tag:blogger.com,1999:blog-338299482011-09-28T21:19:56.141+03:00...καταγράφω αυτό που εγώ εξέλαβα. Μη πυροβολείτε το θεατή, δεν είμαι ειδικός, απλά αγαπώ το θέατρο.αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.comBlogger961100tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-30004314721267816542010-12-29T00:13:00.003+02:002010-12-29T01:05:24.860+02:00<div><br /></div><div>YUPIII!!!!!! (ελληνιστί ΓΙΟΥΠΙΙΙ!!!!!)</div><div>και ναι, η ζωή είναι απλή και ωραία!</div><div><br /></div><div><br /></div><div>Πήγα με μισή καρδιά. Η όπερα και η οπερέτα δε με χαλάνε, αλλά σπάνια είναι πρώτες επιλογές. Ειδικά η οπερέτα. Αλλά Κέντρος και Μάνια Παπαδημητρίου, δεν υπήρχε περίπτωση να μη πάω. Παρακολουθώ πιστά και τους δυό τους, οπότε, δεν υπήρχε περίπτωση. Και ευτυχώς. Όχι εξαιτίας τους, που ούτως ή άλλως ήταν εξαιρετικοί και για άλλη μια φορά δικαίωσαν την αγάπη που τους έχω. Όχι. Για τη παράσταση. Για το όλο θέαμα. Κατάλαβα γιατί η βιομηχανία του Χόλυγουντ αναπτύχθηκε μετά το κραχ στην Αμερική. Το κατάλαβα με το πετσί μου και με όλο μου το είναι.</div><div>Μέσα σε όλη αυτήν την μιζέρια, την απαισιοδοξία, τη μαύρη μαυρίλα πλάκωσε, επιτέλους το μυαλό ξέφυγε και θυμήθηκε. Και έζησα για τρεις ώρες, πλούσια κουστούμια και σκηνικά, ρομαντικές μελωδίες, ομορφιά, elegance, η σκηνή να γεμίζει από ηθοποιούς, τραγουδιστές, χορευτές, ο χώρος από τα χορωδιακά και τις μουσικές της ορχήστρας, εικόνες μιας άλλης εποχής και κυρίως το άρωμα, η φρεσκάδα της, η ατμόσφαιρά της. Και μια γλυκιά ελαφράδα, κι ας αναφέρεται σε εποχές δύσκολες, καταστροφή Σμύρνης, Χίτλερ, φτώχεια μεσοπολέμου. Μέσα σε εκείνη τη μαύρη μαυρίλα πλάκωσε, τόση ουσία, μουσική και έρωτας, αξιοπρέπεια και δημιουργία. Αλάφρωσα. Ξαλάφρωσα. Κι αφέθηκα. Κι έφυγα σιγοτραγουδώντας. Λίγα λουλούδια αν θέλεις φέρε μου...</div><div><br /></div><div>Το έργο δεν είναι η οπερέτα του Γιαννίδη/Κωνσταντινίδη/Dorres. Δανείζεται το τίτλο της πρώτης οπερέτας που έγραψε στο Βερολίνο και μας ταξιδεύει στη ζωή του. Και στα τραγούδια του. Γεννήθηκε ως Γιάννης Κωνσταντινίδης στη Σμύρνη σε εύπορη οικογένεια. Στη Σμύρνη των 40 θεάτρων! Το πιστεύετε αυτό; Σαράντα! Λίγο πριν τη Μικρασιατική καταστροφή πήγε στο Βερολίνο για μουσικές σπουδές. Λόγω της Μικρασιατικής καταστροφής αναγκάστηκε να εργαστεί σε καμπαρέ και στο βουβό κινηματογράφο. Παρέα με τον Σκαλκώτα (!) και μαθητής ενός νέου συνθέτη που μόλις είχε αρχίσει να αναγνωρίζεται, του Βάιλ (!). Εκεί, επειδή το όνομα του ήταν δυσκολοπροφόρετο, το έκανε Costa Dorres. Το 31, λόγω της ανόδου του φασισμού στη Γερμανία, αποφάσισε να επιστρέψει στην Αθήνα. Και για δεύτερη φορά τα χάνει όλα και πρέπει να ξαναρχίσει από την αρχή. Δικτυώνεται στα μουσικά θέατρα της Αθήνας, αλλά επειδή υπάρχει ήδη ένας γνωστός συνθέτης με το όνομα Κωνσταντινίδης, μετονομάζεται σε Κώστας Γιαννίδης. Παράλληλα με το "ελαφρό" τραγούδι ασχολείται και με τη μελέτη της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής και συνθέτει κλασσική μουσική εμπνευσμένη από αυτήν. Πέθανε το 1984, πλήρης ημερών, μια μέρα πριν τον Τσιτσάνη. Στη κηδεία του Τσιτσάνη λαϊκό προσκύνημα. Στη δική του μόνο δώδεκα άτομα και παντελής απουσία της πολιτείας. Δεν πειράζει. Η ζωή εκτός από απλή και ωραία, είναι και άδικη, αλλά δεν έχει σημασία, γιατί όπως λέει και ο ίδιος στο έργο</div><div><i><b>Ο κύριος Γιάννης Κωνσταντινίδης, Κώστας Γιαννίδης, Costa Dorres έζησε με αξιοπρέπεια, καλά και διακριτικά. Αγάπησε τη Ζωή, σεβάστηκε τη Μνήμη και τίμησε την Ηδονή. Γι' αυτό κι έφυγε πλήρης και μπήκε στο θάνατο με μάτια ανοιχτά.</b></i></div><div><br /></div><div>Μπροστά σε αυτό σιωπώ. Και σας αφήνω με μια διασκευή ενός τραγουδιού που πολύ αγαπάμε κι εγώ και ο γιός μου <a href="http://www.youtube.com/watch?v=boGbyJNj7uM&amp;feature=related">εδώ</a>.</div><div><br /></div><div>Μουσική: Κώστας Γιαννίδης</div><div>Ιστορική, μουσική έρευνα-Κείμενο- Διασκευή κειμένων: Λάμπρος Λιάβας</div><div>Λοιποί Συντελεστές <a href="http://www.nationalopera.gr/index.php?view=details&amp;id=64:---&amp;option=com_eventlist&amp;Itemid=35&amp;lang=">εδώ</a> </div><div><br /></div><div><br /></div><div>στην <a href="http://www.nationalopera.gr/index.php">Εθνική Λυρική Σκηνή</a></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-3000431472126781654?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-69481750339812269732010-12-27T19:06:00.002+02:002010-12-27T20:06:59.767+02:00<i>του Δημήτρη Μωραϊτη</i><div><br /></div><div>Αφορμή του έργου ένα φρικιαστικό γεγονός. Το 2005 δύο Ιρανοί έφηβοι, εκτελέστηκαν δημόσια, δια απαγχονισμού, με τη κατηγορία του βιασμού ενός 13χρονου. Πιθανότατα ο βιασμός ήταν μια φτιαχτή κατηγορία, και τα δύο παιδιά ουσιαστικά εκτελέστηκαν επειδή ήταν ομοφυλόφιλοι. </div><div><br /></div><div>Δύο νέοι άνδρες, γνωρίζονται τυχαία, ερωτεύονται. Για κακή τους τύχη είναι Ιρανοί, και ο έρωτας τους δε μπορεί να είναι παρά μια σειρά από κρυφές συναντήσεις, σε μια αποθήκη, τα κρυφά τους απογεύματα. </div><div>Ο Μαχμούντ, απόλυτα συνειδητοποιημένος για το ποιός είναι, πως είναι φτιαγμένος, τι θέλει. Βλέπει πως είναι η ζωή αλλού, δε πιστεύει ότι αυτό που κάνει είναι κακό, θέλει να φύγει, να μπορέσει να ζήσει όπως του ταιριάζει. Ελεύθερος. Πιστός στον εαυτό του. Και στον Θεό, όπως αυτός τον πιστεύει.</div><div><i>- Δε κάνουμε τίποτα κακό.</i></div><div><i>- Τότε γιατί κρυβόμαστε;</i></div><div>Ο Τζιλάλ, κομμάτι της κοινωνίας που τον έθρεψε, ορίζει το σωστό με βάση τους νόμους, φορές επιτίθεται στον Μαχμούντ που με την ύπαρξη του του γεννάει επιθυμία, και τον κάνει να παραβαίνει τους κανόνες. Θέλει να κάνει αυτό που περιμένουν οι άλλοι, οι γονείς, η κοινωνία. Να μη πληγώσει. Πιστός στο καθήκον. Και στον Θεό, όπως του τον δίδαξαν.</div><div><br /></div><div>Κάποια στιγμή θα βρεί τη δύναμη και θα αντισταθεί στη φύση του, να παντρευτεί, να μπορέσει να πάει στη θάλασσα, ανταμοιβή μιας "φυσιολογικότητας". </div><div><br /></div><div>Ο Μαχμούντ πάλι όχι, κι έτσι αναπόφευκτα, θα έρθει η στιγμή της ανακάλυψης, και η τιμωρία. Δημόσια εκτέλεση.</div><div><br /></div><div>Για μας στη Δύση, που το συγκεκριμένο ερώτημα το έχουμε απαντήσει προ πολλού, είναι εύκολο να δούμε το δίκιο που έχει ο Μαχμούντ, και δε μπορούμε παρά να σοκαριστούμε από το κατατρεγμό και τη δολοφονία κάποιου, μόνο και μόνο επειδή είναι ομοφυλόφιλος. </div><div>Για κάποιον όμως που έχει μεγαλώσει αλλιώς; για κάποιον σαν τον Τζιλάλ, που με φυσικότητα λέει ότι αφού εκείνη η γυναίκα απάτησε τον άντρα της καλώς λιθοβολήθηκε; </div><div><br /></div><div>Και αν έρθω στη δική μου κοινωνία, έχω και εδώ νόμους. Ποιός θα κρίνει ποιος είναι παράλογος και ποιος όχι; Και τι πρέπει να κάνω αν θεωρώ μια σύμβαση της κοινωνίας μου απάνθρωπη; Έχω το δικαίωμα να παρανομώ; Εδώ σε θέλω, γιατί την απάντηση δεν την έχω. Δε θα είμασταν τόσο ανοικτοί σαν κοινωνία, αν κάποιοι δεν είχαν αγωνιστεί για να αλλάξουν κάποιους νόμους, πολλές φορές παρανομώντας. Αλλά ποιός θα κρίνει; Ποιός θα αποφασίσει που μπορώ και που δε μπορώ; Για τον Τζιλάλ, η επιθυμία που νοιώθει είναι έγκλημα παρόμοιο με αυτό αυτό που θα ένοιωθα εγώ αν ήθελα να σκοτώσω κάποιον. Μήπως κάτι που εγώ θεωρώ απόλυτα φυσικό τώρα, σε πενήντα χρόνια οι άνθρωποι θα το βρίσκουν φρικιαστικό; Και τι κάνω με τη φύση μου; Πότε τη δαμάζω και πότε όχι; Δε ξέρω. Αυτό το ερώτημα δε δύναμαι να το απαντήσω.</div><div><br /></div><div>Το έργο έχει υπέροχη αισθητική, και τα βλέμματα των ηθοποιών πραγματικά μιλάνε από μόνα τους. Μου άρεσε που η αφήγηση ήταν παράλληλη, στιγμιότυπα από τα κρυφά τους απογεύματα, εναλλάξ, από την αρχή του τέλους, όταν είχαν αρχίσει να τους ανακαλύπτουν, και από την αρχή της σχέσης, όταν όλα είναι λίγο πιο απλά, όσο απλά μπορεί να είναι τα πράγματα όταν ζεις μια απαγορευμένη σχέση. </div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><i>Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μωραίτης</i></div><div><i>Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιώργος Βουβάκης, Τάκης Παρασκευόπουλος, Ανέστης Χρυσάφης</i></div><div><i><br /></i></div><div><i>στο <a href="http://www.choratheater.gr/site.html">θέατρο Χώρα</a></i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-6948175033981226973?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-28061764850196366062010-12-14T10:41:00.003+02:002010-12-14T11:30:19.651+02:00<i>αφήγηση παραμυθιού εμπνευσμένο από τη Θεογονία του Ησίοδου, από τον Διονύση Σαββόπουλο</i><div><br /></div><div><br /></div><div>Πέρυσι, είχα τη τύχη να ζήσω μια μαγική εμπειρία. Στο μικρό Παλλάς, αφήγηση παραμυθιού από τρεις μεγάλους παραμυθάδες, το Διονύση Σαββόπουλο, τη Ρηνιώ Κυριαζή και τη Φένια Παπαδόδημα. Ήμασταν στη πρώτη σειρά και εξολοκλήρου μέσα στη μαγεία εκείνης της παράστασης. Μια πρώτη και επιτυχημένη απόπειρα να μοιραστώ με τον Ιάσονα την αγάπη μου για τον Σαββόπουλο, για να μπορεί κι αυτός να πει κάποια μέρα, τον είχα δει και εγώ ζωντανά, όπως μπορώ και λέω εγώ για τον Κατράκη. </div><div>Όταν φέτος έμαθα, για το παρόμοιο εγχείρημα στο μέγαρο μουσικής, δεν υπήρχε περίπτωση να λείπουμε. Μπαίνουμε μέσα, και με έπιασε η καρδιά μου, ο χώρος αχανής, (τό 'ξερα δεν το' ξέρα;) και λέω, ωραία, την κάτσαμε. Δεν υπάρχει περίπτωση μέσα σε αυτό το χάος, και τόσο μακριά που καθόμαστε, να δημιουργηθεί καμία ατμόσφαιρα ικανή να καθηλώσει τον Ιάσονα.</div><div><br /></div><div>Ευτυχώς, έκανα λάθος. </div><div><br /></div><div>Ο κύριος Σαββόπουλος, περιτριγυρισμένος από παιδιά, στο βάθος της σκηνής σκηνικά που γεμίζουν όλον τον χώρο, και η φωνή του άρχισε να μας ταξιδεύει. Θεογονία, κοσμογονία, η ταυτότητά μας και όσα μας καθορίζουν, όλα μαζί, δεμένα και αποκαλυπτικά. Και τα σκηνικά να αλλάζουν, να πάλλονται, να λένε κι αυτά την ιστορία, τα εμβόλιμα τραγούδια να συμπληρώνουν, να εντείνουν. Και όσο προχωρά η αφήγηση, οι επί της σκηνής να συμμετέχουν όλο και πιο πολύ, και μια γιορτή να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Σαν να είχαμε όλοι μαζί πάει μια ωραία εκδρομή, και να χορεύαμε και να τραγουδάγαμε όλοι παρέα. Το όλο ήταν απόλυτα τρυφερό, γλυκό, παιχνιδιάρικο, ζωντανό και αισθητικό.</div><div><br /></div><div>Μην το χάσετε!</div><div><br /></div><div><br /></div><div><i><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">(Και μια πίκρα που δυστυχώς μου βγαίνει και με τίποτα δε φταίει ο κ. Σαββόπουλος. Το όλο ήταν και απόλυτο πολιτικό, έτσι το εξέλαβα αρχικά. Όταν όμως το ξανασκέφτηκα, δυστυχώς το political statement χάνεται στη προσβασιμότητα, που κακά τα ψέματα είναι μόνο για μια ελίτ, στην οποία, από ότι φαίνεται, ακόμη ανήκω, έστω και οριακά</span></span><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">. Στο τέλος ο κ. Σαββόπουλος προσκαλεί τα παιδιά να ανέβουν στη σκηνή, και φυσικά μόνο τα παιδάκια που ήταν στην πλατεία πρόλαβαν να χωρέσουν. Ξέρω κακίες, αλλά τι να κάνω, ζήλεψα.)</span></span></i></div><div><br /></div><div> </div><div><br /></div><div><i>Σκηνοθεσία: Σοφία Σπυράτου</i></div><div><i>Αφήγηση: Διονύσης Σαββόπουλος, Ρηνιώ Κυριαζή</i></div><div><i>Παίζουν οι μουσικοί: Σταύρος Λάντσιας, Γιώτης Κιουρτσόγλου</i></div><div><i>συμμετέχουν η Φένια Παπαδόδημα, παιδιά, χορευτές και 2 ξυλοπόδαροι (συγνώμη δε μπόρεσα να βρω τα ονόματα)</i></div><div><i><br /></i></div><div><i>στο Μέγαρο Μουσικής </i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-2806176485019636606?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-63882813417471789062010-11-30T17:11:00.002+02:002010-11-30T18:47:50.539+02:00<i>του Κώστα Γάκη &amp; της ομάδας</i><div><i><br /></i></div><div><i>Μεγάλωσα σε μια κοινωνία που...</i></div><div><i>Μεγάλωσα με μια θρησκεία που...</i></div><div><i>Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που...</i></div><div><br /></div><div>που με καθόρισε, με σμίλεψε, μου έμαθε πως είναι ο κόσμος (αλλά είναι έτσι ο κόσμος;), μου επέτρεψε, μου απαγόρευσε, που δε με ρώτησε αλλά και να με ρώταγε τι νόημα θα είχε, αυτή με μεγάλωσε και μέσα στο πετσί μου έχει χώσει όλες τις απαντήσεις...</div><div><br /></div><div>Κι όμως, σκέφτομαι, αισθάνομαι, αμφιβάλλω, θέτω ξανά τις ερωτήσεις με άλλο τρόπο και ίσως να απαντήσω με άλλο τρόπο, τουλάχιστον θα ρωτήσω, θα μιλήσω. Εκεί και η ελπίδα. Εκεί και η πολυπόθητη αλλαγή, όπως τη θέλω τώρα, για να δημιουργήσω μια νέα οικογένεια, θρησκεία, οικογένεια, που θα μεγαλώσει, θα σμιλέψει, θα καθορίσει τις νέες ερωτήσεις και τις νέες απαντήσεις για τους επόμενους, ώσπου και αυτοί να ξεκινήσουν το νέο κύκλο.</div><div><br /></div><div>Το έργο, μιλάει για σεξ, και για όλα τα ταμπού που έχουμε γύρω από αυτό. Για τις σχέσεις μας, τις προκαταλήψεις μας, τα μυστικά μας, τις μάσκες μας. Για ενημέρωση σας, έχει πολύ γυμνό, αλλά δεν το βλέπεις, είναι απολύτως φυσικό και αφτιασίδωτο. </div><div><br /></div><div>Εγώ όμως αλλού θέλω να σταθώ. Είναι κάτι που το παθαίνω πάντα όταν έρχομαι αντιμέτωπη με τόσο ταλέντο, απλά εκπλήσσομαι και μένω με το στόμα να χάσκει σα χαζό. Τέσσερα όμορφα παιδιά, με γυμνασμένα κορμιά, με υπέροχες φωνές, τραγουδούν πανέμορφα, με καταπληκτική κίνηση, και σκηνική παρουσία που σε καθηλώνει. Μα τόσο ταλέντο; Βάλε κι ένα καλό έργο με όμορφη μουσική και καλή σκηνοθεσία, και τσουπ, μαγεία συμπυκνωμένη σε μια παράσταση προς τέρψη και ευχαρίστηση, όλη δική μου. Ίσως εκεί να είναι η ελπίδα και η πολυπόθητη αλλαγή, που αναζητάμε διακαώς στις μέρες μας. Στους ανθρώπους που επιμένουν και μπορούν να δημιουργούν μαγείες. Ευχαριστώ σας παίδες λοιπόν, που γυμνώσατε ψυχή τε σώματι. </div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><i>Σκηνοθεσία: Κώστας Γάκης</i></div><div><i>Μουσική: Κώστας Γάκης</i></div><div><i>Παίζουν οι ηθοποιοί: Προμηθέας Nerratini-Δοκιμάκης, Λευτέρης Καταχανάς, Νάνσυ Μπούκλη, Στέλλα Νούλη</i></div><div><i><br /></i></div><div><i><a href="http://www.theatroneoukosmou.gr/">στο θέατρο του νέου Κόσμου</a></i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-6388281341747178906?