Η Πόρνη από Πάνω

του Αντώνη Τσιπιανίτη

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους ένας πέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους, θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία
Κώστας Καρυωτάκης

Η Ερατώ (μα τι όμορφο όνομα - η συγκεκριμένη όμως ακόμη δεν έχει γίνει μουσα κανενός ούτε κάν του εαυτού της, προσοχή, όχι ακόμη) επιστρέφει απο τη κηδεία του άντρα της και αρχίζει μια ανάμνηση - εξιστόρηση της ζωής της πριν και μαζί με αυτόν.
Επαρχιοτόπουλο καταπιεσμένο άδραξε την ευκαιρία για να ξεφύγει από το τόπο της, τη Πρέβεζα, με ένα γάμο που θα την έφερνε στην Αθήνα. Δε ζητούσε πολλά, λίγη τρυφερότητα απο τον άντρα της, ένα καλό λόγο, να μπορεί να βγαίνει έξω χωρίς να τη σχολιάζουν, απλα καθημερινά πράγματα. Ελπίδες κρεμασμένες για μια ζωή που δεν ήρθε, αφου ο γάμος της, το σπίτι της ήταν μια "νησίδα Πρέβεζας" μέσα στη πρωτεύουσα. Ο βίος της συνέχισε στο ίδιο μοτίβο, καταπιεσμένη πλέον όχι απο τον πατέρα αλλα απο τον σύζυγο. Γιατί το ανέχτηκε; αναρωτιέται και η ίδια. Έτσι έχει μεγαλώσει, έτσι μόνο ξέρει, έτσι έμαθε, δε θα μπορούσε αλλιώς. Ολοι κουβαλάμε μια Πρέβεζα μέσα μας. Ίσως, δε ξέρω, εγω ήμουνα πιο τυχερή, κουβαλάω άλλου είδους Πρέβεζες, εξίσου τοξικές, αλλά τη δικιά της δε μπορώ να τη κατανοήσω.

Ο σύζυγος, αστυνομικός διεφθαρμένος, έχει κάνει τέχνη το κάνω τα στραβά μάτια με το αζημιωτο φυσικά. Κομμάτι του στραβά μάτια κάποιοι μετανάστες παράνομοι που έμεναν στο πάνω όροφο και στη συνέχεια μια πόρνη. Και η Ερατώ, απο κάτω να ακούει τις φωνές και τα βογκητα και κάθε μέρα να βιώνει στο πετσί της αυτο που δεν είχε. Και να επιθυμεί. Και να συνεχίζει να ελπίζει. Αυτό κι αν είναι η πλέον ανθρωπινη άμυνα. Ελπίδα. Πως αλλιώς. Και να ανρωτιέται γιατι δε διεκδήκησε. Γιατί δε πάλεψε. "Ισως η ζωή όλων να είναι ένα μοτίβο που δε μπορείς να αλλάξεις. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να διαλέψεις τα χρώματα των κλωστών με τα οποία θα το κεντήσεις" Α δε ξέρω, διαφορετικά χρώματα μπορουν να δώσουν πολυ πολυ διαφορετικά αποτελέσματα. Αρκει να επιλέξεις εσυ τα χρωματα των κλωστών. Η Ερατώ δεν επέλεξε ούτε αυτο. Μέχρι τώρα. Τώρα που ο άντρας της είναι νεκρός είναι αλλιώς. Τωρα μπορεί αυτή να ορίσει το τι και το πως, με ποιο χρώμα κλωστή και με ποια βελονια. Τέλος οι σταυροβελονιές για την Ερατώ.

Η παράσταση μου άρεσε πάρα πολύ, το κείμενο είναι γλυκόπικρο με πολλές στιγμές γέλιου. Η Ερατώ μπορεί να έζησε μίζερη ζωή αλλά ο λόγος της δεν είναι μίζερος ούτε μισερός. Και αυτό είναι πολυ αισιόδοξο και λυτρωτικό. Η δε κυρία Διδασκάλου είναι εκπληκτική, μεταμορφώνεται και παρασύρει το θεατή μέσα κατάμεσα στην ιστορία της Ερατώς, τιμώντας έτσι όπως της πρέπει.


Ασχετο αλλα σαν εικόνα και σαν φράση μου καρφώθηκε στο μυαλό και θέλω να το φυλλάξω εδω για να το έχω και για μετά. Περιγράφει η Ερατώ τα χέρια αντικειμένου πόθου
"Και οι φουσκωμένες φλέβες του σα ποτάμια στη γη της επαγγελίας" Θεϊκό!

Σκηνοθεσία: Σταμάτης Πατρώνης
Παίζουν οι ηθοποιοί: Κατερίνα Διδασκάλου

Ελευθερία στη Βρέμη

του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ

Υποθέτω στις αρχές του 19ου αιώνα η γυναίκα ήταν ένα τίποτα. Πλήρως εξαρτημένη απο το εκάστοτε αρσενικό, πατέρας, σύζυγος, αδερφός, κατα περίπτωση, δεν της είχε δοθεί ούτε καν η υποψία ότι θα μπορούσε να κάνει οτιδήποτε άλλο απο το να υπηρετει, να υπομένει να βρίσκεται στη σκιά.

