Απολυμένη

του Αντώνη Τσιπιανίτη

Απόλυτα επίκαιρο και ίσως για μένα too close for comfort. Έχοντας βρεθεί στην ανεργία στο παρελθον για εναμιση χρόνο και προσφάτως να προσπιούμαι ότι δεν είμαι άνεργη όταν στη πραγματικότητα είμαι, ε μου ήρθε κάπως. Όχι πλήρης ταύτιση, αλλα κοντα, πολύ κοντά. Να σε πετάει η κοινωνία στα αζήτητα και να υποφέρεις όχι επειδή κάνεις κάτι λάθος αλλα γιατί είσαι ανεπαρκής σε όποια πόρτα χτυπάς. Κάπως έτσι. Πως να μη το πάρεις προσωπικά. Πως να μη σε πάρει από κάτω. Και που να βρεις τη λύση, οεο; Απελπισία.
Η Μαριέτα λοιπόν χάνει τη δουλειά της και μαζί με αυτή τη ζωή που ήξερε. Για τη Μαριέτα βεβαια έχει και μια θετική διάσταση γιατί στη πορεία ανακαλύπτει ότι η ζωή που έχασε ήταν περίπου ζωή. Και μπορεί να επιλέξει να βάλει κάποιες άλλες συντεταγμένες και να διεκδικήσει κάτι άλλο στη ζωή της. Καλό αυτό. Μερικές φορές ένα σοκ μπορεί να σε φέρει αντιμέτωπο με πράγματα που δε φανταζόσουνα. Μια αναποδιά να αναποδογυρίσει αυτά που έπρεπε να αναποδογυριστουν. Στη Μαριέτα συνέβει αυτό και έτσι κατάλαβε ποια είναι τα σημαντικά, πως σπατάλησε το χρόνο της, τι σημαίνει φιλία και ανθρώπινες σχέσεις και ούτε καθ εξής. Οπότε όταν γυρίσει ο τροχός, που θα γυρίσει δε μπορεί, θα είναι τουλάχιστον σε θέση να αναγνωρίσει και να εκμεταλεύτει τις ευκαιρίες που θα βρεθούνε μπροστά της.
Η αλήθεια είναι ότι η ανεργία είναι μια δύσκολη κατάσταση, μακάρι σε όποιον τυχαίνει να μπορεί να κρατήσει την αίσθηση της αυτοαξίας του και να χρησιμοποίησει τον ελέυθερο χρόνο που έχει για να κουβεντιάσει με τον εαυτό του, να φροντίσει τον εαυτό του και τους ανθρώπους που αγαπάει, να κάνει πράγματα που τον ευχαριστούν και άλλα πολλά θετικά, ότι γουστάρει και έχει ανάγκη ο καθένας βρε παιδί μου. Η σκληρή αλήθεια είναι ότι συνήθως σε παίρνει η κάτω βόλτα και τίποτα απο τα προαναφερθέντα δε γίνεται. Ουτε στο χειρότερο εχθρό μου.
Δε ξέρω, η παράσταση μου δημιούργησε ανάμικτα συναισθήματα, μα μου έδωσε κι ένα πείσμα να σταθώ στο ύψος μου και να προσπαθήσω να χρησιμοποιήσω λίγο πιο θετικά το χρόνο που μου δόθηκε. Οσο μπορεί κανείς και όσο αντέχει φυσικά.
Η κυρία Διδασκάλου είναι εκπληκτική. Χαίρομαι πολύ που είχα την ευκαιρία φέτος να τη δω σε δυο μονόλογους.