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-44777439676978755702010-11-24T20:18:00.002+02:002010-11-24T21:52:22.287+02:00<i>του Dennis Kelly</i><div><br /></div><div>Το μόνο που ήξερα για το έργο είναι ότι είναι γραμμένο ειδικά για εφήβους...</div><div>Πάω λοιπόν προετοιμασμένη να δω κάτι σχετικό με χάσμα γενεών, γονείς που κάνουν λάθη και παιδιά που κανείς δεν τα καταλαβαίνει. Έτσι να αυξήσω λιγάκι τις τύψεις μου γιατί δεν έχω αρκετές και να μου τρίψω κατάμουτρα όλα μου τα λάθη. </div><div><br /></div><div>Όπα, τι έγινε εδώ; Ευχάριστη έκπληξη. Καμία μα καμία σχέση με τα προαναφερθέντα. </div><div><br /></div><div>Είναι όντως έργο για εφήβους. Όντως αναφέρεται σε θέματα που τους αφορούν. Και η ουσία του "εφηβικού" χαρακτηρισμού είναι να τεθούν ερωτήματα και ο θεατής - έφηβος να σκεφτεί πάνω σε αυτά. Ίσως να τα δει κι αλλιώς. </div><div><br /></div><div>Εμένα, που πάει πολύ πολύ καιρός που ήμουνα έφηβη, με αφορά; Κι όμως, ναι. Ίσως επειδή είμαι και γονιός. Δε ξέρω. Ίσως γιατί όσο κι αν μεγαλώσουμε κάποια πράγματα συνεχίζουν να μας ταλανίζουν. Η ανάγκη του ανήκειν και τι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε για να το επιτύχουμε, η δυναμική της ομάδας και το πως ως μέλη μιας ομάδας οδηγούμαστε σε πράξεις που δε θα κάναμε αλλιώς, ο φόβος μας μπροστά στις ευθύνες μας και ο εγωισμός μας προκειμένου να τη βγάλουμε καθαρή. Και τι άνθρωπος πρέπει να είσαι για να αντισταθείς σε όλα αυτά, και εν τέλει μπορείς να αντισταθείς ή ως μέρος ενός κοινωνικού συνόλου ακολουθείς προδιαγεγραμμένη πορεία;</div><div><br /></div><div>Δεν αναφέρομαι καθόλου στην ιστορία για να μη το χαλάσω σε όποιον δεν το έχει δει, και αξίζει θεωρώ να το παρακολουθήσει κανείς με άγνοια του τι μέλλει γενέσθαι. Η παράσταση είναι καλή, ζωντανή, φρέσκια, προσεγμένη, και το έργο προσωπικά μου μίλησε.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><i>σκηνοθεσία: Σοφία Βγενοπούλου</i></div><div><i>μετάφραση: Έκτορας Λυγίζος</i></div><div><i>παίζουν οι ηθοποιοί: Μαρία Γεωργιάδου, Παναγιώτης Εξαρχέας, Ελίνα Ρίζου, Άρτεμις Φλέσσα, Στέφανος Αχιλλέως, Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Νεφέλη Ανανιάδη, Αντώνης Αντωνόπουλος, Αλέξανδρος Λυκούρας</i></div><div><br /></div><div>στο <a href="http://www.theatroneoukosmou.gr/">θέατρο του Νέου Κόσμου</a></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-4477743967697875570?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-68731295350524491042010-11-22T09:20:00.003+02:002010-11-22T10:35:29.450+02:00<i>του Ερίκ Ασσούς</i><div><br /></div><div>Μετά από χρόνια γάμου, ένα ήσυχο (;) κυριακάτικο πρωινό, με καφέ, η γυναίκα αποφασίζει να ανοίξει ένα θέμα που για αυτήν ήταν ούτως ή άλλως πάντα ανοικτό. Οι εξωσυζυγικές σχέσεις του. Γνωρίζει ότι υφίστανται, αλλά δεν είναι σίγουρη για τον αριθμό. Αυτός πάλι ήταν σίγουρος ότι η γυναίκα του δεν, αλλά λέει να ρωτήσει. Συμφωνούν να αποκαλύψουν και οι δύο τους σχετικούς αριθμούς, 12 εκείνος, 1 αυτή, επιφανειακά και εφήμερα αυτός, κανονική παράλληλη σχέση αυτή. Και ξαφνικά ο κόσμος του καταρρακώνεται, ότι πίστευε μέχρι τότε ανατρέπεται, και θέλει να ξέρει ποιος. Υποψιάζεται το καλύτερο φίλο του, τον προσκαλεί σε αντιπαράθεση, αποκαλύψεις έρχονται, αλλά το δικό του ερώτημα δεν απαντιέται. Η αμφιβολία θα είναι εκεί να τον τρώει, αυτός που είναι πάντα επιτυχημένος και ότι ποτέ θέλησε το απέκτησε. Ειρωνία; Η εκδίκηση της απατημένης συζύγου επιτέλους; Ή όπως λέει η ίδια ο τρόπος της για να τον κάνει επιτέλους να σταματήσει; Η δύναμή της; Και αυτή που από την αρχή γνώριζε γιατί το δεχόταν; Τον αγαπούσε τόσο ή φοβόταν να πορευτεί μόνη της; Όπως λέει και ο πιθανολογούμενος εραστής της </div><div><br /></div><div><i>αλλιώς η σιωπή του ενός, αλλιώς η σιωπή των δύο</i></div><div><br /></div><div>ίσως εκεί να κρύβεται η απάντηση, στο φόβο της σιωπής του ενός. Ίσως πάλι όχι. Όλα μένουν ανοικτά, κι ο καθένας καταλήγει στα συμπεράσματα που θέλει. Γεγονός βέβαια παραμένει ότι πολλές φορές οι άνθρωποι επιλέγουν να είναι μαζί και να αλληλοπληγώνονται. Καθείς και οι επιλογές του. Καθείς και οι ψευδαισθήσεις που τον βοηθούν να πορεύεται. </div><div><br /></div><div>Ωραίο κείμενο, με λεπτό χιούμορ, ατάκες μαχαίρια που εκτοξεύονται μεταξύ τους, οι τρεις ηθοποιοί εξαιρετικοί κατά τη ταπεινή μου άποψη, η δε στιγμή που η κα Υψηλάντη θυμάται στιγμές του παρελθόντος, με φωνή ήρεμη, καμιά έξαρση, τα μάτια της βουρκώνουν και πέφτει ένα δάκρυ μόνο του, τι να πω. </div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><i>σκηνοθεσία: Νίκος Σακαλίδης</i></div><div><i>μετάφραση: Θωμάς Βούλγαρης</i></div><div><i>παίζουν οι ηθοποιοί: Αντώνης Θεοδωρακόπουλος, Αιμιλία Υψηλάντη και Γιάννης Ζαβραδινός.</i></div><div><i><br /></i></div><div><i><br /></i></div><div><i>στο θέατρο <a href="http://www.argotheater.com/">Αργώ</a></i></div><div><b><br /></b></div><div><b><br /></b><div><strong><br /></strong></div><div><strong><br /></strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-6873129535052449104?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-79198232823303123292010-11-20T15:05:00.002+02:002010-11-20T15:45:57.017+02:00<i>του Ζαν Ανούιγ</i><div><br /></div><div>Είναι μια από τις αγαπημένες μου ιστορίες. Και ότι σχετίζεται με αυτή την ιστορία, και τη σχέση της με μένα, είναι μια προσωπική αντίφαση. Λατρεύω τη Μήδεια σα γυναίκα, ταυτίζομαι μαζί της, θα ήθελα να ταυτίζομαι μαζί της, μάλλον λόγω του πάθους της, αλλά δε θα ήθελα με τίποτα να είμαι σαν αυτήν, μάλλον επειδή διαφωνώ πλήρως με τις επιλογές της. Καταλαβαίνω πως οδηγήθηκε σε αυτές, πραγματικά τη νοιώθω, αλλά δε μπορώ να καταλάβω με τίποτα πως μπόρεσε να σκοτώσει τα παιδιά της. Αντιπαθώ τη πορεία του Ιάσονα, κι όμως ονόμασα έτσι το παιδί μου. Ίσως να αγαπώ τόσο αυτή την ιστορία γιατί είναι βαθιά ανθρώπινη, και βαθιά ελληνική. Και εγώ ένοιωθα, πάντα, έντονα την ανθρωπιά μου, με τα λάθη μου και τις αντιφάσεις μου, και ένοιωθα, πάντα, απελπιστικά ελληνίδα, με τα επιπλέον λάθη και πάθη του λαού μου. Και τόσο υπερήφανη για αυτό. Σας λέω, οτιδήποτε γύρω από τη Μήδεια είναι για μένα μια αντίφαση.</div><div><br /></div><div>Στη σκηνή έχει στηθεί ένα ρινγκ. Εκεί μέσα η Μήδεια και ο Ιάσονας κατασπαράζονται στο τώρα και διηγούνται πως κατασπάραξαν ο ένας τον άλλον σε όλα τα χθες. Είναι σίγουρο ότι αγαπήθηκαν, πιθανότατα αγαπιούνται ακόμη, και αυτός είναι αρκετός λόγος για να διαλύσουν ο ένας τον άλλον. Κι όσο κι αν ο Ιάσονας επιθυμεί να ξεφύγει από αυτή τη σχέση αλληλοκαταστροφής, δε θα μπορέσει ποτέ να ξεφύγει. <i>Τα χέρια του πάντα θα αναζητούν τη Μήδεια</i>. Αφού το ξέρεις Μήδεια, είναι ανάγκη να του σκοτώσεις τα παιδιά; Αφού το ξέρεις, όταν έχεις βιώσει μερικά πράγματα, δε μπορείς ποτέ να τα αφήσεις πίσω σου και να προχωρήσεις, το ξέρεις ότι ούτως ή άλλως είναι καταδικασμένος να υποφέρει. Αλλά δυστυχώς και οι δύο τους είναι άνθρωποι, και καταδικασμένοι να φέρονται ανθρώπινα. </div><div><br /></div><div>Αλλά θα αποστρέψω το βλέμμα μου από όλη αυτήν την ανθρώπινη πάλη και θα κοιτάξω τη γριά παραμάνα,<i> που θέλει να ζήσει, έχει τόσα όμορφα πράγματα ο κόσμος, μετά τη νύχτα έρχεται η μέρα,</i> και θα φτιάξουμε καφέ, και μέσα σε όλο το τρεχαλητό και τις δουλειές της μέρας, θα βρούμε μια μικρή στιγμή, μια τοσοδούλα στιγμή, να ξαποστάσουμε κάτω από τον ζεστό ήλιο, δικαιωματικά, και είναι κι αυτό μια άλλη όψη της ανθρωπιάς μας, δικαιωματικά.</div><div><br /></div><div>Και θα παραπαίω ανάμεσα στη Μήδεια και τη παραμάνα εσσαεί, και ούτε κι εγώ, όπως και η Μήδεια, πρόκειται να φύγω αλώβητη από εδώ. </div><div><br /></div><div><br /></div><div>Όμορφη παράσταση, πολύ ωραίος χώρος, πρώτη φορά που πήγαινα, κι ευχαριστώ πολύ τους συντελεστές για τη βραδιά. Και σε άλλα.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><i>Σκηνοθεσία: Πέτρος Νάκος</i></div><div><i>Παίζουν οι ηθοποιοί: Μίνα Χειμώνα, Πέτρος Νάκος, Αλέκα Τουμαζάτου, Χρήστος Χαρμπάτσης, Σίμος Κυπαρισσόπουλος</i></div><div><i>Μετάφραση: Altera Pars</i></div><div><i><br /></i></div><div><i>στο θέατρο <a href="http://www.alterapars.gr/">Altera Pars</a></i></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-7919823282330312329?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-37104778321124288792010-11-18T20:54:00.003+02:002010-11-18T21:43:00.332+02:00<i>μονόλογος του Δημήτρη Τσεκούρα</i><div><br /></div><div>Η ζωή μιας γυναίκας αντίστροφα σε επεισόδια. Το τι μέλλει γενέσθαι γνωστό, το παρελθόν επίσης. Και μια σκηνή γεμάτη παπούτσια. Και κάθε ένα από αυτά μια ιστορία, κουβαλάνε στα βήματα τους πολλές στιγμές. Ωραίο αυτό, η ζωή μας μέσα από τα μάτια των παπουτσιών που περπατήσαμε, που λιώσαμε περπατώντας, τρέχοντας. </div><div><br /></div><div><br /></div><div><i>Υπόδημα είμαι.</i></div><div><i>Που θα πει αχθοφόρος Ποδιών</i></div><div><i>... Βημάτων</i></div><div><i>... Λάσπης</i></div><div><i>... Ανθρώπων</i></div><div><br /></div><div><br /></div><div>και να προσθέσω εγώ ...ζωής και θανάτου, άμεσα συνυφασμένα, εξαρτημένα, το ένα δίχως το άλλο να μην υπάρχει, να μην έχει λόγο ύπαρξης, η υπόσταση του ενός να οφείλεται στο άλλο και συνάμα η υπόσταση του ενός να ακυρώνεται από το άλλο.</div><div>Τα πόδια όμως είναι στο σήμερα, τώρα τα βλέπεις, τώρα σε πάνε, το χθες είναι στη μνήμη (ή και στη λήθη όταν έτσι μας συμφέρει) και το αύριο στη σκέψη που ελπίζει, φοβάται, φαντάζεται. Τα πόδια είναι κομμάτι του σώματος που επιμένει να υπάρχει, και επιμένουν να σε πάνε, όπου κι αν είναι αυτό. Το μυαλό πασχίζει να μείνει μαζί με το σώμα, με τα πόδια, να πηγαίνει μαζί τους, κι όλο ξεγλιστρά αλλού, στο χθες και στο αύριο, στη μη ύπαρξη, και το τέλος και η αρχή να μπερδεύονται, να αντιστρέφονται.</div><div><br /></div><div>Η γυναίκα, αιωνεί μπέμπα, υπάρχει, σκέφτεται, ζει, πεθαίνει, συγχρόνως όλες τις στιγμές της. Και θα τα κάνει όλα, <i>θα ερωτευθεί, θα χαρεί, θα ραγίσει, θα βάλει πολλά γκολ και πολλά δοκάρια, και πάλι ξανά, γιατί πάντα υπάρχει και άλλος χρόνος</i>, χρόνος που χωρά, περιέργως πως, συγχρόνως, και το τώρα, και το χθες και και το αύριο, μέσα στην ίδια στιγμή. Ανεξεραίτως. </div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><i>Σκηνοθεσία: Ορέστης Τάτσης</i></div><div><i>Παίζει η Ναταλία Στυλιανού</i></div><div><i><br /></i></div><div><i>στο <a href="http://www.theatrostoa.gr/index.htm">Θέατρο Στοά</a></i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-3710477832112428879?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-8107280655710629802010-11-12T20:50:00.002+02:002010-11-12T21:30:53.099+02:00<i>του Άκη Δήμου</i><div><br /></div><div>Η Αλάσκα είναι ένα παγωμένο μέρος, σωστά; Και οι ψυχές που εκεί κατοικούν τι κάνουν άραγε; παγώνουν κι αυτές ή μπορούν και αντιστέκονται; Και γιατί επέλεξαν εκεί να κατοικήσουν; μήπως ήθελαν να παγώσουν; να γλυτώσουν από τη κάψα;</div><div>μήπως, λέω μήπως, όσο κι αν ποθούν να παγώσουν είναι καταδικασμένες να αντιστέκονται; </div><div><br /></div><div>Η Βιολέτα καταφτάνει στο φουαγιέ(;) ενός ξενοδοχείου, κουβαλώντας μια βαλίτσα. Ήρθε να συναντήσει έναν άντρα, της είπε να την περιμένει εκεί κι αυτός κάποια στιγμή θα έρθει. Στο φουαγιέ μόνος σύντροφος, ένας μουσικός που παίζει στο πιάνο, ένα αυτί να ακούσει την ιστορία της, την ιστορία μιας καλλιτέχνιδας που επιβιώνει ως αρτίστα ενός νυχτερινού κέντρου ονόματι Αλάσκα. </div><div> Όσο για τον άντρα, η Βιολέτα, πιστεύει και δε πιστεύει ότι θα έρθει, δεν έχει σημασία εξάλλου, τώρα, μπορεί να κάνει μια παύση στη ζωή της τουλάχιστον, για λίγο να ελπίζει ότι με αφορμή τον άντρα θα φύγει από την Αλάσκα. Το τώρα έχει σημασία, το τώρα της γλυκιάς αναμονής, της γλυκιάς ελπίδας που ακόμη έχει το δύνανται μέσα της. </div><div>Η Αλάσκα βέβαια είναι πάντα εκεί και σε προσκαλεί κοντά της, πάντα είναι έτοιμη να σε δεχθεί, να σε αποδεχθεί, και πως να της αντισταθείς; Και τελικά η ψυχή τι ποθεί; Να αντιστέκεται ή να παγώσει; και μπορεί ποτέ να καταφέρει να μουδιάσει παγώνοντας ολάκερη; μπορεί;</div><div><br /></div><div><i>Αχ ζωή που αρχίζεις με ζήτω! και καταλήγεις με ήττα.</i></div><div><br /></div><div>ή να το παραφράσω λίγο, να ταιριάζει και να μιλά σε μένα, αχ ζωή που όταν άρχισες ζητούσες τα πάντα όλα και στο τέλος μου έδωσες τόσες ήττες. </div><div><br /></div><div>Πάντως, και μιλάω εκ πείρας, ο μόνος που μπορεί να σε κρατήσει μακριά από την Αλάσκα, είναι ο ίδιος σου ο εαυτός, κι αυτός ακόμη, δε σου χαρίζεται, κερδίζεται. Το πως, παραμένει ακόμη μυστήριο, σε μένα τουλάχιστον. </div><div>Κι η Βιολέτα το ξέρει, βρίσκεται εκεί <i>γιατί περιμένει έναν άντρα, περιμένει να τελειώσει κι αυτός ο άντρας. </i></div><div>Απλά για τώρα, μόνο για λίγο, μπορεί να μείνει μόνο για λίγο μέσα στη γλυκιά αναμονή της ελπίδας; </div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><i>Παίζει η Πέμη Ζούνη </i></div><div><i>στο πιάνο ο Θοδωρής Οικονόμου</i></div><div><i>Σκηνοθεσία: Πέμη Ζούνη</i></div><div><i>Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου</i></div><div><i><br /></i></div><div><i>στο θέατρο Κάππα</i></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-810728065571062980?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-874744165855642009-10-22T15:46:00.001+03:002010-11-12T21:34:10.782+02:00<span style="font-style: italic;">διασκευή του ντοκυμαντέρ και του βιβλίου του Γκούρναρ Μπεργντάλ από την Ηρώ Μουκίου.