Άραγε μια γυναίκα έξυπνη, ικανή, με επιθυμίες, τι επιλογές είχε και με ποιούς τρόπους μπορούσε να βρει διεξόδους; Ειδικά για τις επιθυμίες. Να τις εκφράσει, να τις δει να ικανοποιούνται. Ανεξάρτητα τι είναι αυτές. Δε ξέρω. Ανιστόρητη γαρ, ανευ ικανής φαντασίας. Υποθέτω για μια γυναίκα με κάτι το extraodinaire θα βρισκότανε και η διέξοδος. Μarie Curie μου έρχεται στο μυαλό. Ήταν λίγο πιο μετά αυτη, αλλα και πάλι 19ος αιώνας. Πόσες όμως ήταν τέτοιου βεληνεκούς; και οι άλλες; αυτές που είναι σαν εμένα και εσένα και απλά "θέλουν"; Η Γκέσε είναι σαν εμένα και εσένα υποθέτω. Απλά μια γυναίκα που δεν άφησε το μυαλό της να κοιμηθεί. Που έχει επιθυμίες και άποψη για το πως θέλει να ζήσει. Που δε θέλει να ζήσει μετά θάνατον, θέλει τώρα, εδω στη γη, και βρίσκει μπροστά της εμπόδιο τις κοινωνικές συνθήκες της εποχής της, και όποιον τυγχάνει να έχει εξουσία την εκάστοτε στιγμή της ζωής της. Και πάντα βρίσκεται κάποιος να αναλάβει αυτή την εξουσία στη ζωή της, αφου έτσι προστάζει η εποχή. Αδιανόητο μια γυναίκα να ορίζει τη ζωή της, να είναι ελέυθερη. Και, πως μπορεί κανείς να τη κατηγορήσει  αν επιλέγει να εξαφανίσει ότι και όποιον μπορεί να την εμποδίσει να ζήσει όπως επιθυμεί; Άλλο κακό δε κάνει, δε βλάπτει. Απλα επιθυμεί. Και εκπληρώνει τις επιθυμίες της. Γλυκιά ειρωνία κάθε φορά που το βλέμμα της δείχνει τι μέλεται να έρθει. Αμα ζήσεις ελέυθερος πως μπορείς να ανεχθεις οτιδήποτε άλλο μετά; Δε μπορείς. Το τέλος αναπόφευκτο, αλλά αν μη τι άλλο πριν το τέλος υπήρξε μια υποψία ελεύθεριας, κάποιες στιγμές που όρισε εκείνη όπως τις ήθελε.

Το έργο βασίζεται στην ιστορική προσώπικοτητα της Γκέσε Μαργκαρέτε Γκόντφριντ, προφανώς είναι απλά μια άποψη για το πως θα μπορούσαν να είχαν συμβεί τα γεγονότα, θα μπορούσε να ήταν και αλλιώς, δεν έχει σημασία.

Η παράσταση είναι ακρως θεατρική, με ταξιδιάρική ατμόσφαιρα, χάνεσαι μέσα της και οι ερμηνείες είναι εκπληκτικές. Ως συνήθως, πολύ καλό θέατρο στο θέατρο Μεταξουργείο.


Σκηνοθεσία: Νάντια Φώσκολου
Παίζουν οι ηθοποιοί: Τίνα Γιωτοπούλου, Γιασεμί Κηλαηδόνη, Δημήτρης Πλειώνης, Χρήστος Ροδάμης, Στράτος Σωπύλης, Αλέξανδρος Σωτηρίου
Στο θέατρο Μεταξουργείο

Addio Del Passato

της Λείας Βιτάλη

Μιλάμε για πολύ ζόρι. Μιλάμε για too close σε προσωπικά δεδομένα και καταστάσεις. Μιλάμε για επαναφορά σε αυτα που έχω ξεπεράσει(;), που νόμιζα ότι έχω ξεπεράσει, που μάλλον τα χω χώσει κάτω απο ένα πολύ βαρύ χαλάκι και δε θέλω με τίποτα μα με τίποτα να τα ξανααντικρύσω.
Αναρρωτιέμαι πόσοι εκεί έξω αισθάνονται σαν και εμένα. Πρέπει να είμαστε ικανός αριθμός για να είναι θέμα άξιο γραφής έργου, και στη συνέχεια άξιο μετατροπής του σε παράσταση. Προφανώς άπτεται και σε ζωές άλλων - σιγά μη κράταγα τη μοναδικότητα :-)

Μια γυναίκα της γενιάς μου - εκεί γύρω στα σαράντα - επισκέπτεται τη μητέρα της για να φτιάξουνε το καθιερωμένο "κέικ" της Τετάρτης. (Τι ειρωνία - φτιάχνω στη μέση της εβδομάδας ωσαν να είναι η μέση της ζωής κάτι γλυκό και λαχταριστό μπας και ξορκίσω όλα τα υπόλοιπα που δεν, μα που με τίποτα δεν). Η μεταξύ τους συζήτηση και η αναφορά σε γεγονότα και καταστάσεις του παρελθόντος και του παρόντος, και σχέδια του μέλλοντος. Το πλήρες άπλωμα του τραχανά της τοξικής σχέσης, των απωθημένων που κουβαλά η κόρη. Στη συνέχεια, υπάρχει μια ανατροπή, που μετατρέπει ότι έχουδε δει, που του ρίχνει άλλο φως: Η απεγνωσμένη προσπάθεια για closure, για ένα τελικό ξεκαθάρισμα, για λύτρωση, να πάρεις τις απαντήσεις που είναι καταδικασμένες να μη δωθούν, να εξηγήσεις, να κατανοήσεις, να αλλάξεις ίσως την εμπειρία, ναι, να πιστέψεις ότι λάθος είχες καταλάβει και τελικά αυτό που τόσο σε πληγώνει ίσως τελικά και να ήταν παρανόηση, να χτίσεις μια κάπως διαφορετική εικόνα του παρελθόντος, να κάνεις το παρελθόν τέτοιο που πάνω του να μπορέσεις να κτίσεις ένα διαφορετικό αύριο. Addio del passato - αποχεραιτισμός στα περασμένα, πως αλλιώς; είτε θα αποδεχθείς και θα προχωρήσεις είτε αν αυτό είναι αδυνατο θα τα αλλάξεις και θα προχωρήσεις, διαφορετικά θα σε στοιχειώνουν πάντα.
Σηκώνω διστακτικά το δικό μου χαλάκι, τα κοιτάζω με απέχθεια και τρόμο, ξανατοποθετώ το χαλί προσεκτικά απο πάνω, μη τυχόν και ασκήσω βία και κανένα κομματάκι ξεφύγει προς το φως, και με όλη μου την ορμή, πηδάω πάνω τους και τα ισοπεδώνω, πάνω απο το χαλί, με ορμή, μέχρι να γίνουν σκόνη και μη αναγνωρίσιμα. Νισάφι πια.

