Για να γίνει ο χρόνος καινούργιος

αφήγηση παραμυθιού εμπνευσμένο από τη Θεογονία του Ησίοδου, από τον Διονύση Σαββόπουλο

Πέρυσι, είχα τη τύχη να ζήσω μια μαγική εμπειρία. Στο μικρό Παλλάς, αφήγηση παραμυθιού από τρεις μεγάλους παραμυθάδες, το Διονύση Σαββόπουλο, τη Ρηνιώ Κυριαζή και τη Φένια Παπαδόδημα. Ήμασταν στη πρώτη σειρά και εξολοκλήρου μέσα στη μαγεία εκείνης της παράστασης. Μια πρώτη και επιτυχημένη απόπειρα να μοιραστώ με τον Ιάσονα την αγάπη μου για τον Σαββόπουλο, για να μπορεί κι αυτός να πει κάποια μέρα, τον είχα δει και εγώ ζωντανά, όπως μπορώ και λέω εγώ για τον Κατράκη.

Όταν φέτος έμαθα, για το παρόμοιο εγχείρημα στο μέγαρο μουσικής, δεν υπήρχε περίπτωση να λείπουμε. Μπαίνουμε μέσα, και με έπιασε η καρδιά μου, ο χώρος αχανής, (τό 'ξερα δεν το' ξέρα;) και λέω, ωραία, την κάτσαμε. Δεν υπάρχει περίπτωση μέσα σε αυτό το χάος, και τόσο μακριά που καθόμαστε, να δημιουργηθεί καμία ατμόσφαιρα ικανή να καθηλώσει τον Ιάσονα.

Ευτυχώς, έκανα λάθος.

Ο κύριος Σαββόπουλος, περιτριγυρισμένος από παιδιά, στο βάθος της σκηνής σκηνικά που γεμίζουν όλον τον χώρο, και η φωνή του άρχισε να μας ταξιδεύει. Θεογονία, κοσμογονία, η ταυτότητά μας και όσα μας καθορίζουν, όλα μαζί, δεμένα και αποκαλυπτικά. Και τα σκηνικά να αλλάζουν, να πάλλονται, να λένε κι αυτά την ιστορία, τα εμβόλιμα τραγούδια να συμπληρώνουν, να εντείνουν. Και όσο προχωρά η αφήγηση, οι επί της σκηνής να συμμετέχουν όλο και πιο πολύ, και μια γιορτή να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Σαν να είχαμε όλοι μαζί πάει μια ωραία εκδρομή, και να χορεύαμε και να τραγουδάγαμε όλοι παρέα. Το όλο ήταν απόλυτα τρυφερό, γλυκό, παιχνιδιάρικο, ζωντανό και αισθητικό.

Μην το χάσετε!

(Και μια πίκρα που δυστυχώς μου βγαίνει και με τίποτα δε φταίει ο κ. Σαββόπουλος. Το όλο ήταν και απόλυτο πολιτικό, έτσι το εξέλαβα αρχικά. Όταν όμως το ξανασκέφτηκα, δυστυχώς το political statement χάνεται στη προσβασιμότητα, που κακά τα ψέματα είναι μόνο για μια ελίτ, στην οποία, από ότι φαίνεται, ακόμη ανήκω, έστω και οριακά. Στο τέλος ο κ. Σαββόπουλος προσκαλεί τα παιδιά να ανέβουν στη σκηνή, και φυσικά μόνο τα παιδάκια που ήταν στην πλατεία πρόλαβαν να χωρέσουν. Ξέρω κακίες, αλλά τι να κάνω, ζήλεψα.)

Σκηνοθεσία: Σοφία Σπυράτου

Αφήγηση: Διονύσης Σαββόπουλος, Ρηνιώ Κυριαζή

Παίζουν οι μουσικοί: Σταύρος Λάντσιας, Γιώτης Κιουρτσόγλου

συμμετέχουν η Φένια Παπαδόδημα, παιδιά, χορευτές και 2 ξυλοπόδαροι (συγνώμη δε μπόρεσα να βρω τα ονόματα)

στο Μέγαρο Μουσικής

Ιταλικοί Κήποι (παιδικό)

Δημήτρη Σεϊτάνη


Αντιγράφω από το GoCulture, γιατί δυστυχώς δε καταφέραμε να το δούμε όλο.