</span><br /><br />Η Λουντμίλα είναι μια γυναίκα που στα 23 της είδε τη ζωή της να καταστρέφεται. Ο αντρας της ένας από τους πυροσβέστες που πήγαν πρώτοι στο τόπο του ατυχήματος του Τσέρνομπιλ, που χωρίς να ξέρουν τους κινδύμους ή να έχουν τα μέσα να προστατευθούν από αυτούς, αντιμετώπισαν τη φωτιά στο πυρηνικό αντιδραστήρα. Μάλλον του οφειλω τη ζωή μου, γιατί αν η φωτιά δεν είχα ελεγχθεί και ο αντιδραστήρας είχε εκρειχθεί περαιτέρω, θα μπορούσε όλη η ευρώπη να ήταν τώρα κρανίου τόπος, όπως η ζώνη γύρω από το Τσέρνομπιλ. Η ραδιενέργεια που έλαβε ο Βάσια, ο άντρας της Λουντμίλα, ήταν τέτοια που μέσα σε δύο εβδομάδες πέθανε, προφανώς έναν φρικτό θάνατο. Η Λουντμίλα, πέντε μηνών έγκυος τότε, λόγω της ραδιενέργειας που έλαβε γέννησε ένα παιδί με πολλαπλά προβλήματα που σύντομα πέθανε και αυτό. Το μωρό λέει την προστάτευσε από την ραδιενέργεια γιατί την απορρόφησε και δεν της επέτρεψε να μολύνει αυτήν. Κι έτσι η Λουντμίλα επέζησε, λόγω του άντρα της που κατέσβησε τη φωτιά και του παιδιού της που πήρε τη ραδιενέργεια. Πόσο τραγικό είναι αυτό; πόσο φρικτό; Πως ζει κανείς μετά από τέτοια τραγωδία. Πως επιβιώνει; πως μπορείς να αρχίσεις έστω και ελάχιστα να κατανοείς, να βγάλεις ένα νόημα από όλα αυτά; Η Λουντμίλα συνέχισε να ζεί, και έκανε κι ένα παιδί, και έκανε και αυτή τη συγκλονιστική κατάθεση, έχει τη δυναμη να συνεχίσει να αναπνέει, να θυμάται και να ελπίζει στο μέλλον του παιδιού της.<br /><br />Όσο για την παράσταση, αν και στην αρχή τη βρήκα λίγο αμηχανη, το κομμάτι δηλαδή που περιγράφει τη ζωη της μέχρι το ατύχημα, πως γνώρισε τον άντρα της, πως ήταν η κοινή τους ζωή. Μετά όμως, η κυρία Μουκίου πραγματικά βυθίζεται μέσα στην ιστορία της Λουντμίλα, και μαζί της βυθιζόμαστε κι εμείς, και είναι τόσο ανατριαχιστιακό αυτό που ακούμε, που ζούμε, τέτοια γροθιά στο στομάχι, τέτοια η έκπληξη, μα πως, πως μπορεί αυτά να συνέβησαν, το 1983; πως;<br /><br />Διαβάζω στο πρόγραμμα διάφορες λεπτομέρειες για το ατύχημα, τις επιπτώσεις του και τη μόλυνση που έφερε σε όλην την ευρώπη, πολλά που δεν ήξερα, πάρα πολλά. Δεν καταλαβαίνω γιατί όλα αυτά δεν είναι πιο ευρέως γνωστά, δεν καταλαβαίνω πως μετά από ένα τέτοιο ατύχημα, μπορεί κανείς ακόμη να συζητά για πυρηνική ενέργεια. Πως κανείς έχει την αναίδεια να σκέφτεται ότι αυτό είναι ένα ρίσκο που μπορούμε να το πάρουμε, όσο απίθανο κι αν είναι να συμβεί;<br /><br /><span style="font-style: italic;">Το ξέρεις και το ξέρω. Δεν είναι η γνώση που μας λείπει. Είναι το θάρρος να αντιληφθούμε αυτά που ξέρουμε και να καταλήξουμε σε συμπεράσματα.</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Άρης Μπαφαλούκας</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζει η Ηρώ Μουκίου</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">στο θέατρο Ιλίσια Β΄Σκηνή Βολανάκη</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Η παράσταση έχει την υποστήριξη της Greenpeace και της WWF</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-87474416585564?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-27587627704807241842009-10-17T17:22:00.002+03:002009-10-17T18:05:00.162+03:00<span style="font-style: italic;">βασισμένο στο μονόπρακτο "Η πιό δυνατή" του Αυγουστου Στρίντμπεργκ</span><br /><span style="font-style: italic;">κείμενα/διασκευή Δέσποινα Γκάτζιου</span><br /><br />Παραμονή Χριστουγέννων, σε ένα καφέ μια γυναίκα κάθεται μόνη, διαβάζει ένα περιοδικό. Μιά άλλη γυναίκα μπαίνει μέσα και αρχίζει να της μιλάει, σκέψη στη σκέψη, λόγο στο λόγο, συνειδητοποιεί, ότι ο άντρας της την απατούσε μαζί της, με αυτή που ήξερε ότι δ<span style="font-style: italic;">εν ήθελε για εχθρό και για αυτό την έκανε φίλη της</span>, και μετά το πρώτο θυμό, και τη φρίκη στο πόσα πράγματα της ερωμένης έχει στη ζωή της, πως <span style="font-style: italic;">η ψυχή της ερωμένης μπήκε στη ψυχή της σα το σκουλίκι στο μήλο και της έφαγε τη σάρκα</span>, συνειδητοποιεί ότι εν τέλει αυτή κράτησε τον άντρα της, αυτή ίσως και να βελτιώθηκε λόγω της ερωμένης, και δεν είναι μόνη, η ερωμένη είναι.<br />"<span style="font-style: italic;">Σ' ευχαριστώ που έμαθες τον άντρα μου να αγαπάει</span>"<br />και φεύγει<br /><br /><br />Το μονόπρακτο παίζεται δις, μια πιο "στρωτή" πρώτα με υπόκρουση το ne me quite pas, και μετά ξανά, πειραγμένα, με εμβόλιμα κείμενα και μουσικές. Διαβάζω στο πρόγραμμα,<br />"<span style="font-style: italic;">Η γυναικεία ψυχή είναι αχανής και ανεξερεύνητη. Το ίδιο και η θεατρική λειτουργία. Το ίδιο και η ζωή. Η παράσταση μας απλώνει την περιέργεια της και στα τρία πεδία.</span>"<br />Δεν αναλύει, δεν έχει απάντηση, δεν έχει εξήγηση για κανένα από τα τρία. Κινείται στις παρυφές και στο κέντρο τους, δίνει την αίσθηση και των τριών σαφέστατα αλλά δε σου χαρίζει τη κατανόησή τους. Ποιός θα μπορούσε εξάλου να υποστηρίξει ότι κατανοεί τη γυναίκα, τη ζωή ή τη μαγεία του θεάτρου; Να τα αισθανθεί και έτσι να τα γνωρίσει, ναι, να πει όμως πως τα κατανοεί απόλυτα; ίσως. Για μένα, άβυσσος.<br /><br />Και αν το ερώτημα το κατα πόσο τη σήμερον ημέρα ο ρόλος της απατημένης συζύγου αφορά καμιά από εμάς, η γυναίκα σήμερα είναι τόσα άλλα εξάλλου, τελικά ίσως και να αφορά, γιατί η γυναίκα πάνω από όλα είναι ξένη. <span style="font-style: italic;">Τριανταφυλλιά στον ελαιώνα</span>. Αυτό το κατανοώ απολύτως και το νοιώθω στο πετσί μου. <span style="font-style: italic;">Τριανταφυλλιά στον ελαιώνα</span>. Μάλιστα.<br /><br />Η παράσταση αρχίζει με τη φωνή της Λαμπέτη και τελειώνει με τη φωνή της Λαμπέτη. Στη εισαγωγή δεν το κατάλαβα τι ήταν η ηχογράφηση, στο τέλος όμως ανατρίχιασα μόλις αναγνώρισα τη φωνή της, και ήταν σα να τη βλέπω μπροστά μου.<br />Χαίρομαι που υπάρχει το ηχητικό ντοκουμέντο, και χαίρομαι που χρησιμοποιήθηκε στη παράσταση.<br />Όλο το μονόπρακτο παιγμένο από τη Λαμπέτη υπάρχει στο youtube, <a href="http://www.youtube.com/watch?v=i7y6U7PfrrI">εδώ</a> και <a href="http://www.youtube.com/watch?v=uz37nehGbas&amp;feature=related">εδώ </a>, αν θέλετε να το ακούσετε.<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Δέσποινα Γκάτζιου</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιώργος Γκάτζιος, Μάυ Χάννα, Χαρά Δημοπούλου, Ειρήνη Ράπτη, Δέσποινα Γκάτζιου</span><br /><span style="font-style: italic;">στο πιάνο Νίκος Βατικιώτης</span><br /><span style="font-style: italic;">συμμετέχουν Στεφανία Γουλιώτη, Αθηνά Αρσένη</span><br /><span style="font-style: italic;">Μουσική Αλκίνοος Ιωαννίδης</span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">στο Θέατρο Τέχνης</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-2758762770480724184?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-76896610645741190732009-10-13T10:59:00.004+03:002009-10-14T16:09:05.046+03:00<span style="font-style: italic;">σε ποίηση της Κικής Δημουλά</span><br /><br />Σε τεντωμένο σκοινί ισορροπεί, για λίγο φτάνει σε σταθερό σημείο, και ξανά σχοινοβατεί. Από κάτω τι; Ισορροπεί μεταξύ τι; Ζωή θάνατος, χαρά εγκατάλειψη, κενό ουσία, όνειρο ξύπνιο. Η ποίηση της κυρίας Δημουλά πρωταγωνίστρια, όπως δεν θα μπορούσε κανείς να τη φανταστεί, να παιρνει μια άλλη μορφή, να γινεται ίσως και πιο προσβάσιμη; Η σκηνική παρουσία της κυρίας Μιχαλοπούλου επίσης πρωταγωνίστρια, όπως εγώ τουλάχιστον μπορούσα να φανταστώ, λόγω <a href="http://theaterthoughts.blogspot.com/2007/03/blog-post_26.html">πρότερης επαφής</a> μου μαζί της. Το όλον απερίγραπτο. Και το μυαλό σε συνεχή κίνηση, χωρίς να ξέρω τι ακριβώς σκέφτεται.<br /><br />Δεν έχει σημασία. Δε θα καθίσω να κάνω σκέψεις επί της παράστασης, πόσω μάλλον επί της ποίησης της κυρίας Δημουλά. Δεν έχω τα προσόντα. Δε μπορώ να έχω άποψη, ούτε να αρθρώσω λόγο πάνω σε τέτοια κείμενα. Πρόκειται για κείμενα που μιλάνε κατευθείαν με το υποσυνείδητό μου. Τα λένε μεταξύ τους, τα αποφασίζουνε, βρίσκουνε απαντήσεις μεταξύ τους. Εγώ απλά ξέρω ότι μέσα μου κάτι μίλησε, κάτι ειπώθηκε, κάτι προχώρησε. Αλλά μένει εκεί, στα μέσα μου, στο υποσυνείδητο, κάτι έχει αλλάξει εκεί μέσα, και δε πρόκειται να αρθρωθεί. Και κάπως έτσι βίωσα και τη παράσταση. Με το υποσυνείδητο. Τα λόγια, κι όλα τα άλλα δεν έχουν ουσία ή νόημα.<br />Χαίρομαι που ήμουνα εκεί, χαίρομαι που είχα την ευκαιρία και το προνόμιο να είμαι εκεί, και ελπίζω το θέατρο Τέχνης, οι συντελεστές, σε όποιον τελος πάντων πέφτει ο λόγος και η απόφαση, να επαναλάβουν τη παράσταση, ώστε να μπορέσουν και άλλοι, να βιώσουν αυτήν την εμπειρία.<br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσια: Μαρία Ξανθοπούλου</span><br /><span style="font-style: italic;">Ερμηνευει: Λουκία Μιχαλοπούλου</span><br /><span style="font-style: italic;">Επιλογή ποιημάτων και σύνθεση: Λουκία Μιχαλοπούλου</span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">στο θέατρο Τέχνης Υπόγειο για δύο μόνο παραστάσεις 12 &amp; 13 Οκτωβρίου 2009</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-7689661064574119073?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-3790336707138111982009-10-09T15:59:00.003+03:002009-10-09T19:14:59.183+03:00<span style="font-style: italic;">Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Μαρτσέλο Ντ'Όρτα</span><br /><span style="font-style: italic;">Διαμόρφωση κειμένου από τον θίασο</span><br /><br />Ο καλός μου ήθελε να το δει αυτό. (Ευτυχώς!) Φαν των βιβλίων γαρ. Εγώ σποραδικά τα έχω διαβάσει. Για όσους δε ξέρουν πρόκειται για μια σειρά από βιβλία με εκθέσεις μαθητών του δημοτικού. Από το <span style="font-style: italic;">Αρζάνο της Νοτίου Ιταλίας</span>, περιοχή φτωχή, κατά συνέπεια παιδιά φτωχά, όχι και τόσο καλοζωισμένα, βλέπουν τη ζωή κάπως. Εκθέσεις λοιπόν, με μαργαριτάρια αλλά και με απρόβλεπτα βαθιούς στοχασμούς. Που είναι βαθείς ακριβώς επειδή δεν διατυπώθηκαν ώς τέτοιοι. Γιατί όσα ξέρουν τα παιδιά... Η όπως λέει ο αγαπημένος μου τροβαδούρος "έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα".<br /><br />Εν πάσει περιπτώση, έτσι όπως ετοιμαζόμασταν για να πάμε, αναρωτιόμαστε πως θα έχουν αποδωθεί τα κείμενα. Με τίποτα δε θα μπορούσαμε να φανταστούμε αυτό που μας περίμενε. Ούτε και μπορώ να το περιγράψω, αν και θα προσπαθήσω. Μια παράσταση φρέσκια, δροσερή, ζωντανή, γεμάτη ψυχή. Με στιγμές γέλιου και προβληματισμού. Ο καλός μου με ενημερώνει ότι τα κείμενα είναι όντως αυτά που έγραψαν τα παιδιά. ΟΚ. Το σκηνικό μια τάξη, ε, περίπου έτσι, γιατί τα θρανία, εκτός από θρανία, γίνονται και αυτοκίνητα, και άλογα, και καράβια, και γενικώς είναι σαν κι αυτά να παίζουν, όπως και οι καρέκλες, όπως ακριβώς γίνεται στα παιχνίδια των παιδιών, που τα αντικείμενα έχουν πολλές και απρόσμενες διαστάσεις και εκφάνσεις. Γιατί η παράσταση έχει, όχι απλώς κάτι, αλλά πολλά από τον κόσμο των παιδιών. Όχι παιδικότητα, ίσως ούτε και αθωότητα, αλλά αυτήν την αστείρευτη φαντασία, την αίσθηση ότι όλα είναι πιθανά, και την ικανότητα των παιδιων να μη κολλάνε: τώρα λύπη, τώρα χαρά, και όχι απλή χαρά, πως το λέει; <span style="font-style: italic;">χαρούμενος από χαρά</span>. Και τούμπαλιν. Όχι παίζουμε.<br /><br />Ευχαριστώ όλους τους συντελεστές για μια πολύ όμορφη και γεμάτη παράσταση. Και η σκηνή με τα playmobil ε κ π λ η κ τ ι κ ή. Σαν να την είχε σκεφτεί ο γιός μου :-)<br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Κατερίνα Μαυρογεώργη, Στέργιος Νένες, Θοδωρής Πετρόπουλος, Σεραφειμ Ράδης, Μαρία Φιλίνη</span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">στο θέατρο του Νέου Κόσμου</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-379033670713811198?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-23662887357693957762009-10-04T12:03:00.003+03:002009-10-04T12:56:11.383+03:00<span style="font-style: italic;">του Νίκολας Καζάν</span><br /><br />Η Μάνια είναι μια δεκαεννιάχρονη φοιτήτρια, νέα, φρέσκια, αθώα. Έχει έρθει στη Νέα Υόρκη να δει τον θείο της και πάνε επίσκεψη να δούνε ένα φίλο του. Έναν ενδιαφέρον τύπο, ένα άνθρωπο του κόσμου, επιτυχημένο, που ξέρει το πως δουλεύει ο κόσμος και το εκμεταλεύεται δεόντως, που έχει μάθει και καταφέρνει να έχει και να κάνει πάντα αυτό που θέλει. Ο φίλος γουστάρει τη Μάνια και ο θείος τους αφήνει μόνους, γιατί ο θείος χρωστάει χάρη στο φίλο, είναι δεμένος χειροπόδαρα, ή έτσι θέλει να είναι για να μη χρειάζεται να κάνει τίποτα για τα δυσάρεστα της ζωής. Ο φίλος βιάζει τη Μάνια. Πολλάκις. Πρώτα αποκαλύπτοντας σκοτεινά μυστικά για τον θείο και τον πατέρα της, βάλλοντας ακατάπαυστα το ρομαντισμό και το αθώο βλέμμα της προς το κόσμο και τη ζωή. <span style="font-style: italic;">"Ξύπνησε! - Μπορεί να μη θέλω να ξυπνήσω</span>" Αλλά δε πάει έτσι κοριτσάκι, θα ξυπνήσεις, και θα ξυπνήσεις βίαια. Με ένα σωματικο βιασμό.<br />Η Μάνια αποδείχθηκε καλή μαθήτρια. <span style="font-style: italic;">"Όταν το παιχνίδι χοντραίνει ή αποχωρείς ή χτυπάς αναλόγως"</span> Και έτσι κι έκανε. Ένα χρόνο μετά, τους σερβίρει για δείπνο το παιδί που απέβαλε, το παιδί του βιασμού. Κι έτσι, όπως αυτή έχει στερηθεί για πάντα την απόλαυση του έρωτα, αυτοί θα στερηθούν για πάντα την απόλαυση του φαγητού. Game. Match. Ίσως κι όχι. Γιατί η Μάνια, όσον κι αν θα το' θελε δεν έχασε την αθωότητα της. Ο πυρήνας είναι έτσι φτιαγμένος.<br /><br />Μου άρεσε τρελά το κείμενο, και χαίρομαι που συμπεριλαμβάνεται στο πρόγραμμα. Προβλέπω ότι σύντομα θα ανατρέξω για να θυμηθώ λόγια και σκέψεις. Ίσως να θεωρείται λίγο τετριμένη αυτή η διαμάχη καλού κακού και δε συμμαζεύεται, αλλά πόσο ωραία δοσμένη. <span style="font-style: italic;">"Θέλω να με κυριεύει ο σατανάς και μετά να έρχεται η γαλήνη της συγχώρεσης. "</span><br /><span style="font-style: italic;">"Νοιώθω ικανή για τα πάντα. Κι αυτό με τρομάζει."