ΑΜΛΕΤ Β’

Του Σαμ Μπόμπρικ

Πήγα, είδα και απήλθα απογοητευμένη.

Καταρχήν να ζητήσω συγνώμη από τους ηθοποιούς για το επερχόμενο θάψιμο γιατί ήταν όλοι τους εξαίρετοι, υπηρέτησαν άψογα τους ρόλους τους, γεμάτοι ζωντάνια και κέφι.

Πρόκειται για μια παρωδία του γνωστού σαιξπηρικού έργου. Μια κωμωδία με πολύ γέλιο, πολλές καλές ατάκες. Το κοινό καλείται να συμμετάσχει και να συμβάλει με έναν τρόπο άνετο και φιλικό.
Άλλα, αλλά...
Ασύνδετη και αποσπασματική. Υπερβολικά τα «φαρσικά» στοιχεία. Υπερβολικές οι σεξουαλικές αναφορές. Καυστηριασμός ελάχιστος, κι αυτός του σεναρίου, όχι του τι εκφράζει το original έργο.
Επίσης αισθάνθηκα ότι ο χώρος δεν ήταν κατάλληλος, ίσως να χρειαζότανε ένα μικρότερο θέατρο. Η σκηνή δε «γέμιζε» ούτε από τα σκηνικά ούτε από τους ηθοποιούς, και η πλατεία φάνταζε ιδιαιτέρως κρύα.
Αν και υπήρξαν πολλές στιγμές που δάκρυσα από το πολύ γέλιο, υπήρξαν και πάμπολες στιγμές που κοίταξα .το ρολόι μου αναρωτώμενη πότε θα τελειώσει.

Η απογοήτευση μου έγκειται φυσικά στο ότι άλλο περίμενα κι άλλο συνάντησα.
Το αθηνόραμα το έχει με τέσσερα αστέρια. Και τηρώντας το σύνηθες μου τελετουργικό, φτάνω στο θέατρο σχετικά νωρίς, καφεδάκι και μελέτη του προγράμματος ένα πρόγραμμα πολύ καλό, με ωραίες αναλύσεις του Άμλετ του Σαίξπηρ. Ναι, ήμουν φτιαγμένη για κάτι διαφορετικό.
Α, οι μεγάλες προσδοκίες είναι άτιμο πράγμα και εγκυμονούν κινδύνους, σε όλα στη ζωή και στο θέατρο φυσικά. Υποθέτω, αν πήγαινα να περάσω δύο ευχάριστες ώρες απλώς, μπορεί αυτός ο στόχος να είχε επιτευχθεί.

Παρολαταύτα υπάρχει κάτι που θέλω να κρατήσω. Αντιγράφω από το πρόγραμμα (που αντιγράφει από το «Σαίξπηρ ο Σύγχρονος μας» του Γιάν Κοτ) μια υπέροχη αλληγορία

«Ο τυφλοπόντικας σκάβει το χώμα αλλά ποτέ δε θα ξαναβγεί στην επιφάνεια. Νέες γενιές τυφλοπόντικων γεννιούνται ολοένα, σκάβουνε τη γη προς όλες τις κατευθύνσεις, και συνεχώς το χώμα τους πλακώνει. Ο τυφλοπόντικας έχει τα τυφλοποντικίσια όνειρα του. Για μεγάλο διάστημα είχε την αυταπάτη πως είναι ο άρχοντας της δημιουργίας, νόμιζε πως η γη, ο ουρανός και τα αστέρια είχανε πλαστεί για τους τυφλοπόντικες, πως υπάρχει ένας Θεός των τυφλοπόντικων, που έπλασε τους τυφλοπόντικες και τους υποσχέθηκε μια τυφλοποντικίσια αθανασία. Όμως ξαφνικά ο τυφλοπόντικας κατάλαβε ότι είναι ένας απλός τυφλοπόντικας, πως η γη, ο ουρανός και τα αστέρια δεν πλάστηκαν για χάρη του. Ο τυφλοπόντικας πονάει, νιώθει και στοχάζεται, ωστόσο τα δεινά του, τα αισθήματα του και οι στοχασμοί του δε μπορούν να αλλάξουν την τυφλοποντικίσια μοίρα του. Αυτός θα συνεχίσει να σκάβει το χώμα και το χώμα θα συνεχίσει να τον πλακώνει. Στο σημείο αυτό ο τυφλοπόντικας κατάλαβε ότι είναι ένας τραγικός τυφλοπόντικας.»