Εξαιρετική παράσταση, εκπληκτικές ερμηνείς, υπέροχη θεατρική ατμόσφαιρα.


Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης
Παίζουν οι Ηθοποιοί: Ράνια Οικονομίδου, Χρύσα Παπά, Κόνυ Ζήκου

Στο θέατρο Κάππα

Αδύναμη Καρδιά

του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
(ακούγεται και ποίηση του Αλεξάντρ Πούσκιν)
θεατρική προσαρμογή Κερασία Σαμαρά

Στην προ-επαναστατική Ρωσία, ο Βάσια είναι ένας φτωχός υπάλληλος, συγκατοικεί με το φίλο του Αρκάντι, και μόλις έχει αραβωνιαστεί τη Λίζα. Επιπλέον της δουλειάς του, του ανατίθενται και περεταίρω εργασίες (αντιγραφές γιατί έχει χάρισμα στη καλλιγραφία) για τις οποίες αμοιβεται κατά όπως του φανεί του εργοδότη του. (sweet). Τη τελευταία εργασία που του ανατέθηκε τη παραμέλησε, λόγω της αναστάτωσης του και της ενασχόλησης του με την πλέον αραβωνιαστικιά του, οπότε συναντάμε το Βάσια ακριβως στη στιγμή που πλέον δεν έχει αρκετό χρόνο για να ολοκληρώσει την εργασία και μόλις έχει αρραβωνιαστεί με τη Λίζα.
Κανονικά θα έπρεπε να είναι χαρούμενος - μόλις αρραβωνιάστηκε! - αλλά η ανυσηχία του για την εργασία που δε θα ολοκληρώσει και για το μέλλον που θέλει να προσφέρει στην αγαπημένη του τον καταρακώνουν και εν τέλει κάνουν την αδυναμη καρδιά του να λυγίσει.
Ο σύντροφος/συγκάτοικος/φίλος Αρκάντι προσπαθεί να τον στηρίξει και να τον επαναφέρει, η μάλλον, να τον βγάλει απο το μονοπάτι προς τη τρέλα. Προσφέρει λύσεις τις οποίες ο Βάσια διαρκώς αρνείται. Στα λόγια τις δέχεται, στη συνέχεια με τις πράξεις του τις αναιρεί. Σαν ο Βάσια να μη θέλει να σωθεί. Ακριβώς έτσι. Ο Βάσια δε θέλει να σωθεί. Η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη.
Δε υπάρχει η εσώτερη δύναμη, ούτε η ανάγκη, να ξεπεραστεί αυτή η κατάσταση. Παρακολουθούμε μια αυτοκαστροφική διαδρομή, μια μανία να ΜΗΝ ευτυχίσει. Πιθανότατα, θα ΄θελε να ευτυχίσει. Για ποιό άλλο λόγο να κάνει πρόταση γάμου, να ερωτευτεί, να αναλλαμβάνει επιπλέον εργασίες με στόχο να βελτιώσει την οικονομική του κατάσταση. Αλλά όταν η ευτυχία διαβλέπεται στο βάθος, μια μανία να τη καταστρέψει, να σιγουρέψει ότι δε πρόκειται ποτέ ξανα να φανεί ούτε καν ελπίδα, αφου δε πιστεύει ότι την αξίζει. Δεν έχει λόγο για να μην αξίζει την ευτυχία, κατά τα φαινόμενα είναι αγνός και καλός, αλλά άμα η φτιαξιά σου έτσι είναι, έτσι είναι. Και δε πα να χεις κάποιον δίπλα σου που πασχίζει να σε σώσει, αμα΄δε θέλεις ο ίδιος, δεν. Κάτι μου θυμίζει αυτό.

Πρόκειται για μια άκρως θεατρική παράσταση - με ωραία ατμόσφαιρα και όμορφη μουσική. Μου άφησε μια ωραία αίσθηση - εικόνες να με συντροφεύουν. Η δε κυρία Σαμαρά είναι πολυαγαπημένη ούτως ή άλλως :-)


Σκηνοθεσία: Κερασία Σαμαρά
Παίζουν οι Ηθοποιοί: Αλέξανδρος Νταβρής, Βασίλης Γιακουμάρος, Κελλυ Ανυφαντή, Ζωή Αρβανιτάκη, Κερασία Σαμαρά
Φιλική Συμμετοχή (μαγνητοσκοπημένη): Γρηγόρης Βαλτινός
Μουσική: Τάκης Μαρμπέρης