</span> Μπορείς να είσαι καλός και συγχρόνως να μην είσαι ανυπεράσπιστος; Δυστυχώς δε μπορείς. Μπορείς όμως να υποπέφτεις σε πράξεις μη καλές και να μη χάνεις τη καλοσύνη σου. Θα υποφέρεις φυσικά, αλλά κάποιο τίμημα πρέπει να πληρωθεί. Πάντα.<br /><br />Και εγώ, ημέρα εκλογών σήμερα, σκέφτομαι ότι μεγάλωσα πιά, δυστυχώς δεν έχω άλλη αθωότητα πλέον να χάσω. Και πάλι σκέφτομαι, έχω κι άλλο να μεγαλώσω, δυστυχώς μου έχει απομείνει κάποια, έστω και λίγη αθωότητα να χάσω. Κάπως έτσι είναι η μοίρα των αθώων, να παραμένουν αθώοι στο βάθος τους, παρόλες τις προσπάθειες να τη χάσουν. Πόσο εύκολη η ζωή μας, και της Μάνιας, αν καταφέρναμε να τη χάσουμε αυτήν την αθωότητα, να γίνουμε και εμείς αδυσώπητοι, να πράτουμε σύμφωνα με τους κανόνες του παιχνιδιού και να μη μας καίει, να μη μας νοιάζει. Εκεί το σημαντικό, να μη μας καίει. Να μπορούσε η Μάνια, να το δώσει το καίριο χτύπημα και να μη την πληγώσει αυτήν περισσότερο από όλους. Αλλά πάλι, αν και η αθώα πράττει ως μη αθώα, η αθωότητα βγαίνει κερδισμενη, γιατί παραμένει εκεί, υπάρχει, κι αυτό είναι ελπίδα. Και ας μας καίει. Να μας καίει για να έχουμε ελπίδα, σωστά;<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Νίκος Καμτσής</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Μάρλεν Σαϊτη, Ασημάκης Αλεξίου, Δημήτρης Κανέλλος</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">στο θέατρο </span><a style="font-style: italic;" href="http://www.topos-allou.gr/">"Τόπος Αλλού"</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-2366288735769395776?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-46636669127633912982009-09-26T22:48:00.003+03:002009-09-27T09:22:11.634+03:00<span style="font-style: italic;">του Jon Fosse</span><br /><br />Αυτός και Αυτή. Αγοράζουν ένα σπίτι στην άκρη του κόσμου, <span style="font-style: italic;">για να είναι μόνοι, μαζί. </span><br /><span style="font-style: italic;">Μακριά από τους άλλους. Γιατί οι άλλοι δεν θα τους άφηναν ποτέ να είναι μόνοι μαζί. Αλλά αυτό δε πρόκειται ποτέ να συμβεί. Δε θα μπορέσουν ποτέ να είναι μόνοι. Γιατί κάποιος θα έρθει. Και κάποιος έρχεται.</span> Γιατί είναι πεπρωμένο, γιατί ήταν κρυφή επιθυμία, γιατί δε μπορούν να είναι μόνοι, γιατί δε θέλουν, γιατί θέλουν ο χειρότερος φόβος να πραγματοποιηθεί, ή γιατί μήπως δε θέλουν η αληθινή επιθυμία να πραγματωθεί.<br />Και όταν έρχεται, αν και <span style="font-style: italic;">"είναι το σπίτι μας δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ανοίξουμε, ανοίγουμε σε όποιον θέλουμε", </span>αλλά, <span style="font-style: italic;">"αυτός δε θα φύγει, θα κάνει βόλτες γύρω γύρω από το σπίτι μέχρι να του ανοίξουμε</span>", τελικά του επιτρέπουμε να μπεί, γιατί τελικά είναι αναπόφευκτο, κάποιος θα έρθει, είτε γιατί αυτό τελικά θέλουμε, είτε γιατί αυτό δε θέλουμε. Και εμείς αντίσταση μηδεν. Επίσης, είτε γιατί αυτό τελικά θέλουμε, ειτέ γιατί αυτό δε θέλουμε. Και τα δύο μαζί, πάντα. Και θέλω, και δε θέλω, και δε ξέρω τι θέλω.<br />Λόγος κοφτός, επαναλαμβανόμενος, παρανοικός.<br /><br />Προσωπικά το κείμενο δε μου άρεσε, δε μου μίλησε, δε με κράτησε.<br />Με εκνεύρισε, με έκανε να δυσανασχετίσω, να ενοχληθώ. Για να είμαι δίκαιη όμως, ίσως αυτός να είναι και ο σκοπός του συγγραφέα. Διαβάζω στο πρόγραμμα και κάνω σκονάκι, γιατί μόνη μου δε θα το έβρισκα ποτέ, ότι <span style="font-style: italic;">"το σπίτι συμβολίζει τη κατοικία της συνείδησης</span>". Αν όντως, το "σπίτι" συμβολίζει το νου μας, ίσως να ήθελε να μας υποβάλει σε ένα σοκ αηδίας για τη παράνοια με την οποία το φορτώνουμε, για τις φωνές που επιτρέπουμε να μας το μολύνουν. Την εμμονή μας στη παράνοια.<br />Παρεπιπτόντως, οι ηθοποιοί υπηρέτησαν πολύ καλά το έργο, και προφανώς και αυτοί, και ο σκηνοθέτης, αλλά και οι υπόλοιποι θεατές (από ότι έπιασα από συζητήσεις) βλέπουν στο κείμενο κάτι που εγώ δε βλέπω.<br />ΟΚ. Είναι εμπεριστατωμένο, και πολλάκις δηλωμένο. Δεν είμαι γνώστης και ντεν καταλαβαίνει. Ντεν μπορεί να δεί πέρα από το προφανές, να δεί το συμβολικό, το συγκείμενο, το αμφίσημο. Εν τέλει δε ξέρω και αν με αφορά. Αυτός ο θεατής τα θέλει λίγο πιο λιανά, λίγο πιο στρωτά. Sorry.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Λευτέρης Γιοβανίδης</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Πέτρος Αλατζάς, Γαλήνη Λυμπεροπούλου, Ιωσήφ Πολυζωίδης</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Στο θέατρο Χώρα</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-4663666912763391298?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-61737853169429266202009-01-10T20:14:00.005+02:002009-10-17T18:09:12.314+03:00<span style="font-style: italic;">του Χάρη Ρώμα</span><br /><br />Ο Θαλής είναι ένας μέσος άνθρωπος, ούτε όμορφος, ούτε άσχημος, ούτε έξυπνος, ούτε χαζός, σε όλα μέτριος, ασήμαντος, περνάει απαρατήρητος, κανείς δεν τον προσέχει, κανείς δεν αντιλαμβάνεται τη παρουσία του ή ακόμη και αυτόν τον ίδιο, και άμα λείψει, σε κανέναν δε θα λείψει, η απουσία του τόσο αισθητή όσο και η παρουσία του, δηλαδήν μηδενική.<br /><br />Μη το λες αυτό,<span style="font-style: italic;"> όλοι αφήνουν ίχνη</span>, μα όλοι!<br /><br />Είμαι σίγουρη ότι σημάδεψε τη ζωή της μάνας του, και την γέμισε, και της έδωσε ευτυχία, μέχρι που αυτή πέθανε όταν αυτός ήταν δύο χρονών. Και ο γιός του δε θα υπήρχε αν δεν υπήρχε αυτός, κι ας βγήκε το παιδί φασιστάκι, τι να κάνουμε ο καθένας κουβαλάει το σταυρό του, αυτός ο σταυρός έλαχε σε αυτό το παιδί . Και σίγουρα ήταν σημαντικός για τη ζωή του όχι τόσο προικισμένου φίλου του, του Αντύπα, αν και αυτόν δε θα τον φοβόμουνα, είχε έμφυτη την ικανότητα να ζεί.<br /><br />Και αν είναι κάτι που με ενόχλησε στον Θαλή δεν είναι η μετριότητα, το συνιθισμένο της ύπαρξης του, είναι η μεμψιμοιρία και η γκρίνια. Γιατί αν και η ζωή τον αδίκησε και δεν του έδωσε κάτι ξεχωριστό, κατάφερε να κάνει αυτά που στη μίζερη ζωή μας, οι περισσότεροι από εμάς, αυτοί που ίσως κάποιοι μας θεωρούν "ξεχωριστούς", δε καταφέραμε να κάνουμε. Σπούδασε, βρήκε μια απλή δουλίτσα να χρηματοδοτεί τη ζωή του, ερωτεύτηκε, παντρεύτηκε, έκανε οικογένεια. Συνιθισμένα πράγματα, μα τόσο σπάνια. Μέση ζωή, ενός μέσου ανθρώπου, θα πεις, αλλά πόσους ξέρεις που να έχουν τουλάχιστον αυτό; Και αυτό το μαυρίζει με την γκρίνια του που δεν κατάφερε να κάνει κάτι πιο σπουδαίο. Μμμμ, κάτι μου θυμίζει αυτό, δεν είμαι εγώ η αναμάρτητη που θα ρίξει τη πέτρα.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Είμαστε ευλογημένοι που ζούμε αυτή τη στιγμή</span> είπε η πρώτη συμαντική γυναίκα της ζωής του.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Μην υποτιμάς τη στιγμή. Πολλές στιγμές φτιάχνουν μια ολόκληρη ζωή</span>, λέει η άλλη σημαντική γυναίκα της ζωής του.<br /><br />Έτσι είναι, μόνο που μας τυφλώνει το σύνολο, και χάνουμε το επιμέρους που έχει γεύση.<br />Και αυτός ο μέσος άνθρωπος, έκανε και κάτι πολύ σπουδαίο που δε το βλέπει. Κατάφερε να ζεί σύμφωνα με τις αρχές του.<br />Και έχει και κάτι ακόμη πιο σπουδαίο. Μπορεί και ονειρεύται. Που να ήξερες Θαλή τι σημαίνει αυτό και πόσο ζηλεύουμε εμείς που δε μπορούμε να τραγουδήσουμε παρέα σου<br /><br /><span style="font-style: italic;">Κείνο που με σώζει είναι που ονειρεύομαι σα τον καραγκιόζη.</span><br /><br />Κι ας μας έτρωγε λιγάκι.<br /><br /><br />Πολύ μου άρεσε η παράσταση, μου άρεσε το κείμενο, μου αρεσε το πως δόθηκε, μου άρεσαν οι ερμηνείες, μου άρεσει ο χωρος πολύ. Στιγμές έκλαψα, στιγμές γέλασα, χάθηκα μέσα της και γέμισα. Έτυχε να κάθομαι μπροστά μπροστά, και ακριβώς μπροστά μας, ερχότανε ο κύριος Καρατζιάς και άλλαζε μεταξύ των ρόλων του. Με συγκλόνισε ο τρόπος που έμπαινε στο πετσί του ψιλοχαζού φίλου, του Αντύπα. Μερικές φορές ξεχνώ πόσο πραγματικά βιώνουν αυτό που παίζουν οι ηθοποιοί. Πραγματικά συγκλονιστικό.<br /><br /><br />Παρεμπιπτόντος ο Σαβόπουλος είναι μεγάλος αγαπημενος μου και εμένα, ναι, ναι, εγώ και η μισή Ελλάδα, ξέρω.<br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Χάρης Ρώμας</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Χάρης Ρώμας, Αναστάσης Κολοβός, Δημήτρης Καρατζιάς, Θωμαίς Ανδρούτσου</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">στο θέατρο "Τρένο στο Ρούφ"<br /><br />για τη θεατρική περίοδο 09/10 στο θέατρο αποθήκη<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-6173785316942926620?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-34858049613759781622008-12-01T21:05:00.002+02:002008-12-01T22:22:18.731+02:00<span style="font-style: italic;">της Νίνα Μπερμπέροβα</span><br /><br />Η Σόνια, γεννημένη στη Πετρούλη στις αρχές του εικοστού αιώνα, από μητέρα ανύπαντρη, γίνεται πιανίστρια σα τη μητέρα της. Μέσα στη φτώχεια και στην ανέχεια, παλεύει να κερδίσει στη ζωή της παίζοντας εδώ και εκεί πιάνο, ώσπου βρίσκει δουλειά ως συνοδός μιας επιτυχημένης σοπράνου, Μαρία Νικολάιεβνα, μα τι ωραία ονόματα έχουν αυτοί οι ρωσοι. Η Μαρία Νικολάιεβνα, όμορφη, ταλαντούχα, επιτυχημένη και αγαπητή, πλούσια, τα έχει όλα, και η Σονιέσκια, έτσι την αποκαλεί πια η σοπράνο γιατί είναι είναι τόσο νέα, κοριτσάκι, αναρωτιέται και νοιώθει την αδικια, που εκείνη τα έχει όλα και αυτή τίποτα. Δεν είναι όμορφη, δεν έχει το εκπληκτικό ταλέντο, δεν είχε τη τύχη να γεννηθεί σε κάποιο ανώτερο κοινωνικό στρώμα, δεν της χαρίστηκε τίποτα. "<span style="font-style: italic;">Φτυσμένη κατάμουτρα πριν ακόμη γεννηθεί</span>" όπως λέει η ίδια, αποδέχεται τη θέση που της δόθηκε, όχι δεν είναι ευχαριστημένη με αυτή, αλλά επιλέγει να παραμένει εκεί. Εκεί μόνο ανήκει, εκεί μόνο νοιώθει ότι πρέπει να είναι.<br />Η οκτωβριανή επανάσταση ήρθε να δώσει ισότητα και ισορροπία, η Σονιέσκα κραυγάζει "<span style="font-style: italic;">Και ο Θεός; που είναι ο Θεός; Γιατί δεν μας έκανε κι εμάς ίδιους; Γιατί δεν μας έκανε κι εμάς σαν κι αυτή;</span>" Ναι, διαβλέπω μια αδικία, Σόνια καλή μου, όπως θα έλεγε και η Μαρία Νικολάιεβνα, άλλοι άνθρωποι δείχνουν να είναι ευλογημένοι και άλλοι φτυσμένοι. Από ποιόν όμως Σόνια; Από τον Θεό; τον κόσμο; ή από εμάς τους ίδιους που φτυνουμε τον εαυτό μας;<br /><br />Γιατί η σοπράνο και ο άντρας της, παίρνουν τη Σόνια μέσα στην οικογένεια τους, της φέρονται όμορφα, της δίνουν πολλά, κι όμως αυτή παραμένει άσχημη, ατάλαντη, ασήμαντη. Η σοπράνο, δε ξέρουμε πως έφτασε εκεί που έφτασε, αλλά βλέπουμε μια γυναίκα που δουλεύει σκληρά, που έχει κακοτυχίες, που και η δικιά της η ζωή και τα κεκτημένα της αναστατώνονται από την επανάσταση, που ενώ αγαπά άλλον αποφασίζει να μην προδώσει τον άντρα της, κι όμως αυτή η γυναίκα, ξανά και ξανά επιλέγει φως, επιλέγει σε όλες τις καταστάσεις της ζωής της να χαίρεται και να εκμεταλεύεται τα καλά, και να προσπερνά τα άλλα. Η Σόνια, κατηγορεί τη Μαρία επειδή αυτή μένει πίσω στη σκιά, αλλά δε κάνει κανένα βήμα να προχωρήσει στο φως. Δέχεται αγάπη και επιστρέφει μίσος, καραδοκεί να βρεί το αδύνατο σημείο της εργοδότριας της για να μπορέσει να κυριαρχήσει πάνω της, να την συνθλίψει. Και κάποια στιγμή που τη βλέπει αδύναμη, ίσως θα μπορούσε να μαλακώσει, αλλά η Μαρία Νικολάιεβνα, για άλλη μια φορά, αποδέχεται, προσπερνά, επιλέγει ζωή σε φως. Μα πως τολμά, πως τολμά να υπερβαίνει τα πάντα, να επιλέγει πάντα γαλήνη, να βγαίνει πάντα νικήτρια. Πως μπορεί να είναι πάντα στο φως. Μα καλή μου, γιατί έχει επιλέξει να είναι ευτυχισμένη, no matter what. Είναι τόσο απλό.<br />(Και η Σόνια θα μπορούσα να είμαι εγώ, πόσο τρομαχτικό είναι αυτό;)<br /><br />Μερικές φορές μας είναι τόσο πιο εύκολο να θέλουμε να είναι όλοι μέτριοι παρά να χαιρόμαστε το μεγαλείο κάποιων ανθρώπων και να προσπαθήσουμε κι εμείς να ανέβουμε εκεί. Για μένα, καθαρή αιχμή της συγγραφέος κατά του κομμουνιστικού καθεστώτος που ήθελε όλα να τα συνθλίψει σε ένα επίπεδο μετριότητας. Αφού δε μπορώ να είμαι σαν εσένα θα σε καταστρέψω να γίνεις σαν εμένα.<br /><br />Όσο για τη παράσταση και τους συντελεστές τι να πρωτοπώ. Το θέατρο βαφείο είναι ούτως ή άλλως αγαπημένος χώρος, όμορφος, ατμοσφαιρικός. Στο φουαγιέ πριν τη παράσταση ρώσικες μελωδίες σε βάζουν σε ένα κλίμα, όμορφη νότα και οι βότκες που προσφέρονται. Και μετά οι ηθοποιοί ρίχνουν χιόνι επί σκηνής, και νιώθεις να μεταφέρεσαι εκεί, εκατό χρόνια πριν. Η Δήμητρα Χατούπη είναι εκπληκτική, και καταφέρνει να αποπνέει όλη αυτή τη μιζέρια στη ζωή και στη καρδιά της Σόνιας, πόσο δύσκολο πρέπει να είναι να μπαίνεις στο πετσί μιας αληθινά δυστυχισμένης γυναίκας. Η Έλενα Χατζηαυξέντη που ερμηνεύει τη Μαρία Νικολάιεβνα είναι αποκάλυψη, όχι μόνο ως ηθοποιός αλλά και ως σοπράνο (δεν είμαι ειδική επί των λυρικών αλλά πολύ μου άρεσε το πως τραγουδούσε) και διαβάζω στο βιογραφικό της και παιδαγωγός - τόσο ταλέντο και ομορφιά μαζεμένα, μπράβο της. Και γενικά όλη η παράσταση υπέροχη, κι εγώ χάρηκα που ήμουνα κοινωνός σε αυτή. Ευχαριστώ.<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία:Δαμιανός Κωνσταντινίδης</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί:Δήμητρα Χατούπη, Έλενα Χατζηαυξέντη, Άλκης Ζούπας, Γιώργος Καμινιάρης, Άντα Σπανού, Ηλίας Παρασκευόπουλος, Γιάννης Μουγιάκος</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζει πιάνο: Μαρίνα Χρονοπούλου</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">στο θέατρο Βαφείο</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-3485804961375978162?