, ταίριαζε πάντα; Ξεφεύγω όμως.
Το θέμα είναι τι κάνεις όταν το βρείς. Το διεκδικείς; Τολμάς; Και άμα το κερδίσεις το κρατάς; Αντέχεις όλη αυτήν την τελειότητα. Πιστεύεις ότι την αξίζεις; Εδώ σε θέλω.
Πολύ με άρεσε η παράσταση, πολύ μου άρεσε η ατμόσφαιρα της, και η δεσποινίδα Καβαλιεράτου έχει μαγική θεατρική παρουσία. (Συγνώμη για το δεσποινίς, δε μου πάει το κυρία σε μια τόσο φρέσκια παρουσία)
Και η τελευταία σκηνή είναι για μένα το απόλυτο θέατρο. Μπρεκγοβιτσικιά μουσική, τσιγγάνικη, το κορίτσι κτυπάει παλαμάκια και το αγόρι χορεύει περιστρέφοντας το σακάκι του πάνω από το κεφάλι, σε μια αλά Τραβόλτα κίνηση. Και αρχίζουν να αφιερώνουν το τραγούδι. Σε πολλούς και διάφορους, και η κάθε φράση χτυπάει κέντρο και σε ανατριχιάζει. Μακάρι να θυμώμουνα σε ποιούς. Μόνο αυτά μου καρφώθηκαν στο μυαλό (νομίζω ότι ειπώθηκαν δηλαδή, ή μπορεί απλά και να ήθελα να τα ακούσω)
αφιερώνω αυτό το τραγούδι
σε όσους δεν είναι δυνατοί
αφιερώνω αυτό το τραγούδι
σε όσους εγκατέλειψαν
Χμ, κι όμως, όλοι εμείς που αφήνουμε το 100% τέλειο ταίρι να γλυστρήσει από τα χερια μας, την τάδε ή τη δείνα ευκαιρία στη ζωή μας, που δε προσπαθήσαμε καν γιατί φοβόμαστε ήδεν πιστέψαμε ότι θα τα καταφέρουμε ή οτιδήποτε άλλο, ζούμε, και μας αξίζει ένα μπράβο που συνεχίζουμε και ζούμε. Που ξες ίσως αύριο να τολμήσουμε. Και η ζωή δεν είναι μόνο αυτά που κάναμε αλλά και αυτά που δε κάναμε, που δε τολμήσαμε, που αφήσαμε. Η απουσία τους, η μη πράξη, αν θετε το πιστεύετε, είναι και αυτά εμπειρία ζωης.
Μια γεύση από την παράσταση εδώ
και η ιστορία του Haruki Murakami που είναι και το κυρίως κείμενο της παράστασης εδω
Σκηνοθεσία: Γεωργία Μαυραγάνη
Παίζουν οι ηθοποιοί: Αντώνης Ντουράκης, Βάσω Καβαλιεράτου
στο φουαγιέ του Θεάτρου επί Κολωνώ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)