Σκηνοθεσία: Κώστας Γάκης
Παίζει η ηθοποιός: Κατερίνα Διδασκάλου

στο θέατρο Βρετάνια

Παράσιτα

της Βίβιεν Φράντσμαν

Δύο αδερφές. Δύο κατεστραμένες ψυχές. Δύο άνθρωποι που αγαπιούνται, ναι, αυτό δε το αμφισβήτησα ποτέ κατα τη διάρκεια της παράστασης, αγαπιούνται ναι, αλλα με μια αγάπη που πληγώνει, που καταστρέφει. Αμα είσαι κατεστραμένος τι άλλο μπορείς να κάνεις; Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος καλό μου, ουκ αν λάβεις. Πόσο απλά και ωραία θα τανε και πόσο καλύτερος θα ταν ο κόσμος μας άμα μπορουσαμε να χαιρόμαστε με τη χαρά του άλλου, αν μπορούσαμε να προσπαθούμε και να παλεύουμε για το καλό του άλλου, πόσο μάλλον άμα τον αγαπάμε, απο το να προστατεύουμε τον εαυτό μας, ή απο το να τον ρίχνουμε κάτω εκεί που και εμείς είμαστε, πόσο πιο εύκολα θα τανε όλα για όλους; Όμως, Όμως... Με τη λογική θέλουμε να δράσουμε αλλιώς, στη πραγματικότητα ο εαυτός μας, αυτός ο ζαβός εαυτός μας προδίδει.

Η Ρόλυ και η Πίνκ είναι δύο αδερφές, μεγαλωμένες σε ορφανοτροφείο γιατί οι γονείς τους δεν το χαν, ο ένας αλκοολικος βίαιος, η άλλη ναρκομανής. Όταν η Ρόλυ ήταν 8 χρονών τοποθετήθηκε σε οικογένεια. Τη μεγάλη αδερφή δεν την πήραν, δεν είχαν χώρο, ήταν πολύ μεγάλη, άγνωστο. Δε το συγχώρεσε στη μικρή της αδερφή που αυτή έμεινε πίσω. Και οι δύο τελικά έγιναν χρήστες, η μικρή μπήκε φυλακή όπου αποτοξινώθηκε και της δόθηκε μια δευτερη ευκαιρία. Σε αυτη τη στιγμή τις γνωρίζουμε εμείς. Η Ρόλυ να προσπαθεί να μείνει καθαρή και να ξαναφτιάξει τη ζωή της, η Πινκ να είναι χρήστης και κατεστραμένη. Η Πίνκ βάζει εμπόδια και η Ρόλυ ξανακυλάει.

Το να παρακολουθείς τη σχέση των δύο αδερφών είναι πραγματικά βάρβαρο. Όχι γιατί η ιστορία τους είναι προφανέστατα βάρβαρη. Για μένα η βαρβαρότητα έγκειται ότι αυτη η αλληλεπίδραση μεταξύ ανθρωπων που αγαπιούνται είναι ανατριχιαστικά οικία. Απλά στο εργο είναι υπερβολικά προφανής και έντονα δοσμένη. Αλλά αυτό, το να κακίζεις τον αγαπημένο σου όταν προσπαθεί, όταν για λίγο καταφέρνει να είναι πιο καλά απο σένα, και υπόγεια να τον υπονομεύεις, το χω βιώσει και πιθανότατα το χω κάνει χωρίς καν να το καταλάβω. Και η άλλη όψη, όταν είσαι εσυ καλά,  να μη τραβάς τον αγαπημένο σου μαζί γιατί ξέρεις ότι ριψοκυνδινεύεις να χάσεις αυτό που με κόπο έφτιαξες και τον αφήνεις πίσω σου. Και αυτό το χω βιώσει και πιθανότατα το χω κάνει. Αγαπιόμαστε, με αγάπες που πληγώνουν. Και μετα απορούμε που πληγωνόμαστε. Και εν τέλει μένουμε όλοι λαβωμένα απομεινάρια μιας κάπως ζωής. Βάρβαρο. Πολύ βάρβαρο.

Μετάφραση: Αγγελική Κοκκώνη
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Παίζουν οι ηθοποιοί: Κόρα Καρβούνη, Ιωάννα Κολλιοπούλου, Νατάσα Ζάγκα
Ακούγεται η φωνή του Γιάννη Τσορτέκη

στο θέατρο του Νέου Κόσμου

Το γλυκό πουλί της Νιότης

του Tennessee Williams

δεν είμαι νέα, δεν είμαι ομως και γριά

Ο πανδαμάτωρ χρόνος που περνάει και στο διάβα του παίρνει αυτό που ήσουνα, αυτό που έλπιζες να γίνεις, αυτό που έδειχνες ότι είσαι. Και μετά το πέρας του, τι; Πως μπορείς να διαχειριστείς το χρόνο που σε ευνουχίζει, πως μπορείς να διαχειριστείς τα νιάτα που πια δεν είναι; Ειδικά όταν έχεις ακόμη μπροστά σου ζωή; Θέλεις ζωή. Ποθείς ζωή.