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-63027588985064362942008-11-15T18:37:00.005+02:002008-12-01T22:23:53.739+02:00<span style="font-style: italic;">του Κρίστοφερ Χάμπτον</span><br /><span style="font-style: italic;">βασισμένο στο μυθιστόρημα του Σάντορ Μάραϊ "Τα κεριά καίγονται μέχρι το τέλος"</span><br /><br />Δύο παλίοι φίλοι που η προδοσία (;) του ενός τους χώρισε. Σάραντα χρόνια μετά, αναπόφευκτα συναντιουνται και τα γεγονότα επαναεπισκέφτονται. Αναπόφευκτα γιατί είναι ανάγκη και των δυό. Γιατί, παρόλο που χωρίστηκαν, ήταν, είναι και παραμένουν φίλοι. Και αν ίσως ο ένας επηζητούσε εξηγήσεις, να βγεί η αλήθεια στο φως από το στόμα του ίδιου του φιλου προδότη - γιατί υπήρχε τρόπος να μάθει αλλά μόνο από το φίλο ήθελε να πάρει τις πληροφορίες, και του άλλου ο στόχος ασαφής, (η συγχώρεση ίσως; μήπως να ερευνήσει αν ο άλλος δεν είχε καταλάβει;) τελικά το ζητούμενο, η διάρκεια της φιλίας τους, κι ας μην μπορεί να είναι φιλία με τα δώρα που η φιλία φέρνει, αυτό το ζητούμενο περίτρανα αποδυκνείεται και έρχεται να τους γαληνέψει και τους δύο.<br /><br />Το έργο αναφέρεται στη τραγωδία της προδοσίας, στην απόγνωση που νοιώθει ένας άνθρωπος όταν προδωθεί από φίλο. Το θέμα δε με αγγίζει, ίσως γιατί δεν έχω βαθιές φιλίες, ίσως γιατί δε προσμένω πίστη από τους φίλους μου, πάει καιρός που συνειδητοποίησα ότι η ζωή δεν είναι δίκαια, και δεν οφείλει να είναι δίκαια, είναι καλά που δεν είναι δίκαια, σε φέρνει αντιμέτωπο με το σθένος σου να πράτεις δίκαια σε ένα κόσμο άδικο, και σε φέρνει αντιμέτωπο με όλες σου τις εσωτερικές δυνάμεις όταν προσπαθείς να επεξεργαστείς τις διάφορες "αδικίες" Άσχετο.<br />Δύο φίλοι παιδικοί λοιπόν, μεγαλώνουν, προερχόμενοι από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα με ότι αυτό συνεπάγεται, και η γυναίκα του ενός τον απατάει με τον άλλον. Προφανώς κάποια στιγμή το παράνομο ζευγάρι αποφάσισε να σκοτώσει το σύζυγο, η ευκαιρία δόθηκε και πέρασε (ή την άφησε εσκεμμένα ο προδότης να περάσει;) ανεκμετάλευτη, και ο φίλος προδότης εξαφανίζεται. Από δειλία, ή από φιλία. Και εκεί για μένα είναι που ο κεντρικός ήρωας δεν κατανοεί πως δεν υπήρξε προδοσία. Τη στιγμή που χαμήλωσε το όπλο, και δεν τον σκότωσε, ο προδότης φίλος του επέλεξε να παραμείνει πιστός, και το τίμημα ήταν να χάσει και φίλο και ερωμένη. Αλλά παρέμεινε πιστός. Ενώ ο άλλος, ο "προδωμένος" με το να νιώθει προδωμένος και να μη κατανοήσει ότι ο φίλος του τελικά παρέμεινε πιστός, τον πρόδωε πολύ χειρότερα. Δεν έχει σημασία τι έκανες στη κακιά στιγμή λέω εγώ, δε μπορώ να πιστέψω ότι σκέφτηκες αυτό για μένα. Εκεί για μένα η προδοσία, κι εκεί αναγνωρίζω ότι η φιλία δεν υπήρξε, όταν πιστεύεις τόσο λίγο σε μένα, που δεν εξαντλείς όλα σου τα ελαφρυντικά, που δε κατασκευάζεις ελαφρυντικά, γιατί θα σου ήτανε αδιανόητο ότι εγώ, που με ξέρεις, θα μπορούσα να δράσω έτσι από μόνη(ος) μου. Αυτά περί φιλίας και προδοσίας....<br /><br />Όσο για τη παράσταση, είναι του εξαιρετικού επιπέδου που έχουμε συνηθίσει στο θέατρο Στοά. Καλό, κλασσικά δοσμένο θέατρο. Ένα θέατρο που αναδεικνύει το κείμενο και στηρίζεται σε ερμηνείες. Και αυτό αναγκαίο. Πολλές φορές έχω καταφύγει στο θέατρο Στοά μετά από μπαράζ πειραματικών, πιο νεανικών, "καινούργιων" παραστάσεων (που μου αρέσουν και για αυτό τις επιλέγω, σημειώνω) για να ξεκουραστώ, επιστρέφοντας στη πρώτη μου αγάπη.<br /><br /><br />Το πρόγραμμα επίσης είναι υπέροχο. Γνώρισα και τον κύριο Χάμπτον και τον Σαντόρ Μαραϊ. Πολύ καλή δουλειά.<br />Και μου αρέσει πάρα πολύ το φυλλάδιο με ένα κείμενο κατάθεση/διαμαρτυρία που δίνουνε με τις απόψεις επί των ελληνικών θεατρικών πραγμάτων της θεατρικής εταιρίας Στοά. Λένε πολλά που περνάνε συχνά από το μυαλό μας και δεν αρθρώνονται. Αλλά το πιο σημαντικό είναι η υπενθύμιση<br />"<span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Κάνουμε θέατρο για να δώσουμε λύση στα προβλήματα μας, να απαλλαγούμε από τα φαντάσματα που μας περιτριγυρίζουν, να βγούμε από το βούρκο της καθημερινότητας, να γλυτώσουμε από το ψέμα, την υποκρισία και την απάτη του "πολιτισμού". Το θέατρο για μας δεν είναι πρόσχημα είναι τρόπος ζωής"</span><br />Μόνο να θυμόμαστε επίσης ότι ο καθείς έχει δικαίωμα να κάνει θέατρο (και να ζεί) για τους δικούς του λόγους, με το δικό του τρόπο. Το κοινό έχει την ευθύνη της επιλογής. Και τις συνέπειες φυσικά. Και το κοινό έχει το δικαίωμα να επιλέγει ότι θέλει για τους δικούς του λόγους, με τους δικούς του τρόπους. Και το θέατρο (καθώς και η ζωή) ανάλογα με τις επιλογές αυτές, και των με και των δε, εξελίσσεται αναλόγως και προχωρά.<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Θανάσης Παπαγεωργίου</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Θανάσης Παπαγεωργίου, Γιάννης Ροζάκης, Λήδα Πρωτοψάλτη</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">στο Θέατρο Στοά</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-6302758898506436294?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-58803940693768085312008-11-04T09:07:00.003+02:002008-11-04T10:08:58.373+02:00<span style="font-style: italic;">Βασιμένο στο Breakfast at Tiffany's του Truman Capote</span><br /><span style="font-style: italic;">θεατρική διασκευή και απόδοση Γεωργία Μαυραγάνη</span><br /><br /><br />Κρατάω στα χέρια μου ένα μικρό χαρτάκι, διπλωμένο ξανά και ξανά, μικροσκοπικό. Μου το δώσανε στο τέλος της παράστασης "<a href="http://theaterthoughts.blogspot.com/2008/10/100.html">όταν είδα το 100% τέλειο κορίτσι για μένα</a>". Γράφει "Αυτό να το διαβάσεις μόνη σου!". Κοιτάζω τον καλό μου, με κοιτάζει και αυτός, έχει ένα δικό του που τον προστάζει να το διαβάσει όταν θα είναι μόνος του, και σιωπηλά αποφασίζουμε να υπακούσουμε. Μπαίνει στη τσάντα για κάποια άλλη στιγμή, μοναξιάς ή μοναχικότητας.<br /><br />"Να αλλάξεις το κολπό. Να κάνεις πίσω αντί για μπροστά. Να κρατάς τη πρώτη σκέψη αντί για τη δεύτερη. Να τη λες. Να μη προσπαθείς να γίνεις η πιο δυνατή, αλλά αντίθετα να δείχνεις την αδυναμία. Στην αδυναμία συναντιόμαστε. Δεν είσαι μόνη σου. Να σκέφτεσαι: Από δω και πέρα μόνο Χάπι Εντ..."<br /><br />Ίδιοι σχεδόν συντελεστές με τη προηγούμενη παράσταση, παρόμοιο θέμα, ή μήπως όχι; Υπάρχει μια αγάπη που δε πεθαίνει ποτέ; Άραγε; το ερωτηματικό για τον ήρωα της ιστορίας.<br />Τι θέλουμε; το ερωτηματικό της ιστορίας και η απάντηση άμεσα δοσμένη. "<span style="font-style: italic;">Τελικά αυτό που θέλουμε είναι να μας πάρει κάποιος αγκαλιά και να μας πει: σςςςςς όλα θα πάνε καλά</span>" Πές μου ένα ψέμα να αποκοιμηθώ, ατάκα κλεμένη από άλλη παράσταση, δε θυμάμαι ποιά, λέω εγώ και επαυξάνω. Και λέγε λέγε στο τέλος θα το πιστέψεις ξές και αν εσύ το πιστεύεις τότε είναι και αληθινό για σένα. "<span style="font-style: italic;">Δε πειράζει να είναι απάτη, αρκεί να είναι αυθεντική</span>" Σωστά; σωστά να λες.<br />Μπορούμε να γίνουμε ευτυχισμένοι, το δικό μου ερωτηματικό; Πότε θα επιλέξουμε να πούμε και να πιστέψουμε και να απαιτήσουμε από τον ίδιο μας τον εαυτό, το δικό μας Χάπι Έντ;<br />Η Χόλυ, είναι το κορίτσι που φεύγει, που αναζητά, που ψάχνει κάτι, αλλά δε ξέρει τι. Στη Νέα Υόρκη όπου "<span style="font-style: italic;">όλοι ειναι σίγουροι ότι θα βρουν αυτό που θέλουν. Βέβαια δεν ξέρουν τι είναι αυτό αλλά είναι σίγουροι ότι είναι κάτι ωραίο</span>" Αναρωτιέμαι από που αντλούν αυτή τη σιγουριά. Εγώ με τα πολλά πάντως, ανακάλυψα ότι, συνήθως αυτό που θέλουμε, όταν το αποκτούμε, απέχει πολύ από το ωραίο. Τα ωραία συνήθως τα βρήκα εκεί που δεν περίμενα, εκεί που ήξερα ότι δεν ήθελα να πάω. Αλλά αυτό είναι μια άλλη σηζήτηση και εν τέλει μια τελείως προσωπική εμπειρία. Μακάρι για τους υπόλοιπους τα ωραία να είναι στα θέλω τους.<br />Η Χόλυ λοιπόν, πρώην Λούλου Μαίη, έχοντας εγκαταλείψει άντρα και τέσσερα θετά παιδιά, φεύγει. Και μετά, εγκαταλείπει πιθανή καριέρα ηθοποιού και ξαναφεύγει. Στη Νέα Υόρκη πιά, ζεί στο περίπου, ξεπουλώντας κορμί, επιβιώνει ονειρευόμενη ότι το θέλω της είναι στη γωνία. "<span style="font-style: italic;">Διάσημη και πλούσια θα γίνω, αυτό είναι μέσα στο πρόγραμμα</span>" Ο Πώλ την ερωτεύεται, ο έρωτας του τον βοηθά να κάνει γκέλ και να κατακτήσει το δικό του θέλω, να γίνει συγγραφέας. Προσπαθεί να τη κρατήσει, να τη βοηθήσει να ξεπεράσει το φόβο της να αγαπήσει, δεν είναι η αγάπη που θα νοιώσεις κλουβί της λέει, αλλά ο ίδιος σου ο εαυτός (κάπως έτσι τελοςπάντων ο Πώλ το λέει πιο όμορφα) αλλά η Χόλυ φεύγει ξανά. "<span style="font-style: italic;">Φρόντισε την εγώ δε τα κατάφερα</span>" Κάτι μου λέει ότι όσο η Χόλυ δεν αποφασίζει να επιλέξει Χάπι Έντ κανείς δε θα μπορέσει να τη φροντίσει.<br /><br /><br />To breakfast στο Tiffany's με την Audrey Hepburn δεν το έχω δεί (ξέρω, ξέρω απαράδεκτη), δεν ήξερα καν, προτού αρχίσω να γράφω εδώ, ότι εκεί ήταν βασισμένη η παράσταση, οπότε δεν έχω αναφορές, ούτε συγκρίσεις, ούτε με νοιάζει, γιατί εγώ χθες έζησα μια μαγεία. Πολύ μου αρέσει που οι συντελεστές της παράστασης αποφασίζουν να συνομιλούν με το κοινό, ένοιωθα λες και λέγανε σε μένα προσωπικά την ιστορία, σαν ένας φίλος να μου ανοίγει τη ψυχή του. Πολύ μου αρέσει που η παράσταση ξεκινά από το φουαγιέ. Πολύ μου αρέσει η φρέσκια ματιά, το φιλικό κλίμα, η νεανικότητα που πάλλεται, το χιούμορ. Πολύ μου άρεσε που υπήρξαν τόσες στιγμές που γέλασα, ή που χαμογέλασα νοσταλγικά. Μου δίνει άρωμα και χρώμα και ατμοσφαιρα όλο αυτό. Ίσως να το βλέπω μόνο εγώ έτσι γιατί είμαστε μια γενιά με τους συντελεστές, οπότε όταν στην ερωτική σκηνή, αποσύρει το φως σιγά σιγά από το σμίξιμο και το εστιάζει εν τέλει στο βάζο με τα τριαντάφυλλα, χαμογέλασα θυμούμενη τις παλιές ελληνικές ταινίες και τη κάλπικη λίρα. Πολύ μου αρέσει το πάντρεμα της μουσικής, τα τραγούδια μέρος της ιστορίας, γιατί εξάλλου να χρησιμοποιηθεί άλλος λόγος όταν ο Κοέν το έχει εκφράσει τόσο τέλεια; "<span style="font-style: italic;"> Dance me to your beauty with a burning violin, dance me through the panic '</span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">till I am gathered safely in</span>", κι ας προσθέσουμε τις προσωπικές μας θύμισες και αισθήματα που μας γενούν τα τραγούδια στο όλο θεατρικό βίωμα, να έχουμε ο καθένας μας και άλλη τελική γεύση. Με εκπλήσει τόσο ταλέντο μπροστά μου. Ένα μεγάλο μπράβο και ευχαριστώ λοιπόν. Πέρασα υπέροχα. Και έφυγα με μια γλυκιά γεύση, που το είχα ανάγκη χθες, και είναι και αυτό σημαντικό δε βρίσκετε;<br /><br /><span style="font-style: italic;" class="contents_text">Σκηνοθεσία: <b>Γ. Μαυραγάνη.</b><br />Παίζουν η ηθοποιοί: Αντώνης Ντουράκης, Βάσω Καβαλιεράτου, Χρήστος Θεοδωρίδης.<br />Και οι μουσικοί: </span><span style="font-style: italic;">Μάνος Ροβίθης, Κωστής Ζουλιάτη</span><span style="font-style: italic;" class="contents_text">ς, Σοφία Σαρρή (υπέροχη φωνή)</span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">στο θέατρο<a href="http://www.epikolono.gr/"> Επί Κολωνώ</a></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-5880394069376808531?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-7038853445886842672008-10-17T08:31:00.003+03:002008-10-17T09:09:50.130+03:00της Esther Andre Gonzalez<br /><br />ή αλλιώς, μαθήματα ζωής<br />ή σκάσε και κολύμπα<br /><span style="font-style: italic;">της είπαν πόσο γενναία ήτανε...</span><br /><span style="font-style: italic;">Ανταπάντησε δεν είχα επιλογή</span><br />Αν και πάντα έχουμε επιλογή, όχι μόνο τι κάνουμε με τη τράπουλα που μας μοιράζουν, αλλά και ποιά οπτική διαλέγουμε. Αν και κοιτάζοντας τα γεγονότα της ζωής της, πολιομυελίτιδα στα έξι, φρικιαστικό τροχαίο στα δεκαοχτώ που την αφήνει τεμαχισμένη και συντρόφισσα του πόνου για όλη της τη ζωή, συνταράσσεσαι από τη τραγικότητα, η ίδια θεωρεί ότι "τ<span style="font-style: italic;">ο τραγικό είναι ότι πιο γελοίο υπάρχει στον άνθρωπο, τα ζώα δε δείχνουν το πόνο τους"</span> Τα ζώα γενικώς κάνουν πολλά σωστά, δεν μηρυκάζουν το παρελθόν, δεν έχουν ενοχικά και τα λοιπά και τα λοιπά. Και αυτό που εμπνέει στη Φρίντα Κάλο δεν είναι τόσο η τέχνη της αλλά η μανία της να ζεί, το πάθος, η ελπίδα που δίνει σε όλους μας, πως μια γυναίκα, στις αρχές του εικοστού αιώνα, με τόσες αντιξοότητες, τη νευρωτική οικογένεια, το σωματικό πόνο, το κορμί που τη προδίδει ξανά και ξανά και ξανά, το γεγονός ότι στα δεκαοκτώ της στερείται και το αυτονόητο δικαίωμα της ως γυναίκα, του να γίνει μητέρα, δεν ήταν και καμιά κούκλα μέσα σε όλα, και αυτή η γυναίκα, μπορεί, μόνο επειδή έτσι γουστάρει και ΖΕΙ, με κεφαλαία παρακαλώ. Και μπροστά στην ιστορία της μένω με ανοικτό το στόμα, θαυμάζω και προχωρώ ελπίζοντας<br /><br /><span style="font-style: italic;">" Λίγο όνειρο... και θα μπορέσω να θεραπεύσω τις πληγές μου"</span><br />Μερικές φορές αρκεί, μπορούμε να το κάνουμε να αρκέσει, κι άμα το τραγικό είναι το γελοίο του ανθρώπου, η ελπίδα είναι το μεγαλείο του θα αντιπαραθέσω.<br /><br />Καταπληκτική παράσταση, υπέροχη ατμόσφαιρα, μαγικοί και οι τρείς συντελεστές, ο Γιάννης Φίλιας,τα έχει όλα και συμφέρει, χάρμα οφθαλμών, κίνηση που σε ταξιδεύει και μια φωνή απερίγραπτη. Η Κωνσταντίνου Τάκαλου είναι η Φρίντα που είχα στο μυαλό μου, ξεχειλίζει από πάθος, και η κυρία Παπαδόδημα, το γνωστό αέρινο θεσπέσιο πλάσμα που ξέρουμε και αγαπάμε. Πάρα πολύ μου άρεσε και περισσότερο θα το είχα ευχαριστηθεί σε ένα ελαφρώς λιγότερο πνιγηρό χώρο. Τι να πω, γέρασα μάλλον, αλλά περάσαν οι εποχές που μπορεί το σώμα μου να αντέξει τις δυσμενείς συνθήκες στις οποίες μας υποβάλλουν οι θεατράνθρωποι. <span style="font-style: italic;">Το κορμί πάντα προδίδει</span>, όπως λέει και η Φρίντα.<br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Εστερ Αντρε Γκονζάλεζ</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Φωτεινή Παπαδόδημα, Κωνσταντίνα Τάκαλου</span><br /><span style="font-style: italic;">και ο μουσικός: Γιάννης Φίλιας</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">στο θέατρο Οδού Κεφαλληνίας</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-703885344588684267?