"μέσα από την ιστορία ενός κηπουρού, που διαπιστώνει ότι ο όμορφος κήπος του έχει χαθεί, οι θεατές καλούνται να κάνουν ένα ταξίδι στο παρελθόν και να μπουν σ’ ένα παραμύθι, βιώνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο μια εποχή που ή φύση με τα πλάσματά της, τις νύμφες και τα ξωτικά της, έστηναν με τον άνθρωπο χορό κι έχτιζαν μαζί του αυτόν τον κήπο. "

Σε αντίθεση με το προηγούμενο και παρώμιο Γιαπωνέζικοι Κήποι, της ίδιας ομάδας, ο Ιάσων δε θέλησε να παραμείνει μέχρι το τέλος της παράστασης. Αν και το πνεύμα της "παράστασης" είναι ουσιαστικά το ίδιο, οποτε ανέμενα και την ίδια μαγεία, υπήρχαν και τρεις διαφορές.
Δεν υπήρξε πρώτα η αφήγηση της ιστορίας, που είναι το θεατρικό κομμάτι, και μετά η πρόσκληση των θεατών να συμμετάσχουν, αλλά από την αρχή, τα παιδιά καλούνται να ανέβουν στο μαγικό χαλί. Ο Ιάσων, ντροπαλός γαρ, τρομοκρατήθηκε στην ιδέα ότι θα τον αναγκάσουν να συμμετάσχει. Παρά τις διαβεβαιώσεις μου ότι μόνο άμα θέλει συμμετέχει, το άγχος ήταν too much για αυτόν.
Επειδή η αφήγηση διακόπτεται από τη συμμετοχή των παιδιών, ο Ιάσωνας δικαίως βαρέθηκε. Δεν είχε μια ιστορία με συνέχεια να παρακολουθήσει, αλλά, άλλα παιδιά που παίζανε.
Και τέλος, τα καθίσματα έχουν επεκταθεί έτσι ώστε να μπορούν περισσότεροι να παρακολουθήσουν, οπότε με περίπου πενήντα εξήντα παιδιά στο χώρο υπήρχε μια βαβούρα που έκανε αδύνατη τη διατήρηση της οποιαςδήποτε μαγείας.

Η ιδέα συνεχίζει να είναι υπέροχη, ο νεός ηθοποιός που την ερμηνεύει χαρακτηρίζεται από μαγική κίνηση, και τα περισσότερα παιδιά που ήταν εκεί φαινόντουσαν να το καταδιασκεδάζουν. Αλλά δυστυχώ, (και ζητώ συγνώμη από τους συντελεστές γιατί νιώθω ότι οδηγούνται από την αγάπη τους για το θέατρο και την επιθυμία τους να εισαγάγουν τα παιδιά στη μαγεία του) αυτό δεν είναι θέατρο.
Διαδραστικό παιχνίδι και δημιουργική απασχόληση σίγουρα, θεατρικό παιχνίδι οριακά, αλλά όχι, ΘΕΑΤΡΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.



Σκηνοθεσία: Δ. Σεϊτάνης.
Ερμηνεύουν: Παναγιώτης Αλεξανδράκης, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Εβίκη Δαφαλιά

στο θέατρο BIOS

Ο Ροβινσώνας και ο Κρούσος

των Νίνο ντ' Ιντρόνα & Τζάκομο Ραβίκιο

Δύο αεροπόροι, (έχθροι τυπικά;), μετά από τη πτώση των αεροπλάνων τους, καταλήγουν και οι δυό στην ίδια στέγη. Στην αρχή παλεύουν μεταξύ τους, αλλά σιγά σιγά, εγκαταλείπουν τις εχθροπραξίες και ψάχνουν να βρουν τρόπους να επικοινωνήσουν. Οι γλώσσες τους διαφορετικές, και εκεί που οι λέξεις αδυνατούν να εκφράσουν, έρχονται τα σώματα να μιλήσουν. Η οικουμενική γλώσσα των ανθρώπων. Και μέσα από το σώμα και τη κίνηση και την έκφραση, συνεργάζονται, για να φάνε, να κοιμηθούν, να πλυθούν, και να φτιάξουν τη σχεδία (και το τρύπιο βαρέλι) που θα τους πάει σπίτι τους. Ο καθένας σε αντίθετη κατευθυνση φορώντας ξανά τα στρατιωτικά του ρούχα και με ένα ενθύμιο από τον άλλον.