Μια διάσημη ηθοποιός που αποσύρθηκε στη "σωστή στιγμή", πάνω στο απόγειο της δόξας της, μετά απο 15 χρόνια αποφασίζει να κάνει το come back. Στη πρεμιέρα, νοιώθει ότι έχασε, ότι τη κοροϊδεύουν γιατί δεν είναι αυτό που ήταν κάποτε, αυτό το αποκαλυπτικό gros plan που τίποτα δεν αφήνει κρυφό, και φεύγει, τρέχει μακριά, να κρυφτεί. "Όταν αποτύχεις να φεύγεις". Στην απόδραση αυτή συναντά ένα νέο, που κάποτε ήταν το πιο όμορφο αγόρι της πόλης του, που προσπάθησε να γίνει ηθοποιός χωρίς να τα καταφέρει και κατέληξε να συντροφεύει ευπορες κυρίες. Επιστρέφουν στη γεννέτηρα του, επειδή έμαθε ότι η μητέρα του είναι άρρωστη, κυρίως επειδή θέλει να ξαναβρεί το πρώην κορίτσι του. Μια αγάπη εφηβική, πάντα μέσα του και πάντα μέσα της. Όμως στη πόλη του όλοι τον προειδοποιούν να φύγει. Κατι έχει συμβεί και αυτός δε το μαθε ποτέ γιατί δεν είχε σταθερή διεύθυνση, δεν είχε σκοπό, δεν είχε ρίζα.  Όταν ήταν νέοι, ο πατέρας της δεν τον ήθελε για γαμπρό του γιατί δεν ήταν "κάποιος". Για αυτό έφυγε. Για να γίνει κάποιος και να τη διεκδικήσει. Γύριζε κάθε τόσο και την έβρισκε. Δεν κατάφερε να γίνει όμως κάποιος. Δε σταμάτησε και να ελπίζει ότι θα τα καταφέρει. Όταν συνηδητοποιεί ότι δεν πρόκειται, δεν έχει νόημα πλέον για αυτόν να συνεχίσει. Προτιμά τον πλήρη κατακερματισμό του. Γιατί αν συνεχίσει υπάρχει ο κύνδινος να ξαναελπίσει, και τότε, τότε ποιός ξέρει αν θα αντέξει για άλλη μια φορά να γκρεμιστουν οι ελπίδες του. Καλύτερα χωρίς. Η ίσως γιατί γιαυτόν εκείνο το όνειρο, που πια ξέρει ότι το έχασε, ήταν το "τα πάντα" του, και ο εαυτός του δε μπορεί να υπάρξει δίχως του.

Για τη γηραιά ηθοποιό όμως, κι εκεί είναι που εγω ταυτίζομαι περισσότερο, εγώ που επιμένω να ελπίζω, που δεν είμαι νέα πια, αλλα δεν είμαι και γριά, και θέλω να ζήσω, ποθώ να ζήσω, για τη γηραιά ηθοποιό είναι μια άλλη ιστορία. Ανακαλύπτει ότι η επιστροφή της στη σκηνή δεν ήταν αποτυχία. Δεν είναι πια η ομορφιά της που σαγηνεύει. Είναι η ωριμότητα, το βάθος της ερμηνείας της. Μεταλλάχθηκε σε κάτι άλλο.
Μπορεί τα νιάτα να φύγαν ανεπιστρεπτί, αλλά μαζί με το χρόνο που πέρασε και σημάδεψε, δημιουργήθηκε κάτι νεό, κάτι άλλο που είναι ενδιαφέρον και έχει και αυτό την ουσία του.