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-75443520987882377192008-10-10T17:00:00.004+03:002008-10-10T17:48:04.467+03:00<span style="font-style: italic;">βασισμένο στην ιστορία του Haruki Murakami</span><br /><span style="font-style: italic;">από την</span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;"> </span><span style="font-style: italic;">Γεωργία Μαυραγάνη</span><br /><span style="font-weight: bold;"><br /></span>Και η έμφαση στο <span style="font-weight: bold;">για μένα</span>, γιατί όλα είναι υποκειμενικά σε τελευταία ανάλυση, και στο κάτω κάτω, αν είναι 100% τέλειο για μένα who cares τι είναι για τους άλλους.<br />Βέβαια, για να συναντήσεις το 100% τέλειο κορίτσι για σένα (ή το 100% τέλειο αγόρι) πρέπει να πιστεύεις στην ύπαρξη του.Και για να πιστεύεις λοιπόν ότι υπάρχει το 100% τέλειο πιθανότατα πιστεύεις και σε μια αγάπη που κραταει, για πάντα. Σωστά; Ή μήπως όχι; Γιατί, άραγε υπάρχει ένα μόνο 100% τέλειο ταίρι ή υπάρχουν κι άλλα; Και θα είναι για πάντα 100% τέλειο ή κάποια στιγμή θα αλλάξεις εσύ, θα αλλάξει αυτό, και τότε δε θα είναι 100% τέλειο. Μα αν ήταν 100% τέλειο δε θα άλλαζε, ωρίμαζε, ταίριαζε πάντα; Ξεφεύγω όμως.<br />Το θέμα είναι τι κάνεις όταν το βρείς. Το διεκδικείς; Τολμάς; Και άμα το κερδίσεις το κρατάς; Αντέχεις όλη αυτήν την τελειότητα. Πιστεύεις ότι την αξίζεις; Εδώ σε θέλω.<br /><br />Πολύ με άρεσε η παράσταση, πολύ μου άρεσε η ατμόσφαιρα της, και η δεσποινίδα Καβαλιεράτου έχει μαγική θεατρική παρουσία. (Συγνώμη για το δεσποινίς, δε μου πάει το κυρία σε μια τόσο φρέσκια παρουσία)<br />Και η τελευταία σκηνή είναι για μένα το απόλυτο θέατρο. Μπρεκγοβιτσικιά μουσική, τσιγγάνικη, το κορίτσι κτυπάει παλαμάκια και το αγόρι χορεύει περιστρέφοντας το σακάκι του πάνω από το κεφάλι, σε μια αλά Τραβόλτα κίνηση. Και αρχίζουν να αφιερώνουν το τραγούδι. Σε πολλούς και διάφορους, και η κάθε φράση χτυπάει κέντρο και σε ανατριχιάζει. Μακάρι να θυμώμουνα σε ποιούς. Μόνο αυτά μου καρφώθηκαν στο μυαλό (νομίζω ότι ειπώθηκαν δηλαδή, ή μπορεί απλά και να ήθελα να τα ακούσω)<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">αφιερώνω αυτό το τραγούδι</span><br /><span style="font-style: italic;">σε όσους δεν είναι δυνατοί</span><br /><span style="font-style: italic;">αφιερώνω αυτό το τραγούδι</span><br /><span style="font-style: italic;">σε όσους εγκατέλειψαν</span><br /><br />Χμ, κι όμως, όλοι εμείς που αφήνουμε το 100% τέλειο ταίρι να γλυστρήσει από τα χερια μας, την τάδε ή τη δείνα ευκαιρία στη ζωή μας, που δε προσπαθήσαμε καν γιατί φοβόμαστε ήδεν πιστέψαμε ότι θα τα καταφέρουμε ή οτιδήποτε άλλο, ζούμε, και μας αξίζει ένα μπράβο που συνεχίζουμε και ζούμε. Που ξες ίσως αύριο να τολμήσουμε. Και η ζωή δεν είναι μόνο αυτά που κάναμε αλλά και αυτά που δε κάναμε, που δε τολμήσαμε, που αφήσαμε. Η απουσία τους, η μη πράξη, αν θετε το πιστεύετε, είναι και αυτά εμπειρία ζωης.<br /><br />Μια γεύση από την παράσταση <a href="http://greek-theatre.blogspot.com/2007/10/100-video-report.html">εδώ</a><br /><br />και η ιστορία του Haruki Murakami που είναι και το κυρίως κείμενο της παράστασης <a href="http://meneksedia.pblogs.gr/2008/04/100-teleio.html">εδω</a><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Γεωργία Μαυραγάνη</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Αντώνης Ντουράκης, Βάσω Καβαλιεράτου</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">στο φουαγιέ του Θεάτρου επί Κολωνώ</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-7544352098788237719?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-31535668437183549162008-07-02T16:37:00.004+03:002008-07-02T17:23:52.688+03:00<em>του Ευριπίδη</em><br /><br />Η Ελένη δε πήγε στη Τροία τελικά. Ένα είδωλο της πήγε και εκείνη την πήραν οι Θεοί και την πήγαν στην Αίγυπτο. Οι Θεοί με τα καμώματα τους, τις ίντριγκες τους, τις ζήλιες τους και φυσικά να καταστρέφουν "για πλάκα" τις ζωές των ανθρώπων.<br /><br />Βέβαια, και οι άνθρωποι δε πάνε πίσω. Έτοιμοι και χωρίς δισταγμό, αρπάζουν, ξεκινούν πολέμους, αθετούν όρκους και τα λοιπά, και τα λοιπά. Δυστυχώς όπως λέει και ο κ. Αθερίδης στο πρόγραμμα της παράστασης, τα έργα των αρχαίων παραμένουν διαχρονικά, τα κοινωνικά προβλήματα του τότε παραμένουν και κοινωνικά προβλήματα του τώρα. Σα να μη προχωρήσαμε καθόλου ένα πράγμα.<br /><br />Και φυσικά η φράση που εμένα με ξέσκισε, ίσως γιατί έτυχε χθες το πρωί να έχω μια κουβέντα σχετικά με το Θεό, το αν υπάρχει και αν εν τέλει υπάρχει πως να κατανοήσεις καταστάσεις που βλέπεις καθημερινά γύρω σου. Η ερώτηση είναι ρητορική, όλοι μας τη κάνουμε κατά καιρούς, και ο χορός μου απάντησε σα να μου έβγαζε τη γλώσσα.<br /><br /><em>"Υπάρχει Θεός ή δεν υπάρχει και ποιά η διαφορά"</em><br /><br />γιατί, υπάρχει δεν υπάρχει καμιά διαφορά, και τα βάσανα των ανθρώπων αναλλοιωτα, σωστά; Οπότε, γιατί βασανίζομαι από πάνω, να δώσω μια απάντηση, να κατανοήσω, ή δε ξέρω τι άλλο. Σημασία έχει να μένεις πιστός στην αλήθεια σου όπως έκανε και η Ελένη.<br /><br /><br />Η παράσταση διαφημίζεται ως πειραγμένη Ελένη, ως τραγωδία ή κωμωδία. Πήγα περιμένωντας να δω μια παρωδία, μια Ελένη να της έχουνε αλλάξει τα φώτα, να γελάσω και να χαλαρώσω, σε έναν χώρο πολύ αγαπημένο, στο κηποθέατρο Παπάγου.<br /><br />Ευτυχώς, οι προσδοκίες μου ήταν λανθασμένες. Ναι, την έχουν πειράξει την Ελένη, ίσα που πατάει η γάτα όμως, ίσα ίσα για να την αλαφρώσουν λίγο, να της δώσουν μια χροιά αριστοφανική, να πάρει άρωμα και γεύση καλοκαιριού. Όχι δε ξεκαρδίστηκα, γέλασα λίγο, αλλά τελικά δε χρειαζόμουν να γελάσω παραπάνω. Πείραγμα λοιπόν, αλλά πείραγμα γεμάτο σεβασμό στο κείμενο και στην ουσία του κειμένου. Και αυτό μου άρεσε περισσότερο από όλα. Χαίρομαι όταν βλέπω αυτόν το σεβασμό προς τα κείμενα. (Ναι, δεν είναι τυχαίο που δε μιλάω για κλασσικά κείμενα, όλα τα κείμενα περιέχουν κατάθεση από το δημιουργό τους και γιαυτό τους οφείλουμε να τους φερόμαστε με σεβασμό).<br />Και τελικά είναι μια παράσταση ευχάριστη και χαλαρή που σε βάζει σε σκέψεις, όχι πάρα πολλές, όσες αντέχει το ταλαιπωρημένο μυάλο των περισσότερων από εμάς τώρα το καλοκαιράκι. Φαίνεται ο κ. Αθερίδης είναι πλέον ειδήμων στο να περνάει πολύ σοβαρά και σκληρά πράγματα με ανάλαφρο τρόπο που αβίαστα διέρχεται από μέσα μας και χτυπάει κέντρο κατευθείαν. Ιδέα μου, ή δημιουργεί ένα νέο τύπο κωμωδίας; Το ένιωσα και στο "μια μέλισσα τον Αύγουστο" και στο "Συνέβει και όποιος θέλει το πιστεύει" και προσμένω κάτι καινούργιο φέτος το χειμώνα με χαρά.<br /><br /><br />Ευχαριστώ λοιπόν τους συντελεστές της παράστασης για μια πολύ ευχάριστη βραδυά.<br /><br />Α, να μη ξεχάσω, μου αρέσαν πολύ τα χορικά, μα πάρα πολύ.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><em>Σκηνοθεσία: Θοδωρής Αθερίδης</em><br /><em>Μετάφραση: Μαριαλένα Κωτσάκη</em><br /><em>Παίζουν οι ηθοποιοί: Θοδωρής Αθερίδης, Σμαράγδα Καρύδη, Γιάννης Βούρος, Γιώργος Καπουτζίδης, Ανδρέας Νάτσιος, Γιώργος Κορμάνος, Θανάσης Αλευράς, Νατάσσα Κοτσόβου</em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em>σε </em><a href="http://www.ellthea.gr/show_event?id=193&amp;lang=gr"><em>περιοδεία σε όλη την Ελλάδα</em></a><br /><em></em><br /><em>στο νομό Αττικής:</em><br /><em>7 &amp; 8 Ιουλίου Βεάκειο</em><br /><em>21&amp;22 Αυγούστου Ραφήνα</em><br /><em>27 &amp; 28 Αυγούστου Θέατρο Βράχων</em><br /><em>6 Σεπτεμβρίου Νέα Μάκρη</em><br /><em>8 Σεπτεμβρίου Αιγάλεω</em><br /><em>14 Σεπτεμβρίου Κηποθέατρο Παπάγου</em><br /><em>16 Σεπτεμβρίου Αττικό άλσος</em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em>Πολύ βαριά περιοδεία. Καλή δύναμη!</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-3153566843718354916?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-24127816766936315752008-02-26T09:35:00.002+02:002008-02-26T10:23:19.178+02:00<span style="font-style: italic;">του </span><a style="font-style: italic;" href="http://www.prosopa.com/">Άρη Δαβαράκη</a><br /><br />Μπαίνουμε μέσα, καθόμαστε, στη σκηνή μέσα σε ένα κλουβί οι ηθοποιοί, κάθονται, περιφέρονται, κουβεντιάζουν μεταξύ τους, τσουλάνε το χρόνο. Εμφανίζονται οι δεσμοφύλακες με τα γκλομπς. Κλείνουν τα φώτα, απόλυτο σκοτάδι, ησυχία. Και ξαφνικά ο ήχος των γκλομπ που χτυπάνε στο σίδερο, να μη ξέρεις από που θα σου έρθει ο επόμενος κρότος. Τρόμος. Μιά ελάχιστη αίσθηση από το να είσαι κλεισμένος σε ένα κλουβι, και μέσα στο απόλυτο σκοτάδι να ακούς θορύβους, να ακούγονται τόσο κοντά, να νιώθεις να τραντάζεται το είναι σου. Πόσο κράτησε; Ένα λεπτό; Δύο; Μου φάνηκε αιώνας, πέφτει το φως στη σκηνή και πέρνω βαθιά ανάσα ανακούφισης. Πως το αντέχουν οι φυλακισμένοι ολόκληρη νύχτα; Συνηθίζουν άραγε;<br /><br />Το τελευταίο βράδυ πριν την αποφυλάκιση τους, τέσσερις κρατούμενοι, λίγο πριν ξανααποκτήσουν την ελευθερία τους. Το θέλουν. Το φοβούνται. Η τραγωδία του να μην έχεις που να πας, να μην έχεις κάποιον να σε περιμένει, μόνο τα φαντασματα του παρελθόντος, των λαθών σου, της ζωής σου, των επιλογών σου. Στην αρχή όλοι λένε πως θα αλλάξουν ζωή, θέλουν να αλλάξουν ζωή, αλλά τελικά η φυλακή είναι μέσα μας, και εμείς δεσμοφύλακες του εαυτού μας, αποφασίζουμε εν τέλει να μείνουμε δέσμιοι των δαιμόνων μας.<br />Α<span style="font-style: italic;">υτό που ζούμε λέει είναι μόνο το 1% της πραγματικότητας. Το υπόλοιπο 99% είναι κρυμμένο πίσω από μια αυλαία του μυαλού, δε το βλέπουμε, μόνο ίσως να νιώθουμε την υπαρξή του, κι όταν είμαστε ευτυχισμένοι, είναι γιατί στιγμιαία ήρθαμε σε επαφή με αυτό το 99%</span>. Το θέλουμε, το αναζητούμε αλλά δεν έχουμε το κουράγιο να το βιώσουμε.<br /><span style="font-style: italic;">Κάποτε οι άνθρωποι έπρεπε να βρού κουράγιο για να πεθάνουν για μια ιδέα, τώρα ψάχνουμε το κουράγιο για να ζήσουμε</span>. Ανατριχιαστικά αληθινό.<br />Μέσα μας έχουμε δαιμόνια που κατοικούν και για να μπορέσουμε να αγγίξουμε τη ζωή, αυτό το άπιαστο 99%, πρέπει να διώξουμε αυτά τα δαιμόνια. Δύσκολος εμφύλιος, πως να τον κερδίσεις, όταν το μόνο που πραγματικά είναι ορατό είναι το γνωστό, το τετριμένο, αυτό που συνήθισες, πως να πιστέψεις σε ένα όνειρο; Και να βρεις το κουράγιο να το πιστέψεις;<br /><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Άγγελους έχω γνωρίσει πολλούς, κανέναν όμως δεν έκανα φίλο</span><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Τι δουλειά έχω εγώ στον ουρανό</span><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Δαίμονας εναντίον εαυτού</span><br /><br />Πράγματι, τι δουλειά έχω εγώ στον ουρανό; Ανοίγω το κελί και πίσω μπαίνω, εκεί που ξέρω πως να ζω. Κι αν ο χτύπος του σίδερου μέσα στο σκοτάδι φαντάζει τρομαχτικός, τόσο καλά τον ξέρω, που σπίτι μου και πατρίδα μου γίνεται εν τέλει ο φόβος αυτός.<br /><br />Μου άρεσε πολύ η παράσταση και το κείμενο. Και η ατμόσφαιρα. Είχε κάτι από Μπρεχτ-Βάιλ και η κυρία Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου, κάτι από Lotte Lenya. Και αναμφισβήτητα πολύ κατάθεση ψυχής. Και αυτό με άγγιξε.<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Νίκος Σούλης</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου, Τάκης Μόσχος, Περικλής Ασημακόπουλος, Γιώργος Τριανταφυλλίδης, Τάσος Τζιβίσκος, Μιχάλης Χρήστου.<br /><br /></span><span style="font-style: italic;">στο θέατρο Χυτήριο</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-2412781676693631575?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-31278405071802664792008-02-09T18:58:00.000+02:002008-02-09T19:32:18.919+02:00<span style="font-style: italic;">της Χρύσας Σπηλιώτη</span><br /><br />Δύο πρόσφυγες, η Χαγιάτ από το Ιράν, και ο Σαϊντ από το Ιρακ, γνωριστήκαν στη χώρα που έχουν βρει καταφύγιο, και βρήκαν καταφύγιο ο ένας στον άλλον. Ο Σαίντ, με φοβερούς εφιάλτες λόγω των βομβαρδισμών που έζησε στη Βαγδάτη, τρομοκρατημένος, φυλακισμένος σε έναν εφιάλτη που δε μπορεί να τερματίσει. Η Χαγιάτ, που "<span style="font-style: italic;">στα πέρσικα θα πει μικρή αυλή, αλλά στα ιρακινά ζωή</span>", παλεύει να ζήσει όπως και όσο μπορεί. Ένας ξένος, που από λάθος χτυπά τη πόρτα τους, βρίσκεται όμηρος του Σαίντ, και γίνεται για το Σαίντ ο εκπρόσωπος της Δύσης για εφτά μέρες. Βάλθηκε να του μάθει την ιστορία του μουσουλμανικού πολιτισμού,<br />"<span style="font-style: italic;">για να ξέρεις σε ποιόν κάνεις αυτά που κάνεις</span>". Η σύγκρουση των δύο ανδρών, η σχέση τους που περνάει από την εχθρότητα λόγω της διαφορετικότητας τους, στη φιλικότητα λόγω της ομοιότητας του (στο κάτω κάτω όλοι οι άνθρωποι έχουν κοινά σημεία, σωστά;) και τούμπαλιν, η "προσφυγιά" του "ξένου" μέσα στις επιβολές του δυτικού τρόπου ζωής, και φυσικά, ο ανταγωνισμός για τη μαγική "βασίλισσα" του Σαίντ, Ζωή όνομα και πράγμα, υποφέρει, ξεπερνά, παλεύει, βρισκει διεξόδους, παραμυθιάζεται, προχωρά, πιστεύει, προδίδεται.<br />Ο τίτλος του έργου εξηγείται από το Σαίντ<br />"<span style="font-style: italic;">Εσύ και εγώ είμαστε σαν το νερό με τη φωτιά, μη τα μπερδεύεις, το ένα τρώει το άλλο"</span><br />και ο "ξένος" του πετάει ένα ποτήρι νερό σε μια άκαρπη προσπάθεια να τον σβήσει.<br />Γιατί ο Σαίντ δεν έχει δίκιο, δεν είμαστε τόσο διαφορετικοί, είμαστε περισσότερο όμοιοι από ότι θέλουμε να αναγνωρίσουμε. Όλοι μας φωτιά, με μια βαθιά επιθυμία να γίνουμε νερό, να πάψουμε πια να καίμε ότι βρούμε στο δρόμο μας, και τον εαυτό μας μαζί, παραδωμένοι σε ένα ολοκαυτωμα χωρίς νόημα, και να αρχίσουμε να δροσίζουμε, να δίνουμε ζωή, όπως το νερό της βροχής στη φύση.<br /><br />Μέσα στο προγραμμα διαβάζω τη πιο εύστοχη αντιρατσιστική παρατήρηση που έχω διαβάσει ποτέ<br />"<span style="font-style: italic;">Στη καρδιά του ρατσισμού είναι ο θρησκευτικός ισχυρισμός ότι ο Θεός έκανε ένα δημιουργικό λάθος όταν έφερε μερικούς ανθρώπους στην ύπαρξη"</span><br /><div style="text-align: right; font-style: italic;">Friedrich Otto Hertz<br /></div><br /><br />Ευτυχώς μια ακτίνα αισιοδοξίας αφήνεται στο τέλος. Γιατί η Ζωή όταν πια δει ότι η προδοσία είναι ολοκληρωτική και δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής, επιλέγει να προχωρήσει και να το παλέψει για κάτι καλύτερο. Κι αν η ζωή προδίδεται, δεν παραδίδεται ένα πράγμα.