Στο θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος

Εγώ, η Μάρθα Φρόϋντ

της Γιούλης Ζήκου
βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Φωτεινής Τσαλίκογλου

Πως είναι να είσαι γυναίκα ενός διάσημου άντρα, καταδικασμένη για πάντα στη σκιά του; Πως είναι να είσαι γυναίκα ενός άντρα που μελετά τα πάθη της ψυχής, αναλύει, βυθίζεται στις ψυχές όλων των άλλων γυναικών εκτός απο τη δική σου; Πως είναι να είσαι βαθιά ερωτευμένη μαζί του (και κατα τα φαινόμενα και αυτός μαζί σου), και αυτός ο έρωτας να σου στερεί όλα τα άλλα, την προσωπική σου αυτοεκπλήρωση ως μονάδα και όχι ως μέρος του οικογενειακού συνόλου; Σταθερή και απελπιστικά υγιής ώστε να του προσφέρεις αυτό που χρειάζεται, να τον στηρίζεις, να δημιουργείς το περιβάλλον που θα του επιτρέψει να αναλύσει τις ψυχές των άλλων, να γίνει σπουδαίος και εν τέλει αυτό ακριβώς να είναι η προδοσία του;  Καταδικασμένη να υπηρετήσεις την αγάπη που αισθάνεσαι και αυτο ακριβώς να σου στερήσει αυτό που χρειάζεσαι; Τετελεσμένο γεγονός η επερχόμενη προδοσία από τη πρώτη στιγμή που σε ερωτεύτηκε και τον ερωτεύτηκες.

Ο Έρωτας ή θα είναι ακραίος ή δε θα είναι

Ίσως. Μάλλον. Σίγουρα ναι.
Ναι, έτσι είναι. Αυτός ο μικρός φτερωτός αγγελικός γλυκός θεός με τα μαγεμένα βέλη είναι αδυσώπητος. Κυριευτικός. Για κάποιους τυχερούς (;) κρατάει για πάντα αυτή κολώνια. Δε ξεθυμαίνει ποτέ. Και όταν ο κυριευτικός έρωτας προστάζει ο κυριευόμενος υπακούει. Αν δεν ήσουν αυτό που ήσουν δε θα αφιερωνόταν σε αυτο που αφιερώθηκε. Αν δε σε αγαπούσε δε θα προσπαθούσε τόσο να είναι άξιος για σένα. Αν δεν τον αγαπούσες τόσο δε θα ήσουν τόσο μα τόσο απελπιστικά υγιής.

Και μένει το παράπονο που δεν αποκαλύφθηκες, που δεν ήρθες σε επαφή με τη σκοτεινή σου πλευρά. (εγω να πω την αμαρτία μου αυτό θα το εκτιμούσα ιδιαίτερα - αν και τώρα που το καλοσκέφτομαι κάποτε ένας έρωτας με κρατούσε μακριά απο την σκοτεινή μου πλευρά και εγώ το χτυπημένο τον ξεφορτώθηκα - ασυνείδητη ανάγκη να ξαναεπανενωθώ με τη σκοτεινή πλευρά, οπότε καλύτερα να το βουλώνω)
Αλλα το τίμημα δεν ήταν τίμημα τελικά γιατί το αντιστάθισμα ήταν ακριβώς αυτός ο έρωτας.

(αχ αχ αχ αχ γυναίκες ποτε ευχαριστημένες θα μου πειτε - και άντρες θα απαντήσω - εεεε, άνθρωποι γενικώς και ολοκληρωτικώς :-) τη ψυχανάλυση μου και τις σκοτεινές πλευρές μας μέσα )

στο Θέατρο Τέσσερις Εποχές
Θεατρική Διασκευή-Σκηνοθεσία: Γιούλη Ζήκου
Παίζουν οι Ηθοποιοί: Γιούλη Ζήκου, Πέτρος Αποστολόπουλος, Γιάννης Ζαραφωνίτης, Μύρια Δημητροπούλου
Ακούγονται οι φωνές των: Φαίη Κοκκινινοπούλου, Ηλιάνα Παναγιωτούνη, Πέτρος Αποστολόπουλος, Γίαννης Μόρτζος

Αδελφοί Καραμάζοφ – Η εμπειρία μιας συνάντησης

σκηνική σύνθεση του Ηλία Κουνέλα βασισμένη στο μυθιστόρημα του Ντοστογιέφσκι Αδερφοί Καραμάζοφ.

Είπαμε με τη κουμπάρα να πάμε μαζί Θέατρο. Διάλεξε ότι θες εσυ, λέω. Εγω όταν διαλέγω οι πιθανότητες για φόλα εκτοξεύονται. (Άσε που δε θα χω και το άγχος αν θα της αρέσει. Οπότε την άφησα να διαλέξει - χιχιιχιχιχιχι σατανικό). Κάθησε λοιπον η καλή μου, το μελέτησε, μου λέει αυτό. Δεν είχα ακούσει για τη παράσταση. Ωχ λέω. Ντοστογιέφσκι: είχαμε μια περαστική επαφή στη μεταεφηβία, αιώνες πριν και κατα συνέπεια δε θυμόμαστε τίποτα, Αδερφούς Καραμάζοφ ούτε που τους είχα ακούσει. Αδιάβαστη τελείως, μέσα σε δυο ώρες δε προλαβαίνεις βέβαια κοριτσάκι, οπότε ένα γρήγορο γκουγκλάρισμα τουλάxιστον να ξέρω πανω κάτω τι πραγματεύεται και of you go my dear.