Μπορεί τα νιάτα μας και τις πιθανότητες και τις δυνατότητες που είχαμε να τα χάσαμε, αλλά γεννήσαμε μέσα από τη ζωή κάτι καινούργιο που δίνει νέες πιθανότητες, νέες δυνατότητες, νέα όνειρα. Διαφορετικά απο αυτά που έπρεπε να εγκαταλείψουμε αλλά όχι απαραίτητα χειρότερα. Πιο ταιριαστά σίγουρα. Ποιος ξέρει; Ποιος θα κρίνει; Το σημαντικό είναι να συνεχίζεις να ονειρέυεσαι. Να προχωρας ελπίζοντας και εσαεί αισθανόμενος.

Να ευχαριστήσω τη κυρία Μαραγκού για την εξαίρετη δουλειά που κάνει όλα αυτά τα χρόνια, τη προσφορά της και το ειλικρινές θέατρο που μας προσφέρει.

Σκηνοθεσία: Αναστασία Ρεβή
Παίζουν οι ηθοποιοί: Κατερίνα Μαραγκού, Όμηρος Πουλάκης, Λευτέρης Βασιλάκης, Αργύρης Γκαγκάνης, Νικόλας Παπαδομιχελάκης, Αγγελική Μητροπούλου, Βέφη Ρέδη

στο θέατρο Άλμα

Εταιρικοί Διάλογοι

του Λουκιανού

Ιστορίες απο τη ζωή των εταίρων στην αρχαία Ελλάδα. Αγοραίος Έρωτας. Λίγο διαφορετικός απο αυτόν που έχουμε στο μυαλό μας. Και τόσο ίδιος. Πανω απο όλα Έρωτας. Στο βάθος κήπος και συγχρόνως στο προσκήνιο Αγοραίος. Δες το ψυχρά σαν επάγγελμα, διαφύλλαξε τα έσω σου και είσαι ΟΚ. Μπορείς; Εμ, δε μπορείς. Ο έρωτας, για όλους μας, είναι αδυσώπητος. Σε πιάνει και σε παρασέρνει και σε καταστρέφει. Εννίοτε. Ακόμη και για τους "επαγγελματίες". Ειδικά για τους επαγγελματίες. Άλλη η αντίληψη της εταίρας στην αρχαία Ελλάδα. Αλλα και πάλι, όσο άλλη κι αν είναι δε παύει να είναι γυναίκα, άνθρωπος, που θα αισθανθεί, και θα θελήσει το πλήρες, το όλο, το για πάντα, το απόλυτο. Και ίσως σε αυτην είδικά, το απόλυτο να μη της χαρίζεται. Να μη της δίνεται. Γιατί άλλη η αντίληψη απο αυτη που ξέρουμε αλλά δε παύει να είναι εταίρα. Και η ταμπέλα καλύπτει ότι ε ναι, είναι άνθρωπος. Και επιθυμεί, και θέλει. Ανεξαρτήτως ταμπελών. Δυστυχώς όμως η ταμπέλα δε προσπερνάται. Δεν υπάρχει τόσο γεναίος άνθρωπος που να μπορεί να αποτάξει τις ταμπέλες.

Όλα τα λεφτα η εισαγωγή και οι συμβουλές της μάνας στην εκκολαπτόμενη εταίρα. Να είσαι ευχάριστη με όλους, κανέναν να μη κακολογείς, να είσαι χαμογελαστή αλλα όχι να χαχανίζεις σα χαζό, να κοιτάς στα μάτια αυτόν που πληρώνει (ισχύει και αν πληρώνει μόνο με ερωτα ξές), να δείχνεις λιγόφαγη, να μη μεθάς, να μιλάς λίγο, ξανά να μη κακολογείς κανένα. Εμ, τα ξέραν απο την αρχαιότητα, τα ξέρουμε κι εμείς ανέκαθεν. Και δε τα ακολουθούμε με δική μας ευθύνη και δεχόμαστε τις συνέπειες ;-)
Πειράζει που θέλω άντρα που να ναι πάνω και περα απο όλα αυτά; Το ξέρω ότι το μν σέρνει καράβι, αλλα πειράζει που δε μου αρέσει; και δε σέρνω ούτε χαρτινη βαρκούλα;
;-)