Άλλη μια καλή δουλειά για παιδιά από το θέατρο πόρτα. Με αισθητική, με ατμόσφαιρα, με πηγαίο χιούμορ. Και οι ηθοποιοί πολύ καλοί, εκπληκτικά αυτά που κάνανε με το σώμα τους. Η μάχη σε αργή κίνηση ήταν υπέροχη, όμορφη και με γέλοιο, και το πινγκ πονγκ με τα τηγάνια επίσης. (Εγώ στη παραλία με τις ρακέτες γιατί δε τα καταφέρνω, οέο;)

Η παράσταση είναι για λίγο πιο μεγάλα παιδιά, από οκτώ χρονών συστείνουν, και όντως ο γιός μου, στα τεσσεράμιση, δυσκολεύτηκε λίγο να κατανοήσει κάποιες έννοιες, ή του γεννιόντουσαν απορίες, που ήθελε να του τις λύσω εκείνη τη στιγμή. Του άρεσε και το ευχαριστήθηκε, αλλά ενοχλήσαμε λιγάκι.


Σκηνοθεσία: Λίλο Μπάουρ
Παίζουν οι ηθοποιοί: Πέτρος Σπυρόπουλος, Θοδωρής Σκυφτούλης

στο θέατρο Πόρτα

Η δική μου ομπρέλα (παιδικό)

της Ελένης Αλεξάκη σε μια ιδέα της ομάδας Artika

Η δική σου ομπρέλα τι χρώμα είναι;
Έχει πόδια και χέρια και φωνή; Θα παίξει μαζί σου; Θα εξερευνήσετε το κόσμο μαζί;

Ένα κορίτσι προσπαθεί να κοιμηθεί, αλλά η ομπρέλλα της έχει κέφια, θέλει αγκαλιές και δεν την αφήνει! Ένα κορίτσι ξεπηδά από την ομπρέλλα και πάνε μια βόλτα, κολυμπούν στο βυθό, τις παίρνει ο αέρας, κάνουν σκι στο χιόνι, χρώματα πολλά!, μέσα στη δροσιά του δάσους, τρώνε μήλα, μοιράζονται. Εξερεύνηση, παιχνίδι, η χαρά του να ανακαλύπτεις νέα πράγματα, και η χαρά διπλή όταν την ανακάλυψη τη μοιράζεσαι με φίλο.


Μια παράσταση για πολύ μικρά παιδιά, εναμιση με πέντε. Όμορφη προσπάθεια. Είχε μια μαγεία και μια αισθητική. Μόνη παρατήρηση ότι η ιστορία ήταν λιγάκι σουρεάλ για παιδιά. Άλλά ένα μεγάλο μπράβο στο πόσο προσεγμένος και με μεράκι ήταν φτιαγμένος ο χώρος. Προσαρμοσμένος στο κοινό του, τα παιδιά. Φιλικός. Ζεστός. Μου άρεσε και η προτροπή προς τους γονείς να αφήσουν τα παιδιά να χαρούν τη παράσταση και να τα βγάλουν από το χώρο αν δείξουν τη παραμικρή ενόχληση. Είναι καλό να μας θυμίζουν ότι τα πάμε τα παιδιά στο θέατρο για να περάσουν καλά, όχι για να τα κουλτουρέψουμε. Αυτό θα έρθει στο μέλλον αν τους ταιριάζει.

(Και ναι το ξέρω, είναι ασήμαντο, αλλά μου έκανε τόσο καλή εντύπωση, και τελικά η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά, είχανε μωρομάντηλα στις τουαλέτες!)


Σκηνοθεσία: Κατερίνα Αλεξάκη
παίζουν οι ηθοποιοί: Αιμιλία Ζαφειράτου, Μαριλένα Τριανταφυλλίδου
Μουσική: Τάνια Γιαννούλη

Οι τρεις σωματοφύλακες (παιδικό)

& τα διαμάντια της Βασίλισσας

βασισμένο στο έργο του Αλέξανδρου Δουμά
Διασκευή: Κάρμεν Ρουγγέρη


Η γνωστή και πολυαγαπημένη μας ιστορία του νεαρού Νταρτανιάν (κατά Ιάσωνα "καστανάς") που αφήνει την γαλλική επαρχία και φτιάχνει τη τύχη του στο Παρίσι. "Προσόντα όταν έχεις το θάρρος το μυαλό, σίγουρα θα πετύχεις αυτό είναι φανερό" Μικροπαρεξηγήσεις και φιλίες δυνατές γεννιούνται. " Ένας για όλους και όλοι για έναν". Περιπέτεια. Εμπόδια που ξεπερνιούνται. Ομορφη παράσταση για παιδιά, γεμάτη ζωντάνια και κέφι, με όμορφη μουσική σε αναγεννησιακό στυλ, να ταιριάζει με την εποχή.