<br />Βαθιά ανάσα ανακούφισης.<br /><br /><br />Μια υπέροχη παράσταση και δουλειά από όλους τους συντελεστές, πικρόγλυκο το κείμενο, τσουλάει και παρασέρνει το θεατή, και η Χαγιάτ είναι ένα μαγικό όραμα. Ατμοσφαιρικότατη, πραγματικά πολύ καλό θέατρο.<br />Να ευχαριστήσω θερμά τους συντελεστές, αλλά και ιδιαίτερα τη κυρία Κάτια Γέρου, η οποία ούσα γνήσιο παιδί του θεάτρου Τέχνης, διατηρεί άσβεστο το πνεύμα του και μας χαρίζει υπέροχες θεατρικές εμπειρίες. Υποκλίνομαι.<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Άσπα Τομπούλη</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Κάτια Γέρου, Βασίλης Κουκαλάντ, Μάνος Ζαχαράκος</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">στο θέατρο Αλμα</span><br /><span style="font-style: italic;">από το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-3127840507180266479?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-49263175061040543342008-02-09T11:18:00.000+02:002008-02-09T11:38:41.044+02:00<span style="font-style: italic;">του Γρηγόριου Ξενόπουλου</span><br /><br /><br />Το Ξενόπουλο τον αγαπώ ιδιαίτερα, ίσως επειδή είναι κοντοχωριανός, κι αν δε παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε κάψει, ίσως επειδή το ότι είναι κοντοχωριανός μου είναι και πιο οικείος, τι να πω, ίσως πάλι γιατί πραγματικά είναι τεχνίτης της μυθοπλασίας, της γλώσσας και της ανατροπής. Και γιατί καταπιάνεται με θέματα, που αν και είναι καθαρά της εποχής του, έχουν μια τρομαχτική διαχρονικότητα, γιατί είναι η ανθρώπινη φύση που καθορίζει και προδιαγράφει τις καταστάσεις που περιγράφει, και η ανθρωπινη φύση, πως να το κάνουμε, είναι ίδια και απαράλλακτη ανά τους αιώνες.<br /><br />Η Ραχήλ είναι μια εβραιοπούλα χάρμα, όλο ζωντάνια, καλοσύνη, γεμάτη ομορφιά ζωής. Κόρη πλούσιας οικογένειας, καλοζωισμένη, είναι γάργαρο νερό που δροσίζει τους γύρω της. Τι έχει να της σκοτινιάσει τη ζωή; Τίποτα. Νέα και ερωτευμένη με τον Έλληνα γείτονα της, δεν έχει λόγο να κάνει τίποτα άλλο παρά να ακολουθήσει τη καρδιά της, να γίνει χριστιανή, να τον παντρευτεί. Τίποτα δικό της δεν απειλείται, τίποτα δικό της δε βάλεται, δεν έχει ανάγκη να το διατηρήσει, να το προστατεύσει, να διακυρήξει τη σημαντικότητα του για αυτή. Ίσως επειδή ακριβώς τίποτα δικό της δεν απειλείται, δε καταλάβαινε και πόσο σημαντικά ήταν αυτά τα δικά της που τόσο αυτονόητα τα είχε. Στη κοντινή Κέρκυρα, ένα κορίτσι βρίσκεται νεκρό, δε ξέρουν αν είναι εβραιοπούλα ή ελληνοπούλα, αλλά αρχίζει ο παραλογισμός, ίσως γιατί ψάχνανε αφορμή; και οι έλληνες στρέφονται εναντιων των εβραίων. (Πραγματική ιστορία αυτό, έγινε το 1891) Και τότε η Ραχήλ καλείται να επιλέξει, μεταξύ της παράδοσης της, της οικογένειας της, του ποια είναι τελικά, της ταυτότητας της, και του όνειρου, του έρωτα, του μέλλοντος που κάποτε φαντάστηκε. Παραδέρνει ανάμεσα σε δύο επιλογές που τελικά καμιά τους δεν ήθελε, ξαφνικά αντιμέτωπη με έναν κόσμο μη αγγελικά πλασμένο, μια πραγματικότητα που δε θέλει να αποδεχτεί.<br /><br />Υπέροχο κειμενο, υπέροχη ιστορία, δυστυχώς μια χλιαρή παράσταση. Το ευχαριστήθηκα, γιατί ευχαριστήθηκα το κείμενο. Εκνευρίστηκα από τη δυκολία που είχα να παρακολουθήσω τι έλεγε ο κ. Θωμάς Παπάζογλου. Έτυχε να πάω βέβαια με αγαπημένη φίλη θεατρολόγο, η οποία ως ειδικός, εξέφρασε ιδιαίτερα άσχημη γνώμη για τη παράσταση. Αν είχα αφεθεί ανεπηρέαστη από τη κριτική της, ίσως να μην είχα σχηματίσει την εντύπωση που σχημάτισα. Αλλά κυρίως λόγω του ότι το κείμενο είναι τόσο δυνατό που η απόλαυση του υπερκαλύπτει άλλες ατέλειες.<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Θάνος Αλεξίου, Πέπη Μοσχοβάκου, Πέτρος Αποστολόπουλος, Αννίτα Κούλη, Γιάννης Λεάκος, Άντονυ Μπερκ, Χάρης Τσιτσάκης, Θωμάς Παπάζογλου, Υβόννη Μαλτέζου</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">στο Εθνικό Θέατρο, Νέα σκηνή</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-4926317506104054334?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-9343617060789990852008-02-07T19:37:00.001+02:002008-10-17T09:21:14.813+03:00<span style="font-style: italic;">της Σώτης Τριανταφύλλου</span><br /><br />Ο Δημοσθένης, αποφάσισε να αφήσει το νησί του τη Χίο, και τη νεαρή γυναίκα του πίσω, και να πάει μετανάστης στο Πιτσιμπούργκο. Μέχρι να μπορέσει να μαζέψει χρήματα να φέρει και τη γυναίκα του στην Αμέρικα, η ζωή τους σε αναμονή, η ζωή τους σταματημένη, κυλάει από γράμμα του Δημοσθένη στην Ελένγκω, και από γράμμα δικό της σε αυτόν. Έτσι κι αλλιώς ο Δημοσθένης δε πίστευε ότι ήταν ζωή αυτό που ζούσε στο νησί του, χωρίς ελπίδα, χωρίς αξιοπρέπεια. Στο περίμενε λοιπόν, σε ένα περίμενε σκληρό και αδυσώπητο, βιοπάλη, και αναζήτηση μιας καλύτερης ζωή, όχι λάθος, μια ζωής τελεία και παύλα.<br /><span style="font-style: italic;">"Μια ζωή την έχουμε και εγώ θέλω να τη ζήσω" </span><br />λέει και η Ελένγκω ξεφυσά απελπισμένη. Αυτή θα προτιμούσε να μείνει στο τόπο της, θα τη βρίσκανε την άκρη, μαζί να ήτανε, κάτι θα καταφέρνανε. Που να ξερε και ο Δημοσθένης ότι τελικά δεν τη ζούμε τη ζωή, αυτή μας ζει, μας πάει όπου λάχει μερικές φορές.<br />Οι μήνες περνάνε, η ιστορία των δύο νέων ανθρώπων, και όλων των ανθρώπων που αναγκάζονται να μεταναστεύσουν εξάλλου, είναι γεμάτη τραγικότητα, πως θα μπορούσε ο ξεριζωμός να ήταν αλλιώς; και το τέλος δεν είναι πάντα happy end. Σύγχρονη ελληνική ιστορία, οι μνήμες είναι νωπές, να μη ξεχνάμε και να συνειδητοποιούμε ότι αν και οι καταστάσεις διαφέρουν, όλοι οι μετανάστες έχουν κοινό το χωρισμό από τα πάτρεια, τα οικεία και τα αγαπημένα.<br />Και η ζωή; Είναι ανάγκη να χτυπάει κάποιους τόσο αλύπητα και άλλους να τους χαιδεύει; Αυτό ποτέ μου δε το χώνεψα, κι αν και πλέον δε νοιώθω τύψεις που είμαι χαιδεμένη, ακόμη δε μπορώ ούτε να συνηθίσω ούτε να αποδεχτώ τη τυχαιότητα της κακοτυχίας στο σύμπαν. Τεσπά.<br /><br />Όπως με πληροφόρησαν οι φιλενάδες μου, το έργο αυτό το είχε γράψει η Σώτη Τριανταφύλλου, προς τιμήν της Χίου, μετά από εκτεταμένη διαμονή της εκεί. Γραμμένο στη χιώτικη τη γλώσσα εξ ολοκλήρου, ίσως κάποιες λέξεις να μου ξεφεύγαν, αλλά η γλώσσα κύλαγε κελαριστά, οι κουβέντες της Ελένγκως, και του Δημοσθένη, είχαν μια ζωντάνια, και ήχο αλλιώτικο, και χρώμα, (να τολμήσω να πω άρωμα και γεύση εποχής ικανό να σε ταξιδεύσει ακριβώς εκεί;) κι ένα μεγάλο μπράβο στους ηθοποιούς που υποστήριξαν αυτή τη γλώσσα με τόση επιτυχία. Αλλιώτικα δε θα μπορούσα να το φανταστώ αυτό το κείμενο δοσμένο, κι αν και δεν έχω πάει στη Χίο ακόμη, απόκτησε στα μάτια μου μια ιδιαιτερότητα που δε τη φανταζόμουνα.<br /><br />Σα παράσταση μου άρεσε πολύ, και το κείμενο και η ατμόσφαιρα, κυρίως η ατμόσφαιρα, και οι δύο ερμηνείες. Μια όμορφη θεατρική εμπειρία.<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Άννα Σωτρίνη</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Νάντια Μουρούζη, Ζαχαρίας Ρόχας<br />Ακούγεται η φωνή του Δημήτρη Πιατά<br /></span><br /><span style="font-style: italic;">στο θέατρο Άλεκτον</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-934361706078999085?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-18786161779567810362008-02-03T20:15:00.001+02:002008-11-05T22:20:05.214+02:00<span style="font-style: italic;">του Howard Zinn</span><br /><br />για τρίτη χρονιά αν δεν απατώμαι, αναρωτιέμαι πως μου ξέφυγε και ευχαριστώ τον κ. Αντωνόπουλο που συνεχίζει να το παίζει<br /><br />Ο Μαρξ, βλέποντας πως οι ιδέες του έχουν παρερμηνευτεί ζητά από τους υπεύθυνους του άλλου κόσμου να γυρίσει πίσω στο Σόχο του Λονδίνου όπου είχε ζήσει για να αποκαταστήσει το όνομα του. Από μια παραξενιά της τύχης αντί για Λονδίνο βρίσκεται στο Σόχο της Νέας Υόρκης, και έχει μια ώρα στη διαθεσή του για να μιλήσει. Σε έναν εκπληκτικό μονόλογο, παραθέτει συμπυκνωμένα τα κίνητρα, τα εναύσματα, τη ζωή του, την ιδεολογία του. Ένα βαθιά πολιτικό έργο γραμμένο από τον ιστορικό και πολιτικό επιστήμονα Howard Zinn.<br />Τις προάλες με έφερε ο δρόμος από του Ζωγράφου, στενοί δρόμοι, ανηφορικοί και πουθενά θέση να παρκάρεις. Αυθόρμητα σκέφτηκα, φαντάσου να έμενα εδώ, να γύριζα κουρασμένη από τη δουλειά μου ή τη διασκέδαση, ή από το σουπερμάρκετ, φύλαξε, και να μην έβρισκα θέση να παρκάρω. Και να έπρεπε φορτωμένη να ανέβω μια από αυτές τις ανηφόρες. Πόσο τυχερή είμαι και πόσο αυτονόητο το θεωρώ που έχω δικιά μου θέση πάρκιν στα ΒΠ. Και θυμήθηκα και όλους τους άλλους τους εξευτελισμούς που υπόκεινται οι άνθρωποι, και εγώ, τα μποτιλιαρίσματα, το φόβο όταν πρέπει αργά να περπατήσω μόνη μου, τις ουρές και την αγένεια σε δημόσιες υπηρεσίες, τα χρέη, τη μαζική διασκέδαση που τη χρυσοπληρώνουμε, και τόσα τόσα άλλα.<br />Και θυμήθηκα κάτι που λέει ο Μαρξ προς το τέλος:<br /><br /><span style="font-style: italic;">"Ας σταματήσουμε να μιλάμε για καπιταλισμό και σοσιαλισμό. Ας μιλήσουμε απλώς για το πως θα χρησιμοποιήσουμε τον απίστευτο πλούτο της γης προς το όφελος όλων των ανθρώπων. Δώστε στους ανθρώπους αυτά που χρειάζονται: φαγητό, φάρμακα, πόσιμο νερό και γρασίδι, ευχάριστα σπίτια να μένουν, μερικές ώρες δουλειάς και μερικές ώρες ελεύθερες. Μη ρωτήσετε ποιός το αξίζει. Όλοι οι άνθρωποι το αξίζουν"</span><br /><br />Και βέβαια, όλοι οι άνθρωποι αξίζουν ένα σεβασμό προς τη ζωή τους και τις ανάγκες τους. Και όπως τότε, στην εποχή του Μαρξ, και τώρα, έχουμε ο<span style="font-style: italic;">ι άνθρωποι κοινά συμφέροντα</span>. Και αν το έργο καταφέρνει έστω και στο υποσυνείδητο του κάθε θεατή να περάσει ακριβώς αυτό, το είμαστε όλοι άνθρωποι, και βράζουμε στο ίδιο καζάνι που λέγεται γη, τότε για μένα είναι μια από τις πιο επαναστατικές πράξεις που έχω βιώσει στη μικρή ζωή μου. Ούτε καταλήψεις, ούτε πορείες, ούτε απεργείες, αλλά μια σταδιακή μεταμόρφωση της σκέψης από την απομόνωση στο γεγονός ότι ναι, εν τέλει, είμαστε όλοι άνρωποι, και ναι "<span style="font-style: italic;">έχουμε όλοι κοινά συμφέροντα</span>."<br /><br />Τώρα το πως, θα τα διεκδικήσουμε και θα τα ικανοποιήσουμε για όλους μας, είναι μια άλλη ιστορία, που δυστυχώς δεν έχει γραφτεί ακόμη.<br /><br />Η παράσταση μου άρεσε πολύ, και το κείμενο, το οποίο μπορεί κανείς να το αγοράσει στο θέατρο, και το στήσιμο. Σαφέστατα και στηρίζεται πάνω στον κ. Αντωνόπουλο ο οποίος είναι απλά υπέροχος.<br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Αθανασία Καραγιαννοπούλου</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζει ο Άγγελος Αντωνόπουλος</span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">στο θέατρο προσκήνιο<br /><br />και για τη σεζόν 2008/09 στο Θέατρο Τέχνης - Στοά<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-1878616177956781036?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-9764555523473195172008-01-20T14:59:00.001+02:002008-10-17T09:21:41.072+03:00<span style="font-style: italic;">της Δήμητρας Παπαδοπούλου</span><br /><br /><br />μια κωμωδία θρίλερ (ε καλά, όχι και θρίλερ, σάτυρα θρίλερ ίσως), μια γυναίκα που κατοικεί σε μεγάλη επαύλη της Κηφισσιάς και επειδή φοβάται να μείνει μόνη τα βράδυα, δε χωρίζει τον άντρα της. Οι φόβοι που μας κρατάνε και δε μπορούμε να προχωρήσουμε, αστεία ειδωμένοι, πλακίτσα, γέλιο, ελαφρότητα, και μια ευχάριστη βραδιά. Ως εκεί. Τίποτα παραπάνω. Αλλά και αυτό απαραίτητο, και βάλσαμο ψυχής όταν αυτό έχεις ανάγκη. Να χαλαρώσουμε, να γελάσουμε και για όσους το έχουνε δει, ένα έχω να πω<br /><br /><span style="font-style: italic;">Η Όλγα τρέμει</span><br /><br />Α, και φυσικά έχουμε καλό τέλος, οι φόβοι ξεπερνιούνται, η ζωή προχωρά σε νέα μονοπάτια. Και όταν η μυθοπλασία μπορεί, μπορούμε και εμείς!<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Θοδωρής Αθερίδης</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Δήμητρα Παπαδοπούλου, Κώστας Αποστολάκης, Γιάννης Δρακόπουλος, Ελένη Καρακάση, Κατερίνα Νικολοπούλου, Γιώργος Σεϊταρίδης, Γιώργος Χρανιώτης.</span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">στο θέατρο Κιβωτός</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-976455552347319517?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-22668451492418282322008-01-19T18:12:00.000+02:002008-01-19T18:40:59.957+02:00<span style="font-style: italic;">με αφορμή τον Οβίδιο</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">"η ψυχή μου με ωθεί να σας πω για κορμιά που αλλάζουνε..."</span><br /><br />Με κεντρικό άξονα την ιστορία της Αμαλίας, ακαδημαϊκού, που μελέτησε χρόνια τα γραπτά άλλων και κάποια στιγμή αποσύρθηκε για να γράψει κάτι δικό της, δεν ξέρει τι, μόνο ξέρει ότι κάτι θέλει να γράψει, και της κόρης της Ιώ, επιτυχημένης ηθοποιού, που όλο θέλει να αποσυρθεί και αυτή και να φύγει, δε ξέρει που, μόνο να φύγει, και των ανθρώπων γύρω τους, η μετανάστρια οικιακή βοηθός να αναρωτιέται γιατί έφυγαν, ο σύζυγος της που προσβάλεται όταν τους δίνουν ρούχα - δεν το είχα δει ποτέ έτσι, νομίζεις ότι κάνεις καλό, αλλά ποιοί νομίζουμε ότι είναι για να τους δίνουμε τα αποφόρια μας - ο πρώην σύζυγος της Ιώς, παγιδευμένος σε μια σχέση μαζί της, άραγε τι σχέση είναι αυτή, ο γιός του που γράφει για κάποιον που ξύπνησε μεταμορφωμένος σε ένα γιγάντιο σκουλήκι, ο πλαστικός χειρούργος, ο ζιγκολό, η νεαρή ηθοποιός.(κι αυτή γράφει). Και εμβόλιμα μέσα στη δικιά τους ζωή, αποσπάσματα από ιστορίες της μυθολογίας, Νάρκισσός, Φιλομήλα, Ακταίος, Πολύφημος, Μύρρα, μυθοι ηρώων με αθρώπινα πάθη.<br /><br />Μα από όλα αυτά εμένα μου μένει στο νου η Αμαλία, που βαρέθηκε να διαβάζει τους άλλου, που θέλει κάτι κι αυτή να γράψει, αλλά δε ξέρει τι. Ίσως γιατί όπου γραφή καταλαβαίνω ζωή, βαρέθηκα να βλέπω τους άλλους να ζουν, θέλω κι εγώ να ζήσω, αλλά δε ξέρω πως. Ιδού.