Μετάφραση: Παναγιώτης Μουλάς

Σκηνοθεσία, Δραματουργική επεξεργασία: Βασίλης Νικολαΐδης

Μουσική διδασκαλία, ακορντεόν, τραγούδι: Χριστίνα Ρόκκου

Παίζουν οι ηθοποιοί: Κωνσταντίνα Αργυροπούλου, Σπύρος Αχείμαστος, Ευθυμία Κωσταπαπά, Παντελίτσα Λοίζου, Κική Σταυριανίδη, Ελευθερία Στεφανούρη, Στράτος Χατζηηλίας

Στο θέατρο Έναστρον

Βάσσα Ζελεσνόβα

του Μαξίμ Γκόρκι

η προεπαναστατική Ρωσσία ίσως είναι πιο επίκαιρη απο ποτέ....

ο εργαζόμενος ως μη ον, υπόχρεος και ευγνώμων που έχει δουλειά
ο άνθρωπος ως μη ον, υπόχρεος και ευγνώμων που έχει ζωή
ότι και αν είναι αυτή

Μια γυναίκα σκληρή που κρατά τα ηνία της οικογένειας και της επιχείρησης.
Σκληρή όχι γιατί έτσι γεννήθηκε, αλλα γιατί μόνο αυτό ξέρει. Δε ξέρει αλλιώς. Το συνάντησα κι εγώ αυτο στη ζωή μου κάποτε σε κάποιους ανθρώπους και το κατανοώ απόλυτα. Δεν ήτανε σκληροί απο κακία ή έλλειψη ενδιαφέροντος ή αγάπης. Ήταν έτσι μαθημένοι. Σκληροί με τον εαυτό τους, σκληροί με όλους τους υπόλοιπους. Δε υποψιάζοταν καν ότι υπάρχει κι άλλος τρόπος. Με θύμωνε αυτό. Όχι οι άνθρωποι που ήταν σκληροί. Όχι. Το ότι αυτό μόνο ήξεραν. Ότι αυτό τους σέρβιρε η ζωή κι αυτο σερβίραν και αυτοί σε έναν αέναο φαύλο κύκλο επαναλαμβανόμενης σκληρότητας.
Έτσι και η Βάσσα. Αυτό μόνο γνωρίζει και έτσι είναι. Με σκληρότητα και φαινομενική έλλειψη ευαισθησίας θα κάνει ότι απαιτείται για τη βιωσιμότητα των ανθρώπων της και του εαυτού της. Το ζητούμενο δεν είναι κάτι παραπάνω. Είπαμε δε γνωρίζει καν ότι υπάρχει το κάτι παραπάνω, ότι θα μπορούσε η ζωή να είναι απαλή, η δυνατότητα για κάτι άλλο δεν υπάρχει μέσα στο οπτικό της πεδίο.
Εμένα ποιος με λυπήθηκε αναρωτάται, και φυσικά κανείς δε τη λυπήθηκε. Και τελικά όσο σκληρά κι αν φέρεται, ότι κι αν κάνει για να πετύχει τους σκοπούς της, αυτό που μένει είναι ότι, έστω και με βάση τη δική της διεστραμένη άποψη, το αποτέλεσμα είναι ότι φροντίζει για αυτούς που αγαπά και νοιάζεται. Κι αυτό απο μόνο του είναι ελπιδοφόρο. Η ευαισθησία, η μαγιά είναι μέσα μας. Ότι κι αν μας έχει σερβίρει η ζωή. Όσο χτυπημένοι κι αν είμαστε. Υπάρχει μέσα μας πάντα κάτι που θα μπορούσε ίσως με κάποιον τρόπο να αναδειχθεί. Κι ας μην αναδειχθεί ποτέ. Η δυνατότητα είναι εκει. Κι αυτό είναι πραγματικά ελπιδοφόρο.