Μια ακόμη πολύ καλή δουλειά από τη κ. Ρουγγέρη, όπως μας έχει συνηθίσει.



Σκηνοθεσία: Κάρμεν Ρουγγέρη
Παίζουν οι ηθοποιοί: Μαρία Βλάχου, Αντώνης Δημητροκάλης, Λουκάς Ζήκος, Γιώργος Κατινάς, Αλέξανδρος Κομπογιώργος, Φώτης Μπατζάς, Γιάννης Νικολάου, Τάσος Παπαδόπουλος, Ελεάνα Παπαδοπούλου, Μαρία Πίγκου, Ζήσης Ρούμπος, Χριστίνα Φρονίστα


Στο θέατρο Κιβωτός

Χρονομάστορας

δραματοποιημένο δίηγημα του Μανώλη Μαυρολέοντος

Ο Χρονομάστορας που ζει στη Χρονολάνδη και φτιάχνει όοοολα τα ρολόγια μισεί τα Χριστούγεννα και τις γιορτές. Έχει ένα σατανικό σχέδιο, να κάνει τα ρολόγια να πάνε πολύ πολύ πολύ σιγά έτσι ώστε ο χρόνος σχεδόν να μη κυλάει και οι γιορτές να μην έρθουν ποτε! Ένα παιδί πρέπει να πάει να τον σταματήσει και να πει το μαγικό τραγούδι που θα κάνει τα ρολόγια ξανά με κανονικούς ρυθμούς να κινούνται. Για να το καταφέρει αυτό πρέπει να βρει το κατάστημα με τους μαγικούς χάρτες, στη γωνία Ακαδημίας και Σταδίου, παραμονή πρωτοχρονιάς, να μιλήσει ανάποδα, να πεί το τραγούδι του πειρατή, να βρεί στο χάρτη που όλα κινούνται τη Χρονολάνδη, και εκεί με τη βοήθεια μιας μικρής κατοίκου της Χρονολάνδης, μαζί, να ανακαλύψουν τα σχέδια του Χρονομάστορα και το μαγικό τραγούδι που θα τα αντιστρέψει.

Μια πολύ όμορφη παράσταση για παιδιά, φτιαγμένη με μεράκι, αγάπη για το παιδί και αληθινό δώσιμο. Παραμυθένια ατμόσφαιρα, όμορφη μουσική (του Κωνσταντίνου Γεωργίου Καραμπερόπουλο) που ο γιος μου λάτρεψε - το βιβλίο έχει και το CD μέσα και εγώ χαίρομαι να την ακούει. Οι δε κυρίες Κοντολέων και Τσαγκαρλιώτη είναι γλυκές και πραγματικά σε ταξιδεύουν στο παραμύθι.
Η αλήθεια είναι ότι εκτός από τον υιό πέρασε όμορφα και η μαμά.




στο πολυχώρο Άγκυρα
απόγευμα 26, 27, 28, 29/12 5μμ

Παίζουν οι ηθοποιοί: Α. Κοντολέων, Λ. Τσαγκαρλιώτη

Η κοιμωμένη ξύπνησε

των Ξένιας Κλογεροπούλου - Θωμά Μοσχόπουλου


Μή! Πονέσει, ματώσει, κακό...


Όταν σκεφτόμαστε παιδικό θέατρο, το θέατρο Πόρτας αποτελεί εγγύηση, και η φετινή δουλειά δεν αποτελεί εξαίρεση.

Βασισμένο στο γνωστό παραμύθι της "ωραίας κοιμωμένης", στο πρώτο μέρος βλέπουμε (με ελαφρές παραλαγές) την ιστορία μέχρι που ο πρίγκηπας τη ξυπνά με το φιλί του. Στο δεύτερο, τις περιπέτειες τους για να ξαναβρεθούν και να μείνουν μαζί. Η πριγκίπισσα ξυπνά στο σήμερα, μετά από 500 χρόνια ύπνου, και έχει έναν τελείως διαφορετικο κόσμο να ανακαλύψει και να μάθει. Ο δε "πρίγκηπας" ζει σε ένα σύγχρονο κόσμο όπου κανονικά πριγκίπισσες δεν υπάρχουν.