Και αντιγράφοντας από το πρόγραμμα πάλι
«Το δράμα των καταστάσεων που επιβάλλονται… Οι ρόλοι υπάρχουν στο σενάριο, και το σενάριο πρέπει να παιχτεί ως το τέλος άσχετα ποιοι είναι οι ήρωες.»

Αουτς, αυτό πόνεσε!





Παίζουν οι ηθοποιοί:
Χρήστος Κελαντώνης, Γιάννης Κοτσαρίνης, Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Δημήτρης Μενούνος, Έφη Μουρίκη, Γρηγόρης Ποιμενίδης, Πάνος Σταθακόπουλος, Ελένη Τζώρτζη, Πρόδρομος Τοσουνίδης,
Σκηνοθεσία: Βλαδίμηρος Κυριακίδης

Στο θέατρο Νέο Ριάλτο

και συνεχίζει το καλοκαίρι στο θέατρο Παρκ

Σκηνές από ένα Γάμο

του Ingmar Bergman

Ο Γιόχαν και η Μαριάννα είναι ένα φαινομενικά ευτυχισμένο ζευγάρι.
Και ο θεατής τους παρακολουθεί, σε διαδοχικές σκηνές, αργά και βασανιστικά, με αμείληκτη μεθοδικότητα, να ξεσκίζουν ο ένας τον άλλον. Ξέσκισμα με το γάντι, πολιτισμένα, ευγενικά αλληλοσπαράζονται.
Η κοινή ζωή, η μη εκπλήρωση των επιθυμιών και αναγκών τους και το μίσος που αυτο το ανεκπλήρωτο γεννά.
Όταν χωρίσουν, και αφού ξαναχτίσουν τους εαυτούς τους, μπορούν πιά με αποστασιωποιημένη ματιά να κοιτάξουν, και να βρουν, και να (ξανα)αναγνωρίσουν αυτά που τους ενώνουν. Επιτέλους μπορούν να αγαπήσουν ο ένας τον άλλον.

Πόσο εύκολα και αδυσώπητα δύο άνθρωποι μπορούν να απομακρυνθούν. Ο Bergman μιλώντας για το έργο αναφέρεται στην "απίστευτη αδεξιότητα μας να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον"
Όντως.
Και πόσο απλά και ανώδυνα δύο άνθρωποι μπορούν να γεφυρώσουν τις μεταξύ τους αποστάσεις. Συνδετικός ιστός, τι άλλο; η αγάπη.


Όμορφη παράσταση, καλά δοσμένη. Η κ. Καραμπέτη (αν και όχι από τις προσωπικές μου συμπάθειες) είναι εξαίρετη. Η σκηνοθεσία, σχετικά λιτή (θα μπορούσε και πιο λιτή) αφήνει το κείμενο να μιλήσει.



Στο Θέατρο Πορεία

Παίζουν οι ηθοποιοί:
Καρυοφυλλιά Καραμπέτη & Μηνάς Χατζησάββας
Σκηνοθεσία: Νικαίτη Κουντούρη

Ολόκληρος ο Σαίξπηρ σε μία ώρα

των Μπόγκερσον, Λονγκ & Σίνκερ

Ναι, είναι ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος.
Μία σύνοψη όλης της εργογραφίας του Σαίξπηρ, και ναι, είναι κωμωδία. Από τις καλύτερες!

Τη παράσταση την είχα δεί πριν 10 (!) χρόνια, τότε με τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη και τον Στέλιο Μάινα να συντροφεύουν τη Δραγούμη και τον Σακελλαρίου. Είχα γελάσει με τη καρδιά μου. Ειδικά η σκηνή με τον αντίστροφο Αμλετ είναι ανεπανάληπτης έμπνευσης. Και όλη η επεξήγηση και το χτύσιμο για τη φράση "Στο μοναστήρι τώρα".
Τόσο μου είχε αρέσει που είχα πάει τέσσερις φορές.
(Μετά το ξαναείδα και στο Λονδίνο, το originale τρομάρα τους, και είχα απογοητευτεί)

Άραγε θα είναι ίδια και εξίσου καλή; Θα έχουν οι ηθοποιοί την ίδια φρεσκάδα και ζωντάνια. Ήταν ένα παιχνίδι πριν δέκα χρόνια, καυστικό και αθώο. Αναρωτιέμαι.
Άμα καταφέρω να πάω θα σας πω και τις φρέσκιες μου εντυπώσεις.