Η ιδέα ήτανε να διαβάσουν μαζί φωναχτά το μυθιστόρημα, να ακούσεις την ανάγνωση του άλλου. Μου άρεσε αυτό. Πολύ. Και μόνο σαν λειτουργία το ζήλεψα. Θα θελα να μαι κρυμμένη σε μια γωνιά και να ακούω τις "αναγνώσεις" άλλων ανθρώπων. Χωρίς να μου εξηγούν. Μόνο απο το τόνο της φωνής, τη γλώσσα του σώματος να διαισθάνομαι τη ματια τους. Οπως ζωή. Που προσπαθείς χωρίς να σου εξηγήσουν να διαισθανθείς το κόσμο μέσα απο τα μάτια ενός άλλου.
Μου άρεσε και η άλλη προσθήκη, να το διαβάσεις, αναγνώσεις, υπερασπιζόμενος έναν χαρακτήρα του μυθιστορήματος. Ακόμη και αν εσύ δεν είσαι τίποτα σαν κι αυτόν. Ειδικά αν δεν είσαι τίποτα σαν κι αυτόν. Αυτή ιδιαίτερα η προσθήκη με συνεπήρε, και θέλω να βουτυχτώ σε αγαπημένα βιβλία, διαβάζοντας τα υπερασπιζόμενη τον πιο αντιπαθή χαρακτήρα, ή τον πιο διαφορετικό χαρακτήρα απο μένα. Έτσι, για να μη ξεχνώ ότι καθένας μας είναι διαφορετικός αλλά ίδιος.

Κατ' αρχήν θεωρώ ότι αν είχα γνώση του βιβλίου θα το είχα ευχαριστηθεί περισσότερο. Θα μπορούσα να μπω κι εγω μέσα στα ταξίδια της σκέψης τους και να "νοιώσω". Θα είχα μια υποψία. Με τους ηθοποιούς είμαστε διαφορετικές γενιές, με αρκετά περισσότερα χρόνια και εμπειρίες να με "βαραίνουν". μάλλον κάποια ερωτήματα τους, όχι τα έχω απαντήσει, γιατι δεν απαντιούνται τελικά αυτά τα ερωτήματα, αλλά τα έχω προσπεράσει. Δεν είναι σημαντικά πλέον για μένα. Κάποιες ερωτήσεις πλέον δεν έχω ανάγκη να τις κάνω. Υπάρχει Θεός; Αθανασία; Είμαστε ελεύθεροι;  Ίσως για αυτό πλέον το θέατρο να μη με αγγίζει όσο με άγγιζε παλιότερα. (Και τι τυχαίο (;) να με αγγίζουν παραστάσεις πιο ώριμων ηθοποιών. Να με αγγίζουν ιστορίες.) Φαντάσου η ζωή σου να ήταν μυθιστόρημα λένε, απο που θα πιανες να τη πεις; Δεν είναι μυθιστόρημα καταλήγει ο ηθοποιός. Όχι, όχι διαφωνώ παιδια, διαφωνώ κάθετα. Η ζωή κάθε ανθρώπου είναι μυθιστόρημα. Δεν έχω γνωρίσει άνθρωπο που η ιστορία του δεν αξίζει να ειπωθεί. Απλά δεν υπάρχει κανείς να τη πει έτσι μαστόρικα που να τη τιμήσει όπως της πρέπει. Αγαπω τα παιδια λέει ο Ιβαν. Όχι τους μεγάλους που τους βαραίνει η ευθύνη. Τα παιδια δεν έχουν ευθύνη. Αχ παδια κι εδω θα διαφωνήσω. Μπορεί να έχουν ευθύνη οι μεγάλοι. Έχουμε ευθύνη. Επιλέγουμε. Σαφέστατα μας βαραίνει η ευθύνη των επιλογών μας αλλα πως να το εξηγησω, είμαστε συγχρόνως και ένοχοι και αθώοι.  Μάλλον πρέπει να φτάσεις στα σαρανταφεύγα για να το νοιώσεις αυτό.

Όσο για τη παράσταση, είχε τις στιγμές της. Κάποιες ιδιαίτερα μαγικές. Το κερί το φυλακισμένο. Το τραγούδι της Μαρίνας. Και άλλες πολλές. Έχω την αίσθηση ότι οι πρόβες, στη συγκεκριμένη παράσταση, είδικα οι πρώτες αναγνώσεις, είναι μικρα αριστουργήματα θεάτρου που δε μπορεί να ξαναεπαναληφθεί. Αυτή είναι και η μαγεία του θεάτρου. Το εφήμερο. Το να έχεις τη τύχη να είσαι κοινωνός σε αυτό το εφήμερο. Χθες βράδυ, πήρα μια μυρωδιά από αυτό το εφήμερο. Και μου άρεσε.

στο Μερόππειον
Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Ηλίας Κουνέλας
Παίζουν οι Ηθοποιοί: Στέλιος Ανδρονίκου, Ηλίας Κουνέλας, Κλεοπάτρα Μάρκου, Βασίλης Σαφός, Μαρίνα Συμεού

Και αυτο επίσης μου άρεσε. Η παράσταση παίζεται σε ένα ιστορικό κτήριο. Το Μερόππειον. Το Μερόπειο Φιλανθρωπικό Ιδρυμα ιδρύθηκε το 1914 από την Άννα Θεοδωροπούλου και έναν όμιλο επωνύμων Αθηναίων κυριών στη μνήμη της μικρής κόρης της Μερόπης, η οποία έφυγε από την ζωή σε ηλικία 11 ετών. 