Σκηνοθεσία & Μετάφραση: Αλέξανδρος Κοέν
Παίζουν οι ηθοποιοί: Αλίκη Μπόμποτα, Μίνα Χειμωνά, Πέτρος Γούτης, Μάριος Σακκάς, Χαρά Αδαμίδου, Ρωμανός Μαρούδης, Αντώνης Ραμπαούνης, Εύη Νταλούκα, ιωάννα Αγγελίδη

Στο θέατρο Altera Pars

Τα Δεκανίκια ή πως ξέμαθα να περπατώ

βασισμένη στο ομώνυμο ινδικό λαϊκό παραμύθι

Και η έμφαση στο "πως ξέμαθα να περπατώ"...
και μπορώ να ξαναμάθω να περπατώ
αν θέλω, μπορώ, μπορώ, μπορώ!!!

όταν βεβαια μάθω να ξανα περπατώ μπορεί και να μου γυρίσει λίγο μπούμερανγκ αλλά δε πειράζει, σημασία έχει που ξανα περπάτησα. Είχα τη στιγμή μου, τη στιγμή που ΠΕΡΠΑΤΩΩΩΩΩ, κι αυτή η στιγμή αξίζει όσο χίλιες, και κάτι παραπάνω ;-)

Μια παράσταση λίγο διαφορετική απο τις άλλες, υπο την έννοια ότι παρουσιάζεται ως βουβός κινηματογράφος. Πέφτουν οι τίτλοι, βλέπουμε τα δρώμενα υπο τη συνοδεία ζωντανής μουσικής και τούμπαλιν. Το τι κάνουνε οι ηθοποιοι με το σώμα τους, δε το σχολιάζω. Δε σταματώ να εκπλήσσομαι απο το ταλέντο και τις ικανότητες των ανθρώπων. Και όμως εμεις οι άνθρωποι που τόσα θαύματα είμαστε ικανοί να κάνουμε, είμαστε ικανοί και για άλλα. Οι ίδιοι άνθρωποι, έχουμε μέσα μας και το ένα και το άλλο. Συγχρόνως. Και το τι θα εκδηλωθεί κάθε φορά κανείς δε μπορεί να προβλέψει. Η κακιά στιγμή, η κακιά μας ώρα και το κακό συναπάντημα.

Η ιστορία είναι απλή, σε μια χώρα, κάποια χωρα θα μπορούσε να είναι η οποιαδήποτε, οι άνθρωποι ζουν τις συνιθισμένες τους ζωές. Υπάρχει ένας βασιλιάς, μια χαρά βασιλιάς είναι, οι άνθρωποι ζουν τις συνιθισμένες τους ζωές, μια χαρά είναι.
Ώσπου κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού γίνεται ένα ατύχημα και μένει κουτσός. Αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει δεκανίκια, και τόσο τον επηρρέασε αυτό, που αποφασίζει ότι όλοι οι άνθρωποι θα χρησιμοποιούν δεκανίκια και δε θα περπατούν. Όποιος περπατάει θα σκοτώνεται επιτόπου. Υπάρχουν κάποιες αντιδράσεις φυσικά στην αρχή, πατάσσονται άμεσα. Κι έτσι ο φόβος, μεγάλος πλανευτής ο φόβος, και οδηγός πανάθεμα του, κάνει σιγα σιγά όλους τους ανθρώπους να χρησιμοποιούν τα δεκανίκια και ξεμαθαίνουν να περπατούν. Δε ξέρουν πια πως. Κι ας έχουν υγιεί πόδια. Πλέον δε ξέρουν να τα εκμεταλλευτούν, να τα χρησιμοποιήσουν. Ενα πράγμα σαν το καθένα απο εμάς, που τόσες δυνάμεις και θαύματα έχει μέσα του αλλά, αλλά, δε ξέρει ότι τα 'χει, ή φοβάται να τα χρησιμοποιήσει, ή τα έχει αφήσει να ατροφήσουν, κι έτσι είναι σαν να μη τα έχει. Έτσι και αυτοί, είναι σα να είναι κουτσοί.
Κάποια στιγμή εμφανίζεται ένας που ζώντας απομονωμένος, δεν έχει ξεχάσει να περπατά, θυμάται πως! Και όταν πεθαίνει ο βασιλιάς, κάποιοι τολμηροί λένε να τώρα είναι η ευκαιρία, τώρα να πάμε να μάθουμε να περπατάμε. Και με κόπο πολύ τα καταφέρνουν. Γιατί είπαμε, η δυνατότητα είναι εκεί, πρέπει να βρεις τη δύναμη να την εξασκήσεις και να τη φέρεις στην επιφάνεια. Και το πείσμα βεβαίως βεβαίως. Και τη πίστη.