Παίζουν οι ηθοποιοί
Άκης Σακελαρίου, Ναταλία Δραγούμη, Γεράσιμος Γεννατάς, Ταξιάρχης Χάνος
Σκηνοθεσία: Κ. Αρβανιτάκη


Αν δε το έχετε δει πάντως, αξίζει. Καμιά φορά πάμε θέατρο και για να γελάσουμε, σωστά;

Μαμ

του Σάκη Σερέφα


μμμμμμμμμ γευστικότατον!

Οι συνταγές, εκτός από ενδιαφέρουσες, είναι ζυμωμένες με απόσταγμα ζωής.

Διαφημίζεται ως "μια παράσταση για το δύσκολο ταξίδι της ενηλικίωσης" και το μυαλό πάει στη διαδρομή μετάβασης από παιδί σε ενήλικα.
Κάπως έτσι, αλλά όχι ακριβώς. Ενηλικίωση ναι, όχι μόνο. Μαζί με ωρίμανση. Από την άγνοια του "μαθητευόμενου" που τσαλαβουτάει στη ζήση όπως όπως και στο περίπου στη συνειδητοποιημένη γνώση και ικανότητα του ζειν.

Παρακολουθούμε έναν έφηβο στα γυμνασιακά και λυκιακά του χρόνια. Σύντροφος του σε αυτό το ταξίδι, ο οδηγός του σχολικού λεωφορείου. Σε κάθε σημείο καμπή ένα φαγητό, εμπλουτισμένο με όλο το καταστάλαγμα της ενήλικης εμπειρίας. Απλόχερα δοσμένο, καθοδηγεί, εξηγεί, βοηθά. Κάθε σταθμός μάθημα. Οδηγός, κυριολεκτικά και μεταφορικά, στο σχολείο της ζωής.

Μια πορεία οδυνηρή...

"Ο πόνος, όπως αναγράφεται και στην ετικέττα του, είναι οδυνηρός. Δεν μπορείς να τον αποφύγεις. Χρειάζεται να μάθεις να ζεις μαζί του"

Να τον φας, να τον καταβροχθίσεις, να κρατήσεις όλες τις μνήμες ακαίρεες, να τον νοιώσεις, να μείνει μέσα σου. Τότε ίσως να σε διδάξει, ίσως.

Μια πορεία αποκαλυπτική...

Για την ανάγκη του ανθρώπου
να είναι ευτυχισμένος ("κατασκευαστικόν το θέμα!"),
να είναι ελεύθερος ("τους φόβους μας τους τρώμε"),
να κρατάει τη μνήμη του,
να είναι ο εαυτός του στον έρωτα,
να πετάξει τα περιττά από πάνω του και να κρατήσει μόνο την ουσία ("την ξεφλουδίζουμε την αγκινάρα και τρώμε μόνο τη καρδιά"). Κυρίως αυτό.

"Η ταραμοσαλάτα θέλει μόνο λάδι και λεμόνι"

Του παίρνει χρόνια του έφηβου για να τη φτιάξει τη ταραμοσαλάτα όπως πρέπει. Μόνο λάδι και λεμόνι. Οτιδήποτε άλλο είναι περιττό, δε χρειάζεται φτιασίδια για να νοστιμέψει, είναι πεντανόστιμη από μόνη της. Η μαγιονέζα, το κρεμμύδι, το ψωμί την κάνουν κάτι άλλο από αυτό που είναι, που πρέπει να είναι. Το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να της αλλοιώνουν τη γεύση, να τη ψευτίζουν.
Και όταν τη πετυχαίνει; Τότε τη προσφέρει, και γίνεται αποδεκτή, και κάθονται μαζί κι απολαμβάνουν, μοιράζονται τη ταραμοσαλάτα.


Φεύγω με μια γλυκιά αίσθηση από το θέατρο. Εγώ, και άλλοι θεατές, σπεύδουμε να αγοράσουμε το κείμενο. Θέλω να το επισκεφτώ ξανά, να το σκεφτώ, να το μελετήσω. Γιατί σε τελική ανάλυση πρόκειται για μιά παράσταση πάνω στα μαθήματα που μας δίνει η ζωή. Συνειδητοποιώ ότι όσο μεγαλώνουμε και "σοφεύουμε" είμαστε καλύτερα εξοπλισμένοι για να γευτούμε τη ζωή. Σε δύο εβδομάδες κλείνω αισίως τα 35 μου χρόνια. Και μπαίνω στο δεύτερο μισό της ζωής μου με αποκτημένη γνώση, προετοιμασμένη από τις εμπειρίες του πρώτου μισού, ορεξάτη εως πεινασμένη, με εκλεπτισμένα γούστα.


Τι θα τη κάνεις τη ζωή Ζοζέφ;
ΜΑΜ! ΜΑΜ!