Ο Γάμος

της Βάσας Σολωμού-Ξανθάκη

Βασισμένο σε αληθινή ιστορία, μια γυναίκα αφηγείται τη ζωή της και μαζί τη ζωή χιλιάδων άλλων γυναικών που έζησαν στην ελληνική επαρχία πριν από κάποιες δεκαετίες.

Η κα Βαγενά στο τέλος της παράστασης αναφέρει ότι για αυτήν, η συγκεκριμένη παράσταση αποτελεί φόρο τιμής στην ελληνίδα γυναίκα της επαρχίας, στην ηρωίδα αυτή γυναίκα στην οποία οφείλουμε την ύπαρξη μας, αφού όλοι μας έχουμε κάπου, κάποια ρίζα. Και είναι αλήθεια, τα δείνα και οι δυσκολίες αξίζουν μνημόνευσης και το γεγονός ότι αυτές οι γυναίκες μας ανέθρεψαν και τα καταφεραν είναι από μόνο του ηρωικο. Η ιστορία του Λενάκι αγγίζει χορδές του ψυχισμού μας ούτως ή άλλως γιατί είναι η ιστορία του τόπου μας.

Εμένα όμως άλλο με συγκλόνισε. Η ιστορία αυτή καθε αυτή είναι συγκλονιστική από μόνη της. Όμως δεν είναι συγκλονιστική κάθε ιστορία ανθρώπου που παλεύει με τα κύματα της ζωής και συνεχίζει να ζει;  Και η δική μου. (Ίσως όχι τόοοοσο συγκλονιστική αλλά και πάλι όπως έλεγε μια αγαπημένη μου θεία που πιά δε ζεί, καθενός τα προβλήματα είναι σημαντικά για αυτόν. Σημασία έχει πως τα αντιμετωπίζεις.) Το συγκλονιστικό στην ιστορία του Λενάκι είναι το πως αντιμετωπίζει όλα αυτά που η ζωή έριξε πάνω της.
Το Λενάκι δίνει μαθήματα ζωής, μαθήματα δύναμης, επιμένει, όχι ελπίζοντας μάταια και ευχόμενη, αλλά παλεύοντας, παίρνοντας κάθε λύπη και δυσκολία για αυτό που είναι και ζώντας τη, με την αλήθεια της, όποια κι αν είναι αυτη. Για το Λενάκι η αλήθεια της είναι αυτά τα λίγα που πρόλαβε να μάθει απο τη μητέρα της, να μη δίνει δικαίωμα, να κάνει το σωστό, και να συνεχίζει. Χωρίς μοιρολατρεία. Ναι θα θελε να είναι αλλιώς, νοιώθει πως υπάρχει μια αδικία, εύχεται για κάτι άλλο, αλλά δεν είναι αυτή η πρωταρχική σκέψη. Αυτό που μου έδειχνε είναι ότι συνεχίζουμε. Προχωράμε. Κάποια στιγμή η ζωή της δείχνει λίγο φως και είναι ευτυχισμένη μέσα σε δυσκολίες που συνεχίζουν. Και μετα η ζωή τη ξαναβάζει στο σκοτάδι και αυτή συνεχίζει να ζεί όπως της επιτάσει η αλήθεια της. Και κάποια στιγμή η αλήθεια της, την οδηγεί να βγεί ξανα απο το σκοτάδι, να βρει τη δύναμη να κάνει αυτό που θα τη βγάλει απο το σκοτάδι. Και τα καταφέρνει. Και πάλι δε πρόκειται για επανάσταση ή κάποια ανακάλυψη εαυτού ή κάτι πομπώδες, είναι απλά η αλήθεια της και το γεγονός ότι συνεχίζει να ζει βάση αυτής της αλήθειας είναι αυτό που τη φέρνει στο φως. Τι πιο αισοδοξο και ελπιδοφόρο εν τέλει απο αυτό;

"Ο κόσμος αλλάζει. Ο κόπος μια φορά δε πάει χαμένος. Να πασχίζει κανείς να γίνεται καλύτερος, κι ολοένα καλύτερος."

Εδώ η δύναμη. Εδώ και η ψυχή. Ευχαριστώ κα Βαγενά που μου θυμίσατε τι μπορώ να είμαι κι ας επιλέγω να μην είμαι.

Όσο για την απόδοση του κειμένου, τι να πω. Παρακολούθησα τη κα Βαγενά να ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μου κάθε στιγμή του, να μεταμορφώνεται στα διάφορα πρόσωπα, να με παίρνει μαζί της σε ένα ταξίδι και εγω να χάνομαι μέσα σε αυτή την ιστορία, να γεμίζει τη σκηνή μονάχη της και εγώ να γεμίζω με συναισθήματα και σκέψεις. Της είμαι υπόχρεη που μου χάρησε μια υπέροχη θεατρική εμπειρία, που τόσο την είχα ανάγκη.

Ξανά ευχαριστώ.

στο Θέατρο Μεταξουργείο
Σκηνοθεσία: Αννα Βαγενά
Παιζει η ηθοποιός: Άννα Βαγενά

Αυγά Μαύρα

του Διονύση Χαριτόπουλου

ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ

Αυτή είναι μια παράσταση που θα μείνει μαζί μου. Θα με ακολουθεί. Θα με συντροφεύει. Είναι τρεις μέρες που την είδα. Κάθε μέρα μου λέει κάτι καινούργιο. Σε ανύπτοτη στιγμή της μέρας, έρχεται μια σκηνή και μου αποκαλύπτει κάτι. Δεν κατασταλάζει μέσα μου κάτι συγκεκριμένο. Δε μπορώ να τη προσδιορίσω. Ξέρω μόνο ότι όταν την παρακολουθούσα γέμιζα απο συναισθήματα, απο απροσδιόριστα συναισθήματα και με επηρέαζε σε επίπεδα του είναι μου που ούτε ήξερα ότι υπήρχαν. Μπήκε μέσα μου για να παραμείνει. Με λίγες παραστάσεις μου έχει συμβεί αυτό.