Η συνέχεια επι σκηνής. Είναι λίγο απροσδόκητη. Δε θα 'πρεπε να είναι απροσδόκητη γιατί είναι τόσο αληθινή που τελικά είναι η αναμενόμενη. Αλλά μερικές φορές το αναμενόμενο δε το θέλουμε κι έτσι επιλέγουμε να μας ξαφνιάζει όταν συμβαίνει. Δε θέλουμε και δε φανταζόμαστε ότι θα συμβεί. Και δε πειράζει, γιατί είναι καλό που επιμένουμε να ξαφνιαζόμαστε. Μόνο έτσι κάποτε θα πάψει να συμβαίνει.

Διασκευή: Ομάδα Art Vouveau 

Σκηνοθεσία: Δανάη Τίκου
Παίζουν οι ηθοποιοί: Τάσος Δημητρόπουλος, Αφροδίτη Κλεοβούλου, Θανάσης Μεγαλόπουλος, Χρήστος Παληογιάννης, Φοίβος Συμεωνίδης, Μαρία Ψαρολόγου
Μουσική σύνθεση - Πιάνο: Γιάννης Σελέκος 
Στο θέατρο Olvio

Αγγέλα Παπάζογλου

του Γιώργη Παπάζογλου

Με μεγάλη χαρά είδα σήμερα στο αθηνόραμα ότι ανεβαίνει, για λίγες παραστάσεις, προς το παρόν τουλάχιστον, η Αγγέλα Παπάζογλου.

Είναι ένας θεατρικός μονόλογος γροθιά στο στομάχι, η Αγγέλα διηγείται τη ζωή της και μαζί με αυτή περνάει μπροστά μας και όλη η νέα ελληνική ιστορία τόσο ζωντανή που ανατριχιάζεις, με δυσκολία στέκεσαι στο κάθισμα, είναι τόσο παραστατικός ο λόγος της που καρφώνεται. Από τη Σμύρνη στην Αθήνα, κατοχή, εμφύλιος... Πόνος και χαρά μαζί. Ζωή πραγματικά. Το είδα πριν δύο χρόνια και ακόμη έχω σκηνές στο μυαλό μου. Ο ημίβουβος θρήνος που μετατρέπεται σε λίκνισμα ήπιο και ρεμπετικο α καπέλα. Δεν περιγράφεται, πρέπει να το ζήσεις. Και η κυρία Άννα Βαγενά, που ούτως ή άλλως είναι πάντα εκπληκτική, εδώ είναι κορυφαία.

Μία από τις γοητείες του θεάτρου (για μένα τουλάχιστον) είναι το τι είναι εφήμερο, και η κάθε παράσταση, ακόμη κι από μέρα σε μέρα, είναι διαφορετική, και ο θεατής είναι μύστης αυτής της μοναδικής εμπειρίας εκείνης της στιγμής που όταν τελειώσει η παράσταση έχει χαθεί ανεπιστρεπτί, μένει απλά σαν θολή μνήμη μέσα μας. Σπάνια μας δίνεται η ευκαιρία να ξαναβιώσουμε μια θεατρική παράσταση, και όταν αυτό συμβαίνει, ε, τι να πεις.
Μη το χάσετε όσοι δεν το είχατε δει.




Σκηνοθεσία: Λάμπρος Λιάβας
Παίζει η Άννα Βαγενά



Στο μουσείο Ελληνικών Λαικών Μουσικών Οργάνων
1,2 & 3 Οκτώβρη 2007


θεατρική προσαρμογή του κειμένου "Ονείρατα της Σμύρνης" από τον Λάμπρο Διάβα