Ναι η ζωή, αυτή κι αν είναι για φάγωμα!



** Η παράσταση είναι υπέροχα δοσμένη.
Παίζουν εξαίρετα οι: Δημήτρης Πιατάς, Σωκράτης Πατσίκας, Βασίλης Καραμπούλας, Άννα Καλαιτζίδου.

** Στο θέατρο Αμόρε - δυστυχώς στον εξώστη που έχει περιορισμένες θέσεις.
Αν δε το γνωρίζετε, στο θέατρο Αμόρε, υπάρχει η δυνατότητα ετήσιας συνδρομής. Με 70 ευρώ, 5 παραστάσεις, τα προγράμματα των παραστάσεων, και refreshment στο μπαρ.
Εγώ έβγαλα μία, ποτέ δε με έχουν απογοητεύσει οι παραστάσεις του θεάτρου του Νότου, εννίοτε με μαγεύουν

America Hurrah

του Jean-Claude Van Itallie - στο θέατρο Άσκηση


Ναι, ναι άλλη μια παράσταση που παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά. Πέρυσι όμως την έχασα γιατί δε με έλκυε το θέμα, οπότε φέτος άδραξα την ευκαιρία, τώρα που είμαστε στο ξεκίνημα της σαιζόν και οι πειρασμοί είναι λιγοστοί. Εξάλλου το αθηνόραμα την έχει με 4 αστέρια, πως θα μπορούσα να προσπεράσω.

Πρόκειται για δύο μονόπρακτα, την Ακρόαση και το Μοτέλ. Στο οριτζινάλε America Hurrah, περιλαμβάνεται και ένα τρίτο μονόπρακτο, η τηλεόραση, που εδώ δε παρουσιάζεται.
Η απόδοση είναι σουρεαλιστική, παρανοική, με εναλλαγές έντασης και απόλυτης σιωπής. Οι ηθοποιοί κάνουν εκπληκτικά πράγματα με τα σώματα τους, χτυπιούνται, εκτινάζονται, κινούνται σα μέσα σε παχύρεστο υγρό, σα λαστιχένιες μαριονιέττες, και η εκφραση του προσώπου τους, πότε ανθρώπινη, πότε γκροτέσκο, πότε πλαστικής κούκλας.


Η "Ακρόαση" ξεκινά σε ένα γραφείο ευρέσεως εργασία, περνάει στο δρόμο όπου γίνεται ένα ατύχημα, και καταλήγει σε ένα πάρτυ. Μιλάει για την ανεργεία και την ασημαντότητα του καθένα μας μέσα στο σύνολο της κοινωνίας. Μήπως να ζητήσουμε και συγνώμη που ζούμε;

- Νομίζετε ότι είστε αναντικατάστατος;
- Ναι, ναι, αλήθεια, αλήθεια, ναι, αλήθεια, αλήθεια, αλήθεια, αλήθεια...

Πρώτη σκέψη και πικρή που μου ήρθε, όχι καρδιά μου, ουδείς αναντικατάστατος. Τώρα που το γράφω, σκέφτομαι, όχι, αναντικατάστατος είναι ο οποιοςδήποτε, για τους ανθρώπους που τον αγαπάνε, που έχει αγγίξει. Αναντικατάστατος ούτως ή άλλως επειδή είναι μοναδικός. Κανείς άλλος ακριβώς ο ίδιος.

- Εγώ φτΑΙω. ζητΑω συγνΩμη. μπορΕΙτε να με βοηθήσετΕ;
- Ο επόμενος

Να πω την αμαρτία μου με κούρασε αν και έχει στιγμές πολύ δυνατές. Είναι και διάχυτη από βία και σεξ κτηνώδες, και ενοχλήθηκα. Ίσως γιατί με έφερε αντιμέτωπη με τα βαθύτερα άσχημα ένστικτα του ανθρώπου, ένστικτα που τα νοιώθω ξένα σε μένα (ή μήπως προσποιούμαι ότι είναι ξένα και για αυτό ενοχλήθηκα τόσο;)



Στο "Μοτέλ" μια τεράστια μαριονέττα ξενοδόχος περιγράφει, σχεδόν ουρλιάζοντας, τα χαρίσματα του δωματίου, και δύο επίσης τεραστίων διαστάσεων ταξιδιώτες, κάνουν σεξ και καταστρέφουν ότι βρουν μπροστά τους. Όλο αυτό διαδραματίζεται με ταυτόχρονο εκλεπτυσμένο σερβίρισμα κρασιού και φαγητού από 2 ηθοποιους (ντυμένες με βραδυνές τουαλέτες) στο κοινό. Γεμάτο από συμβολισμούς. Δεν έπιασα και πολλά πράγματα από τους συμβολισμούς αλλά έννοιωσα πολλά συναισθήματα και καθηλώθηκα.