Δύο αδέρφια, που τώρα είναι μεσήλικες, αναβιώνουν και προσπαθούν να ξορκίσουν, να κατανοήσουν, να εξηγήσουν, να συγχωρέσουν, να δε ξέρω τι άλλο αυτα που έζησαν όταν ήταν παιδια κατα τη διάρκεια του εμφυλίου. Θα μπορούσαν να είναι οποιαδήποτε παιδια που έτυχε να είναι παιδια σε καιρό πολέμου. Που ως παιδια δεν είχαν λόγο, δε διάλεξαν στρατόπεδα, δεν επέλεξαν να ζήσουν αυτό που ζήσαν. Δεν επέλεξαν να δουν αυτα που είδαν. Και ότι έξησαν, ότι είδαν, είναι κομμάτι του εαυτού τους, ένα κομμάτι που δε διάλεξαν, αλλα που δε μπορουν, δε θέλουν να αποποιηθούν. Γιατί τότε τι θα μείνει. Πασχίζουν να το κατανοήσουν αλλα πως να κατανοήσεις το ακατανόητο; Και πως να αρνηθείς το γονιό σου που κομμάτι σου είναι; Ποιος θα είσαι εσύ μετά; Και γιατι να τον αρνηθείς; Μήπως το άλλο στρατόπεδο ήταν πιο κατανοητο; πιο θεμιτό; Σε όποιο και αν είχες τύχει να γεννηθείς πάλι τα ίδια θα είχες ζήσει. Πάλι παιδί θα ήσουνα, που δε διάλεξε δεν ήξερε. Απλά βίωνε. Το ακατανόητο. Πως άνθρωπος πληγώνει άνθρωπο. Κι εγω ποτέ μου δε θα μπορέσω να καταλάβω πως μπορεί άνθρωπος να πληγώνει άνθρωπο. Μόνο που εγω ήμουν τυχερή και δεν βίωσα μέσα στο πετσί μου τόσο βίαια αυτη τη πραγματικότητα του κόσμου μας. Και ενω υπάρχει γύρω μου, υπόγεια, ή κάπου μακριά, ωστε μπορώ ως άλλη στρουθοκάμηλος να ξεχνιέμαι και να υποκρίνομαι ότι δε συμβαίνει, αυτά τα παιδια το βίωσαν για χρόνια. Και συνεχίζουν να το βιώνουν προσπαθώντας να το ξορκίσουν, να ζήσουν χωρίς να είναι συνέχεια μέσα τους. Ανεπιτυχώς. Σε μια αέναη πάλη να πείσουν το εαυτό τους ότι ήταν και αυτά κάποτε παιδια, αθωα παιδια. Και να συγχωρέσουν το εαυτό τους που επέζησαν όταν άλλοι δεν επέζησαν. Βαρυ το φορτίο που τους βάλανε στη πλάτη. Και ας ήταν όντως παιδια, και δε φταίξανε σε τίποτα. Αλλα που να χωρέσει η λογική σε παράλογα πράγματα. Και πως να μπορέσω εγω η τυχερή, η καλοζωισμένη, η στρουθοκάμηλος, να διαπραγματευτώ ότι όσο υπάρχεουμε ως άνθρωποι, ο άνθρωπος θα πληγώνει άνθρωπο;

Στη Θεατρική σκηνή
Σκηνοθεσία: Αντώνης Αντωνίου
Παίζουν οι ηθοποιοί: Αντώνης Αντωνίου, Νατάσα Ασίκη

Η εκδοχή του Μπράουνινγκ

του Τέρενς Ράττιγκαν

Ένας καθηγητής που φεύγει απο το σχολείο κάπως πρόωρα λόγω προβλημάτων υγείας να πάει σε μια "χαμηλότερη" θέση.  Κάποτε ήταν ένας πολλα υποσχόμενος νέος, με προσόντα και βραβεία και πιθανότητες. Η γυναίκα του καθηγητή που άλλα περίμενε απο τη ζωή της, πιο μεγάλα και σπουδαία. Αυτή νοιώθει αδικημένη και με όλο της το είναι δείχνει στον άντρα της πόσο ασήμαντος είναι. Αυτός, δε χρειάζεται τη γυναίκα του να του το δείξει, το νοιώθει απο μόνος του, αισθάνεται αποτυχημένος, και ας μην είναι για τη δική μου ταπεινή άποψη, τα λόγια του μαθητή του λένε άλλα, αλλά αυτός έτσι αίσθανεται, έτσι φέρετε, έτσι τον μεταχειρίζονται οι γύρω του. Και με άλοθι αυτη την αποτυχία επιτρέπει στον εαυτό του να μη διεκδικεί τίποτα από όλα αυτα που ανήκουν δικιαωματικά σε κάθε άνθρωπο, αυτά που εκπορεύονγται απλά και μόνο απο την ανθρώπινη ιδιότητα. Να επιλέγεις να ζεις μέσα στη μιζέρια, όχι την εξωτερική, την εσωτερική. Και να συνεχίζεις αυτό να επιλέγεις. Και όταν ένα μικρό φως διαφένεται, να επιλέγεις, ή μάλλον να αποζητάς να σου το σβήσουν βάναυσα. Και συνεχίζουμε.