Προσωπικά βρήκα το πρώτο μέρος ονειρικό και μια υπέροχη αφορμή για επαφή των παιδιών με τη μαγεία του θεάτρου. Η σκηνή δε που η πριγκίπισσα ανακαλύπτει τη μουσική και αυθόρμητα χορεύει ήταν έξοχη. Κι εγώ ως ενήλικας το καταευχαριστήθηκα.
Το δεύτερο μέρος, το βρήκα απογοητευτικό. Αν και κάποιες στιγμές του ήταν καλές, ως επί το πλείστον αναλωνόταν σε παρουσίαση ηθικών διδαγμάτων, κυρίως του πρέπει να κυνηγάμε τα όνειρα μας, αλλά όχι με ευστοχα έμμεσο τρόπο.

Μου έκανε εντύπωση που το ακροατήριο αποτελούνταν κυρίως από παιδιά προσχολικής ηλικίας (οι παραστάσεις του παιδικού Πόρτα αναφέρονται συνήθως σε παιδιά δημοτικού) και ότι κατά τη διάρκεια της παράστασης κυριαρχούσε σχεδόν απόλυτη ησυχία. Ο γιός μου που σπανίως κάθεται πάνω από πέντε λεπτά παρακολούθησε όλη τη παράσταση με αμείωτο ενδιαφέρον και χάρα.

Μου άρεσε που η ιστορία έχει δοθεί σε ήπια μορφή χωρίς τρομαχτικές αναφορές. Η νεράϊδα που δίνει τη κατάρα το κάνει από λάθος, αγαρμποσύνη, και αμέσως μετά την απαλύνει.

Την παράσταση συνοδεύει ένα προσεγμένο πρόγραμμα, για ενήλικες όμως, με αναφορές στα ψυχαναλυτικά μυνήματα του παραμυθιού, και επίσης ένα βιβλιαράκι με ιδέες για δραστηριότητες μετά τη παράσταση το οποίο βρήκα πολύ καλό.



Στο θέατρο Πόρτα

Παίζουν οι ηθοποιοί:
Ηλιάνα Γαϊτάνη, Παντελής Δεντάκης, Δάφνη Δαυίδ, Θοδωρής Πετρόπουλος, Θάνος Τοκάκης, Βίκυ Χατζοπούλου, Ιωάννα Παππά
Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος

Γιαπωνέζικοι κήποι (παιδικό)

Μία διαδραστική παράσταση για παιδιά. Παίχθηκε πέρυσι και συνεχίζεται φέτος.

Ένα αγόρι, ακολουθώντας το ποτάμι ανακαλύπτει τον υπέροχο κόσμο της φύσης. Μαγεύεται τόσο από το δροσερό γρασίδι της κοιλάδας, τα νούφαρα στη λίμνη, τη γέφυρα με τα ξύλα που το καθένα έχει διαφορετικό ήχο όταν περπατάς πάνω του, το απάτητο χιόνι, τον καταράκτη, τα βότσαλα στη θάλασσα, που φτιάχνει ένα κήπο, μια μικρογραφία ύμνο σε αυτά που είδε, αφορμή για να τα μοιραστεί με τους φίλους του. Ο δικός του τρόπος για να κρατήσει ζωντανή εκείνη τη βόλτα.

Οι φίλοι/θεατές/επισκέπτες στον κήπο του, καλούνται να περπατήσουν απαλά πάνω στα νούφαρα, να φτιάξουν μουσική στη γέφυρα, να κυλιστούν ως βότσαλα στη θάλασσα.Η παράσταση έχει κάτι το ονειρικό, είναι πολύ τρυφερή, και αφήνει τα μεν παιδιά εντυπωσιασμένα, τους δε μεγάλους με μια παιχνιδιάρικη γλυκιά αίσθηση.
Μία πολύ καλή εισαγωγή στο κόσμο του θεάτρου πιστεύω.

Επειδή διαδραματίζεται σε πολύ σκοτεινό και επιβλητικό χώρο, ο γιός μου, στα τρία όταν πήγαμε, φοβήθηκε και την παρακολούθησε αποσπασματικά (ένα συνεχες μπες-βγες, τον έλκυε αλλά και τον ξένιζε) Όμως, εκτίμησα ιδιαίτερα το ότι μας επιτρέψανε αυτό το μπες-βγες. Και ο Ιάσωνας μετά ζήτησε να ξαναπάμε. Το βαφτιστήρι μου στα πέντε τότε, το καταευχαριστήθηκε και συμμετείχε πολύ.