Κρατώ αυτή τη φράση, για να θυμάμαι ότι όλοι μας ανήκουμε στο ανθρώπινο γένος, και αν όχι όλοι μας, οι περισσότεροι από μας, νοιώθουμε χαμένοι.

Όλοι οι άνθρωποι παντού κάθονται μέσα στη παλάμη του Θεού. Περιμένοντας, από που, προς τα που.



Ένα πολύ δυνατό σημείο της παράστασης είναι ο τρόπος που τελειώνει. Δε πέφτει αυλαία. Τρεις από τους ηθοποιούς στίνονται στην έξοδο, στυλιζαρισμένοι, και με το κολημένο χαμόγελο στο πρόσωπο, κοιτάζουν τους θεατές. Αμηχανία στο κοινό. Δε ξέρουμε τι να κάνουμε. Κάποια στιγμή ένα δειλό μουδιασμένο χειροκρότημα. Οι ηθοποιοί ακίνητοι. Σιγή στο κοινό. Ένας γενναίος σηκώνεται πρώτος και φεύγει, το κεφάλι σκυφτό. "Σας άρεσε;" ρωτάει η ηθοποιός. Σιγά, σιγά, οι θεατές παίρνουν το θάρρος και αποχωρούν, "σας άρεσε;" ρωτάνε οι ηθοποιοί. Είναι τέτοια η αμηχανία που κανείς δεν απαντά.* Ρωτάνε, αλλά με τέτοιο τρόπο που απωθούν την απάντηση. Γιατί τελικά, αυτό που έχει σημασία, είναι ότι κάνανε αυτό που πιστεύουν, που νοιώθουν, καταθέσανε τη ψυχή τους με ειλικρίνεια. Η επιβράβευση, το αν άρεσε ή όχι, είναι ακαδημαικό, δεν αφορά. Όταν αυτό που κάνεις είναι αυτό που εσύ ποθείς, η ανταπόκριση που αυτό έχει είναι ανευ σπουδαιότητας, δεν επηρρεάζει. Και συνδέοντας με την παρόμοια ερώτηση που γίνεται στο πρώτο μονόπρακτο, "Σας αρέσω;" περνά πολύ δυνατά το μύνημα, δεν έχει σημασία, δεν ασχολούμαι, ακολουθώ τη πορεία μου, ανεξαρτήτως. (τουλάχιστον σε μένα, ίσως επειδή εκεί είναι το μυαλό μου, τι να πω)



Συνολικά, χάρηκα που την είδα τη παράσταση. Είναι μια άποψη φρέσκια και ενδιαφέρουσα. Και το δεύτερο μονόπρακτο, το "Μοτέλ" μου άρεσε πάρα, μα πάρα πολύ. Όμως, δε θα το ξανάβλεπα και θα προβληματιζόμουνα να το συστήσω. Εξαρτάται από τα γούστα του καθενός. Είναι ιδιαίτερη, πειραματική, μάλλον προχωρημένη.


Δυό συμβουλές αν πάτε:
Αποφύγετε τη πρώτη σειρά, ενδείκνυται για γενναίους μόνο
Διαβάστε το πρόγραμμα πριν τη δείτε, βοηθάει στη παρακολούθηση.




*Εγώ, μάζεψα όλο μου το θάρρος, και τους συνεχάρηκα, ως όφειλα, ως ψωμομένη θεατρόφιλη, τρομάρα μου, αλλά ήταν πολύ δύσκολο. Δε γνωρίζω αν μετά την άτακτο δικιά μου φυγή, οι εναπομείναντες θεατές βρήκαν το θάρρος να απαντήσουν αν τους άρεσε ή όχι.

Φεύγουσα Κόρη

Άλλη μιά από τις παραστάσεις που είδα πέρυσι και συνεχίζεται φέτος. Και ευτυχώς. Είναι από αυτά που μάλλον θα ξαναδώ.

Μοιρολόγια, νανουρίσματα, παραδοσιακά παραμύθια, και το διήγημα του Παπαδιαμάντη "Μια ψυχή", ανακατεύονται, συνδέονται, αρμονίζονται, αποκτούν ζωή και ψυχή, από την έκφραση της ηθοποιού Ρηνιώ Κυριαζή. Μόνη στη σκηνή, με μία καρέκλα μόνο, τίποτα περιττό για να μην απομακρύνεται η καρδιά από την έκφραση αυτού του κειμένου, την επαφή με τη ψυχή του λόγου που η νεα ηθοποιός απλώχερα δωρίζει. Μυσταγωγία.