Κάτι δε πάει καλά. Βλέπω μια πολύ καλη παρασταση, βυθίζομαι μέσα της, διάφορα αισθήματα διαδέχονται το ένα το άλλο, και όταν τελειώνει, ένα μουδιασμα. Κάτι μου λείπει, η λύτρωση μάλλον, αν και δεν είμαι σίγουρη. Σου άρεσε; δε ξέρω, ναι, ΝΑΙ. Κάτι δε μου πάει όμως.
Θυμήθηκα τον καυτό πάγο και το σχολιασμό της συγγραφέως του για την απαραίτητη λύτρωση για το θεατη. Ηθελα happy end, ήθελα μια λύση, λίγο φως, κάτι. Μιζερη ζωή ζω κι εγω, ταυτίστηκα απόλυτα, no problemo there. Αλλα αυτό το γμν το φως που είναι; Μη το σβήνεις. Στη πραγματική ζωή το σβήνουμε συνεχώς. Αστο λίγο πάνω στη σκηνή. Αβολα. Αυτό είναι το κυρίαρχο συναίσθημα. Άβολα. Έρχομαι κατάμουτρα με τη πραγματικότητα και της δικής μου ζωής, και μετα τί; τίποτα, μια απο τα ίδια, συνεχίζουμε.

Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη
Παίζουν οι ηθοποιοί: Κυριακος Ψύχαλης, Κωνσταντίνος Γώγουλος, Πέγκυ Σταθακοπούλου, Δημήτρης Καταλειφός, Βύρων Σεραιδάρης, Ντένης Μακρής, Σωτηρία Ρούβολη.

Στο θέατρο Εμπορικόν

Αβελάρδος και Ελοϊζα

του Γιάννη Καλαβριανού

"αχ! τι ευτυχία! όταν οι ψυχές έλκουν η μία την άλλη"

και πως να δεις μια παράσταση με κεντρικο θέμα τον έρωτα, όταν δεν είσαι ερωτευμένος;

Κάτι θυμάσαι, κάπου κάποτε το έζησες, ή μήπως όχι; ναι το ξέρεις ότι το έζησες, το ξέρεις ότι κάπου κάποτε και συ ήσουν φωτιά, κάτι σου έρχεται αλλά φαντάζει τόσο μα τόσο μακρινό, σαν να το έζησε κάποια άλλη, κάπου κάποτε.

Το ολοκληρωτικό δώσιμο, το να είναι ο κόσμος σου ο άλλος μόνο και τίποτα άλλο να μη σε νοιάζει, το να θυσιάζεσαι χωρίς πραγματικά να θυσιάζεσαι, η θυσία προυποθέτει επιλογή, επιλέγεις να θυσιαστείς αντί να σωθείς, αλλα στον έρωτα δεν έχεις άλλη επιλογή από το να κάνεις αυτό που προστάζει ο έρωτας σου και ας χαθείς. Οχι δε χάνεσαι, γιατι μονο μέσα στον έρωτα σου μπορείς πλέον να υπάρχεις και να βρίσκεσαι. Χαμένος είσαι αν δε θυσιαστείς. Ναι όλα αυτα ξέρω ότι υπάρχουν και ότι οι άνθρωποι, τα νοιωσαν, τα νοιώθουν και θα τα νοιώθουν, κι ας φαίνονται λίγο ξένα τωρα. Και ναι είναι αλήθεια, τίποτα άλλο δε δίνει ευτυχία όπως ο Έρωτας (προσέξτε με κεφαλαίο, πως αλλιως;) τίποτα άλλο δεν έχει τέτοια ένταση συναισθημάτων, δε σε φέρνει με τόσο βίαιο τρόπο αντιμέτωπο με το μέσα μου, τίποτα άλλο δε σε κάνει να νοιώθεις τόσο ζωντανός, ανεξάρτητα αν φέρνει αναπόφευκτα πόνο, και νομίζεις ότι δε θα μπορέσεις ξανα να ανασάνεις χωρίς κάθε ανάσα να ναι μαχαιρια. Η αγάπη, η αγάπη που αισθανόμαστε για όλους πλην των εραστών, δίνει ευτυχία ήρεμη, καταπραυντική, γλυκια, ήπια. Στην αγάπη κατοικείς εύκολα, δε μεταναστεύεις. Ο Έρωτας όμως (και συνεχίζει με κεφαλαίο όσο οι μνήμες μου ζωντανεύουν) δίνει και ευτυχία και δυστυχία και ζωή, ολα μαζί συγχρόνως. Οι στιγμές που με εφτιαξαν νομίζω ανοίκουν οι περισσότερες στον Έρωτα. Μάλλον έτσι είναι για τους περισσότερους ανθρωπους, δε μπορω να ξέρω.

Το έργο το εμπνεύστηκε ο συγγραφέας όταν σε μια επίσκεψη του στο Παρίσι είδε το τάφο του Αβελάρδου και της Ελοίζας και παρακινήθηκε να ψάξει για την ιστορία τους. Καλύτερα να μη τη πω. Καλύτερα να δει κανείς τη παράσταση χωρίς να ξέρει την ιστορία. Αν όμως δε πάτε να δείτε τη παράσταση, διαβάστε την, γιατι είναι πράγματι δυνατή.

στο θέατρο του Νέου Κόσμου

Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός

Μουσική: Άγγελος Τριανταφύλλου

Παίζουν οι ηθοποιοι: Γιώργος Γλάστρας, Ελένη Κοκκίδου, Χριστίνα Μαξούρη