Το παραμύθι του Φιορεντίνου, καθηλώνει και αγαλιάζει, αχ, αυτή η λάμια, σα να βλέπεις όλη τη κακία του κόσμου στα μάτια της που πετάγωνται έξω, να καρφώσουν με δηλητήριο, όποιον τα κοιτάξει. αχ, η τρυφερή γλυκιά κόρη της λάμιας.

Το νανούρισμα γλυκαίνει.

Τα μοιρολόγια συγκλονίζουν. Η συγκρατημένη έκφραση του πόνου, η απόκριψη όλης της έκτασης του, μου αποκάλυψε όλο το βάθος του και την απόγνωση του κατευθείαν μέσα στο είναι μου, πέρα από μυαλό, καρδιά, ψυχή, να αγγίζει κάτι άλλο, αυτό που είναι ενωμένο με όλο το κόσμο μας.

Η δραματοποίηση της "Ψυχής" απλά με άφησε άφωνη. Το θέμα, μια μητέρα που έχασε τη κόρη της και βλέπει σε μια πεταλούδα τη ψυχή της, δε μπορεί παρά να μιλήσει σε ένα γονιό.
Όμως το να γίνεις κοινωνός στη Ρηνιώ Κυριαζή να βιώνει αυτά τα λόγια

"Αχ! ψυχή μου! Αχ! πουλί μου! μου εκάκιωσες, με βλέπεις και φεύγεις, μου αγρίεψες ! παιδί μου!"

Και η φράση, προσφώνηση, κραυγή, παράκληση, πρόσκληση, "Αχ ψυχή μου", δεν έχει από άλλα χείλη, από άλλη ψυχή, ποτέ αρθρωθεί έτσι.

Το Λουτρό

Μία από τις παραστάσεις που είδα πέρυσι και ξαναπαίζεται φέτος.
Θυμάμαι με είχε αφήσει με μια πικρή γεύση, για τη δυσκολία που έχουν οι άνθρωποι να εκφράσουν τα συναισθήματα τους, για τις παρεξηγήσεις που αυτή η δυσκολία δημιουργεί, για την επικοινωνία που δε πρόκειται να συμβεί, γιατί δε δύναται να συμβεί.
Μόνο μια υποψία επαφής, ένα ανεπαίσθητο άγγιγμα, φευγαλέο, για μια στιγμή μόνο, και μετά η αναπόφευκτη απόσταση. Από τον εαυτό, τους άλλους, τις ανάγκες, τις επιθυμίες.

Ένα ζευγάρι από τα παλιά, με αφορμή/αιτία/δικαιολογία το θάνατο της μητέρας της γυναίκας ξανασυναντιέται. Και η ιστορία του έρωτα τους, του χωρισμού τους, του μετά τους αναδιπλώνεται. Η συνάντηση μέσα σε ένα λουτρό, χώρος που διευκολύνει και επιβάλει το άνοιγμα, τη χαλάρωση, την αποκάλυψη. Λόγια σκληρά, κατηγόριες, ανείπωτες αλήθειες έρχονται στην επιφάνεια.

Αντιγράφω από το πρόγραμμα της παράστασης που περιέχει και όλο το έργο.

Μάικ: Έχεις μόνο μια οικογένεια
Σάντρα: Όχι, δύο έχεις. Αυτή που σου δίνεται και αυτή που φτιάχνεις.

*****

Σάντρα: Αν κοιτάξεις μέσα από τις κουρτίνες στο δωμάτιο μιας συνηθισμένης γυναίκας – να κοιτάξεις καλά όμως – μπορεί να ανακαλύψεις κάτι, ελάχιστο έστω, από αυτό που κάνει τον κόσμο να προχωράει

*****

Μάικ: Γιατί δε με αφήνεις να σε βοηθήσω
Σάντρα: Γιατί ποτέ δε με βοήθησες όταν το είχα ανάγκη

*****


Σάντρα: Οι γυναίκες βάζουν περισσότερα σε μία σχέση από ότι οι άντρες. Για αυτό οι άντρες πιστεύουν ότι όλα είναι μοίρα, ενώ οι γυναίκες ξέρουν, ότι όλα είναι δουλειά, πολλή δουλειά.

*****

Μαίκ: Δειλος; Γιατι;
Σάντρα: Γιατί δεν έτρεξες πίσω μου. Γιατί δε με διεκδίκησες

*****

Μαικ: Θέλετε οι άντρες να είναι χύμα, αλλά μόνο για να λένε ωραία λόγια και να κάνουν έρωτα με πάθος. Όχι και να θυμώνουν όμως!

*****


Ιστορία έρωτα, ναι. Αλλά αν και ο έρωτας αυτός κυριεύει, οι ερωτευμένοι δε βρίσκουν τον τρόπο να συναντηθούν, να γεφυρώσουν την απόσταση. Αυτά μόνο στα μυθιστορήματα και στις ταινίες. Εκεί μόνο, οι ευσεβείς πόθοι εκπληρώνονται.
Στη ζωή, σε αυτό το λουτρό, μόνο η πικρή αλήθεια. Χρειάζεται κάτι παραπάνω από τον έρωτα για να μπορέσω να σε αγγίξω, να σε αντέξω. Δουλειά, δουλειά, δουλειά. Και να προσθέσω, στον κατάλληλο χρόνο, τη σωστή στιγμή, τότε που έχει νόημα, τότε που οι αποστάσεις είναι ακόμη τέτοιες που μια γέφυρα μπορεί να τις ενώσει.


***Συνολικά μια προσεγμένη παράσταση, με ωραία ατμόσφαιρα και δουλεμένες ερμηνείες.
Μια προειδοποίηση: Οι ηθοποιοί εμφανίζονται κάποιες στιγμές (όχι συχνά) γυμνοί στη σκηνή. Γίνεται με τρόπο φυσικό και καθόλου σοκαριστικό νομίζω, αλλά ίσως κάποιοι ενοχληθούν

*** Στο θέατρο «Τόπος Αλλού»

Γιαπωνέζικοι κήποι (παιδικό)

Μία διαδραστική παράσταση για παιδιά. Παίχθηκε πέρυσι και συνεχίζεται φέτος.

Ένα αγόρι, ακολουθώντας το ποτάμι ανακαλύπτει τον υπέροχο κόσμο της φύσης. Μαγεύεται τόσο από το δροσερό γρασίδι της κοιλάδας, τα νούφαρα στη λίμνη, τη γέφυρα με τα ξύλα που το καθένα έχει διαφορετικό ήχο όταν περπατάς πάνω του, το απάτητο χιόνι, τον καταράκτη, τα βότσαλα στη θάλασσα, που φτιάχνει ένα κήπο, μια μικρογραφία ύμνο σε αυτά που είδε, αφορμή για να τα μοιραστεί με τους φίλους του. Ο δικός του τρόπος για να κρατήσει ζωντανή εκείνη τη βόλτα.

Οι φίλοι/θεατές/επισκέπτες στον κήπο του, καλούνται να περπατήσουν απαλά πάνω στα νούφαρα, να φτιάξουν μουσική στη γέφυρα, να κυλιστούν ως βότσαλα στη θάλασσα.Η παράσταση έχει κάτι το ονειρικό, είναι πολύ τρυφερή, και αφήνει τα μεν παιδιά εντυπωσιασμένα, τους δε μεγάλους με μια παιχνιδιάρικη γλυκιά αίσθηση.
Μία πολύ καλή εισαγωγή στο κόσμο του θεάτρου πιστεύω.

Επειδή διαδραματίζεται σε πολύ σκοτεινό και επιβλητικό χώρο, ο γιός μου, στα τρία όταν πήγαμε, φοβήθηκε και την παρακολούθησε αποσπασματικά (ένα συνεχες μπες-βγες, τον έλκυε αλλά και τον ξένιζε) Όμως, εκτίμησα ιδιαίτερα το ότι μας επιτρέψανε αυτό το μπες-βγες. Και ο Ιάσωνας μετά ζήτησε να ξαναπάμε. Το βαφτιστήρι μου στα πέντε τότε, το καταευχαριστήθηκε και συμμετείχε πολύ.

Μια νύχτα με τον Σαιξπηρ

Μια συρραφή αποσπασμάτων από πέντε έργα του Σαίξπηρ (Οθέλλος, Στρίγγλα, Ρωμαίος και Ιουλιέτα, Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας, Μάκβεθ), με κεντρικό άξονα τον Έρωτα. Με κεφαλαίο έψιλον. Ο μεγάλος πρωταγωνιστής, η κινητήριος δύναμη των πάντων, ο αναπόδραστος, ο ευπρόσδεκτος, ο απροσδόκητος. Ο μικρός φτερωτός θεός πετάει το βέλος του, το βλέμμα που λαβώνει, και όλα ανατρέπονται. Η αγνή παραδίδεται, η πιστή προδίδει, η στριμμένη γλυκαίνει. Η λογική δε χωράει στο τόπο αυτό, εξορίζεται. Πάθος τυφλώνει, παραλογίζει, παραπλανεί.

Όμως...

Αντιγράφω από το πρόγραμμα της παράστασης:
"Σε όλους τους έρωτες, ακόμη και στους πιο τραγικούς, υπάρχει μια στιγμή ευτυχίας η οποία μπορεί χωρίς υπερβολές να ονομαστεί υπεράνθρωπη. Είναι η νίκη κατά του χρόνου, μια αμυδρή εικόνα του επέκεινα, εκείνου του εκεί που είναι ένα εδώ, όπου τίποτε δεν μεταβάλλεται και όλα, όσα υπάρχουν, υπάρχουν πραγματικά" Octavio Paz

Ξανασκεφτόμενη την ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, τρόμαξα. Για μια στιγμή φαντάστηκα πως θα ήτανε αν δεν είχε γίνει η παρεξήγηση και είχαν την ευκαιρία να βιώσουν τον έρωτα τους. Πως θα ήτανε μετά από δέκα χρόνια, με κουτσούβελα να τρέχουν στα πόδια τους, με ένα νόστιμο φαγητό να σιγοβράζει στο τσουκάλι. Λόγια ποιητικά αστείρευτα; Ανατρίχιασα. Δε μπορούσαν παρά να πεθάνουν, ο θανατός τους ο μοναδικός σωτήρας του πάθους και της αγνότητας του έρωτα τους. υπ


** Δε θα αναφερθώ καθόλου στη παράσταση, εκτός του ότι, προσωπικά τη βρήκα άνιση, αποσπασματική και άδικη στο λόγο του Σαίξπηρ. Μία από τις ελάχιστες φορές που συμφωνώ, τουλάχιστον εν μέρη με το κ. Γεωργσουσόπουλο.

Ο Δον Περλιμπλίν και η Μπελίσα - Φ.Γ. Λόρκα

Ω μπέλα Μπελίσα, δεν σ'αγαπώ για τη ψυχή σου,
σε αγαπώ γιά το κορμί σου, το ωραίο, το φθαρτό...

Ο Περλιμπλίν, έχει διανύσει τη ζωή του αναπτύσοντας τη σοφία του και ενασχολούμενος με τη προσωπική του εσωστρέφια και μόνο. Στη δύση της ζωής του πείθεται να παντρευτεί την όμορφη και νεαρή γειτονοπούλα του Μπελίσα. Όταν τη βλέπει γυμνή μέσα από τη κλειδαρότρυπα την ερωτεύεται τρελά. Η Μπελίσα, σεβόμενη τα νιάτα της, τον απατά αλλά χωρίς ψυχή. Ερωτεύεται το νέο που περνά κάτω από το μπαλκόνι της, αυτόν που το πρόσωπο του δεν έχει δεί. Τι ειρωνεία, ο νέος αυτός δεν είναι άλλος από τον Περλιμπλίν. Ο τρόπος που βρήκε αυτός που τόσο την αγαπά για να της γεννήσει αγάπη και να της δώσει τελικά ψυχή. Ο νέος, και ο Περλιμπλίν, πρέπει να πεθάνουν για να μείνει η αγάπη της Μπελίσα πάντα ζωντανή, πάντα κοντά της, να μη τη φθείρει ο χρόνος, η γνωριμία.

"Μπελίσα τώρα πια είσαι μιά άλλη γυναίκα"

γιατί τώρα έχεις ερωτευθεί,
γιατί τώρα η αγάπη σου έχει σκοτώσει,
γιατί είσαι καταδικασμένη η αγάπη σου να είναι πάντα ζωντανή

Συνολικά μια προσεγμένη παράσταση.
Δυνατά σημεία της, ο κ. Λεμπεσόπουλος και η συνομιλία της υπέροχης μουσικής του Χατζηδάκι με τα λόγια του Λόρκα.

Σε περιοδεία ανά την Ελλάδα τον Αύγουστο και στο νομό Αττικής:
27/8/2006 Δημοτικό Κηποθέατρο Παπάγου
30/8/2006 Προαύλιο Γυμνασίου-Λυκείου Ραφήνας
3/9/2006 Γαλάτσι Ανοιχτό Θέατρο - Άλσος Βεϊκου
5/9/2006 Πετρούπολη "Θέατρο Πέτρας"