<br /><br />Η παράσταση δε μου άρεσε συνολικά, με κούρασαν οι πολλοί συμβολισμοί, και το να προσπαθώ να καταλάβω τι θέλει να πει ο ποιητής, ειδικά το δεύτερο μέρος. Κάπου πλέον αισθάνομαι σα να είμαι έξω από το παιχνίδι, δε μετέχω στη θεατρική εμπειρία, σαν να φτιάχτηκε για ανθρώπους που έχουν κάτι πιότερο από εμένα ένα πράγμα, κι εγώ μη μπορώντας να πιάσω το νόημα, καταδικασμένη, παραμένω εκτός.<br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σύλληψη/ Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Αννα Καλαϊτζίδου, Ξένια Καλογεροπούλου, Χρήστος Λούλης, Άννα Μάσχα, Κώστας Μπερικόπουλος, Αργύρης Ξάφης, Ηλίας Παναγιωτακόπουλος, Ιωάννα Παππά. Άλκηστις Πουλοπούλου, Θάνος Τοκάκης</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">στο θέατρο Αμόρε</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-2266845149241828232?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-60976818485792052422008-01-18T13:33:00.001+02:002008-10-17T09:22:17.525+03:00<span style="font-style: italic;">μια διασκευή του Stephen Mallatratt του μυθιστορήματος της Suzan Hill </span><br /><br /><br />Μα μπορεί ένα θεατρικό να είναι θρίλερ. Είναι δυνατόν, να κλείνω μάτια, να μαζεύομαι πάνω στον καλό μου και να μου κόβεται η ανάσα; Κι όμως. Ατμοσφαιρικότατο. Και η γυναίκα με τα μαύρα εικόνα που κάνει φλασιά και ξαφνικά επανέρχεται. Μια ιστορία που κυνηγά αυτόν που την έζησε, που πρέπει οπωςδηποτε να τη πει, μη τυχόν και λυτρωθεί, για να καταλάβουν, τι πέρασε, τι έζησε. Έρχεται στον ηθοποιό να τον διδάξει τη τέχνη της διήγησης και στο πρόσωπο του βρίσκει τον ακροατή που χρειάζεται. Κι όπως η τρομερή ιστορία αναδιπλώνεται, ξαναπαίζεται, προβάρεται και βιώνεται, ξανά, η κατάρα της γυναίκας με τα μαύρα...<br />Δε σας λέω, δε σας λέω, η συνέχεια επί σκηνής.<br /><br />Θα μπορούσαμε και να το φιλοσοφήσουμε το έργο, ξέρεις τώρα, για τους φόβους μας που ωσάν προσωπικά μας φαντάσματα, μας καταδιώκουν μας στοιχειώνουν, εννίοτε μας καθορίζουν τη ζωή, προκαλούν αυτό που φοβόμαστε ένα πράγμα. Για το πως εγκλωβιζόμαστε στο παρελθόν, όχι μόνο εμείς, τι γελοίο, και τα φαντάσματα μας. Αν μόνο τα ξορκίζαμε και τα απελευθερώναμε και αυτά, πόσο σπουδαίο θα ήταν και για κείνα τα ίδια, πόσο πια κουραστικό και πληκτικό να κατατρέχουν στους αιώνες κάποιον, κάτι, για πιό λόγο.<br />Ώρες θα μπορούσα να μιλάω για όλα αυτά τα δεσμά μου με κρατάνε και μένα και πολλούς άλλους...<br /><br />Αλλά όχι, δείτε τη παράσταση αλλιώς, σαν ένα πολύ καλό θρίλερ.<br />Με εκπληκτικές ερμηνείες (ε καλά αναμενόμενο ήταν) από τον κ. Κέδρο και τον κ. Κατρανίδη.<br />Με καταπληκτικό φωτισμό.<br /><br />Και... αφεθείτε στο φόβο!<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Δάνης Κατρανίδης</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιώργος Κέντρος, Δάνης Κατρανίδης</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">στο θέατρο Μέλι</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-6097681848579205242?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-44679648002987961972008-01-16T15:51:00.001+02:002008-10-17T09:17:34.814+03:00<span style="font-style: italic;">από την ομάδα Ex Animo</span><br /><br />Η γνωστή ιστορία του κόμη Δράκουλα και μια αγάπη που ζει αιώνια (είπαμε <span style="font-style: italic;">όταν στη Τρανσυλβανία λέμε για πάντα, εννοούμε για πάντα</span>, ντάξ;), πολύ σάτιρα, πολύ γέλιο, παρεείστικο κλίμα, που δεν είναι δικό τους μόνο (των ηθοποιών εννοώ) αλλά βάζει μέσα και τους θεατές (όλοι οι καλοί χωράνε ένα πράγμα). Κέφι, ζωντάνια, μη επιτήδευση. Ίσως, κάπου να έκανε κάποιες κοιλιές, αλλά εν το συνόλο, το καταευχαριστήθηκα. Ειδικά αυτό το ta, ta, παιδιά έχετε ζήσει αγγλία; τους πιάνετε τους άγγλους πολύ, μα πάρα πολύ καλά!<br /><br />Το παρακολουθήσαμε σε ένα θέατρο κατάμεστο, και τα σκαλάκια εννοείται τίγκα, και δε μπόρεσα να μη θυμηθώ μια άλλη παράσταση των ιδίων που πολύ με είχε συγκινήσει, ιδιαίτερα η τελευταία της σκηνή που όλοι οι ηθοποιοί μιλάγανε συγχρόνως. Οπότε δικαίως θα μπορούσανε έξω από το ταμείο να αναρτήσουνε την επιγραφή, Sorry Sold Out, και να κλείσουνε παιχνιδιάρικα το μάτι στον όποιο "κριτικό".<br /><br />Ευχαριστώ σας παίδες για ένα πολύ ευχάριστο βράδυ. Μπράβο.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Γιάννης Μαργαρίτης</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Δημήτρης Ζωγραφάκης, Ροζαμάλια Κυρίου, Κωνσταντίνα Λαδοπούλου, Παύλος Εμμανουηλίδης, Ζήσης Ρούμπος, Φωτεινή Τιμοθέου</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">στο θέατρο της Άνοιξης<br />και τη σεζόν 08/09 στο Coronet<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-4467964800298796197?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-37486310847192553162008-01-10T09:10:00.001+02:002008-10-17T09:19:12.592+03:00<span style="font-style: italic;">του Ευγένιου Ο' Νήλ</span><br /><br /><br />Μια οικογένεια ιρλανδικής καταγωγής. Μια μέρα της ζωής τους. Τέσσερις άνθρωποι εγκλωβισμένοι στο παρελθόν που γίνεται μέλλον. Τέσσερα πληγωμένα αγρίμια, επιτίθενται το ένα στο άλλο, πληγώνουν, και μετά αποσύρουν την επίθεση. Θυμούνται ότι στη πραγματικότητα αγαπιούνται, ότι δε θέλαν να πληγώσουν, αλλά ξανά και ξανά, η αγάπη τους για τα άλλα μέλη της οικογένειας δεν είναι αρκετή να τους συγκρατήσει από την επίθεση. Χτυπάνε ξανά και ξανά, με τα ίδια μαχαίρια, με τις ίδιες ιστορίες, ελλείψη άλλων οπλων, ανασύρουν ξανά και ξανά τα ίδια και χτυπάνε αλύπητα. Αρνούμενοι να παραδεχτούν τη δικιά τους αδυναμία προσπαθούν να ρίξουν το φταίξιμο αλλού. Όχι, ψέματα, δεν αρνούνται να δουν τη δική τους αδυναμία. Τη γνωρίζουν πολύ πολύ καλά. Προσπαθούν να πείσουν, τον εαυτό τους προτίστως, ότι κάποιος άλλος φταίει.<br />"<span style="font-style: italic;">Δε φταίει αυτός, η ζωή τον έκανε έτσι. Που σου φέρνει το άλλο και μέχρι να καταλάβεις και πριν προλάβεις να αντισταθείς, σου έχει φέρει και άλλο, κι άλλο, μέχρι που όλα αυτά τα άλλα έχουν μπει ανάμεσα σου και σε αυτό που πραγματικά ήθελε</span>ς"<br />Και η μάνα ενδόμυχα ξέρει τι έχει ανάγκη, να ξαναβρεί τη πίστη της, αλλά αδύναμοι όλοι τους να υπερβούν το παρελθόν, να βρουν τη "<span style="font-style: italic;">θέληση</span>" για την ευθύνη της ζωής, να πιστέψουν ότι μπορούν να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους και όχι να είναι έρμαια της. Καθένας τους κολλημένος σε μια βολική δικαιολογία, συνεχίζουν απελπισμένα να χτυπούν.<br />"<span style="font-style: italic;">Για να μην είμαι εγώ το μόνο πτώμα μέσα σε αυτό το σπίτι</span>"<br />Πραγματικά, μια μεγάλη μέρα μέσα σε ένα απόλυτο σκοτάδι. Φωτισμένη μόνο για όσο διήρκησε και καταδικασμένη να χαθεί και αυτή μέσα στο πυκτό σκοτάδι της ζωής.<br /><br /><br />Πολύ μου άρεσε η συγκεκριμένη παράσταση, με καθήλωσε και ούτε που πήρα χαμπάρι ότι κράτησε δυόμιση ώρες. Εκπληκτικοί όλοι οι συντελεστές, ο κύριος Καταλειφός και η κυρία Οικονομίδου είναι από τους πολύ αγαπημένους μου εξάλου και ποτέ δε με έχουν απογοητεύσει. Ούτε τα έργα που επιλέγουν να ανεβάζουν στο Απλό θέατρο τόσα χρόνια. (και στο Εμπρός παλαιότερα για να μη ξεχνάμε τι έχουν προσφέρει και καταθέσει στο ελληνικό Θέατρο)<br /><br />Επίσης, ευχαριστώ τους συντελεστές της παράστασης που επέλεξαν να κάνουν διάλειμμα. Μου ήταν απαραίτητο για μια ανάσα και ένα τέντωμα του κορμιού, με αποτέλεσμα να μη κουραστώ καθόλου και να μπορέσω απρόσκοπτη να παρακολουθήσω και να γευτώ όλη τη παράσταση μέχρι τελευταίου λεπτού. <br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Αντώνης Αντύπας</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Δημήτρης Καταλειφός, Ράνια Οικονομίδου, Αλκης Κούρκουλος, Κώστας Βασαρδάνης, Σοφία Καλεμκερίδου.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Στο θέατρο Απλό</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-3748631084719255316?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-48245275925881198932008-01-07T09:23:00.000+02:002008-01-07T14:15:48.592+02:00<span style="font-style: italic;">του Ανδρέα Θωμόπουλου</span><br /><br />Δύο "άστεγοι" και η συνάντηση τους με έναν νεκρό χρηματιστή σε ένα παγκάκι. Μια ακίνητη παρουσία πρόθυμη να ακούσει τις σκέψεις τους και να δεχτεί τις περιποιήσεις τους. Δύο άνθρωποι που αν μη τι άλλο, μπορούν και δίνουν. Δύο άνθρωποι που φαινομενικά δεν έχουν τίποτα αλλά επί της ουσίας έχουν ότι χρειάζονται, δηλαδή όλα. Η μήπως πείθουν τον εαυτό τους ότι έχουν ότι χρειάζονται; έλα μου ντε, όταν τα έχεις όλα και θέλεις κι άλλα, μιζέρια, όταν τα έχεις χάσει όλα, δε φοβάσαι τίποτα άλλο να χάσεις, οπότε πληρότητα, ή μήπως και πάλι μιζέρια. Όλα θέμα αυτοαντίληψης, υποκειμενικότητα και αντικειμενικότητα, ποιός θα κρίνει τελικά; Δεν μπορεί κανείς να ξέρει, ούτε αυτοί, ούτε εμείς, (ούτε βέβαια ο νεκρός χρηματιστής, ή μήπως αυτός επιτέλους βρήκε όλες τις απαντήσεις εκεί που είναι;).<br /><br />Δε θα πω ότι συγκλονίστηκα, ούτε από το έργο, ούτε από τη παράσταση. Ήταν όμως μια ειλικρινής κατάθεση ψυχής από όλους τους συντελεστές. Ατμοσφαιρική. Και μου άρεσε ιδιαίτερα η κυρία Σκούπα.<br /><br />Αξίζει να πάρετε και το πρόγραμμα της παράστασης. Πέραν του κειμένου του έργου, περιέχει και μία συνεύντεξη του συγγραφέα. Μου άρεσε που διάβασα τις σκέψεις του, μου άρεσε η θεώρηση της ζωής που έχει, ρεαλιστική και συγκρατημένα αισιόδοξη, λίγο να ξεφεύγουμε από το συνήθη μηδενισμό. Κι ακόμη κι όταν δεν έχουμε όλες τις απαντήσεις, να συνεχίζουμε να επιμένουμε να βλέπουμε τη "<span style="font-style: italic;">φωτεινή μεριά του βουνού</span>".<br />Αντιγράφω τα λόγια του έτσι για να μη ξεχνιέμαι κι εγώ<br />"<span style="font-style: italic;">Και μας γεμίζουν με ένα κουράγιο μυστικό που, ενώ δεν το συνειδητοποιούμε καθώς είμαστε πολύ απασχολημένοι με τα τερτίπια και τις ανοησίες ενός αυνανοκρατούμενου εφηβικού εγωίσμου, το λειτουργουμε. Για αυτό άλλωστε και συνεχίζουμε να κάνουμε παιδιά, να φυτεύουμε δέντρα, να έχουμε συντρόφους, να επιμένουμε </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">πως το δούναι είναι πιο συναπαρστικό από το λαβείν</span><span style="font-style: italic;">, πως τυχερός είναι αυτός που αγαπάει, κι ένα σωρό άλλα ανατρεπτικά και υπέροχα.</span>"<br /><br /><br />Να πω ακόμη ότι ο χώρος της παράστασης, το θέατρο Βαφείο, είναι πανέμορφος, ζεστός και φιλικός. Ένα υπέροχο περιβάλλον, δημιουργημένο με αγάπη, που πρόσφατα κινδύνεψε να χαθεί, αλλά ευτυχώς σώθηκε. Μια επίσκεψη αξίζει το κόπο μας και το θέατρο την υποστήριξη μας. Να πάτε λίγο πιο νωρίς γιατί έχει υπέροχο φουαγιέ/μπαρ και προσφέρεται για κουβεντούλα με φίλους πριν τη παράσταση.<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Λάκης Καραλής</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Μαρία Σκούπα, Λάκης Καραλής</span> <br /><br /><span style="font-style: italic;">στο θέατρο Βαφείο</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-4824527592588119893?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-55415771217067667082007-11-12T18:44:00.000+02:002007-11-12T19:09:16.130+02:00<span style="font-style: italic;">του Γιάννη Οικονομίδη</span><br /><br />Άλλο ένα έργο για γερά στομάχια, ή μάλλον για αυτιά που δεν ιδρώνουν. Οι διάλογοι είναι κυρίως βωμολοχίες, οι χαρακτήρες του έργου βρίζουν ο ένας τον άλλον σε μια διαρκή επίθεση μεταξύ τους. Προφανώς μη ευχαριστημένοι από τη ζωή τους, χωρίς να ξέρουν και τι τους φταίει τελικά, σα πληγωμένα αγρίμια, επιτίθενται όπου τους παίρνει, με όποιο τρόπο τους παίρνει, σε μια προσπάθεια να πληγώσουν, να εξευτελίσουν, στάχτη στα μάτια τους, παραπέτασμα βίας που καλύπτει την άλλη βία που ζουν μέσα τους. Μια μικροαστική ελληνική οικογένεια, δε φαίνεται να υπάρχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα, κι όμως η κοινή τους συμβίωση, το γεγονός και μόνο ότι είναι μέρος αυτής της οικογένειας, είναι περισσότερο από ότι θέλουν να αντέξουν, να δουν, να παραδεχτούν. Πόλεμος χωρίς αιτία, πόλεμος που θύτες και θύματα ένα και το αυτό, επίθεση για την επίθεση, μανία καταστροφής υποσκάπτουσα. Οι εξάρσεις φαινομενικά έχουν λόγο, αν και υπερβολικές, αλλά η ουσία τους διαφεύγει από τους εξαπτόμενους και από τους αποδέκτες της έξαρσης.<br /><br />Κάποια στιγμή έρχεται και μια αποκάλυψη, αλλά δε πείθομαι ότι είναι αληθινή αποκάλυψη, μάλλον ειπώθηκε μόνο και μόνο για να πληγώσει. Αποκάλυψη που ξεπερνά τα όρια, που μετανιώνεται τη στιγμή που εκστομίζεται. Ούτε ο αποδέκτης πείθεται. Και αν με παραίτηση ρωτάει<br /><br /><span style="font-style: italic;">"Αφού ήταν έτσι ρε Μαρία γιατί δε το διαλάγαμε τόσα χρόνια;"</span><br /><br />κάτι μου λέει ότι θα πείσει τον εαυτό του ότι δεν ισχύει, ότι θα παραμείνει, στη φυλακή που ίσως άλλοι έκτισαν για αυτόν αλλά αυτός επιμένει να ανακαινίζει και να επιδιορθώνει, όπως το air condition ένα πράγμα. Δε θα εγκαταλείψει αυτό που ξέρει και θα παραμείνει στη βία που τόσο άνετα τον κάνει να αισθάνεται. Δε θα προχωρήσει στη πρωτοπόρα επένδυση που σκέφτηκε. Θα παραμείνει στα γνωστά και στη ψευδαίσθηση ασφάλειας του. Ίσως και να ψυχανεμίζεται ότι υπάρχει κι άλλος τρόπος αλλά αυτό το βήμα ούτε μόνος του μπορεί να το κάνει, ούτε και κανέναν άλλον δε μπορεί να τραβήξει μαζί του να το συντροφέψει και να τον στηρίξει, και τελικά, όσο και να ψυχανεμίζεται ότι είναι για καλό, δε μπορεί, δεν έχει τα βιώματα που θα του επιτρέψουν να δεί ότι αξίζει το κόπο και το ρίσκο.<br /><br />Κι έτσι ο θεατής φεύγει μετά το τέλος της παράστασης, οι χαρακτήρες παραμένουν εγκλωβισμένοι να ζουν την ίδια μέρα ξανά και ξανά, καταδικασμένοι σε ύπνο βαθύ, μέχρι τέλους.<br /><br />Προσωπικά η παράσταση δε μου άρεσε, οι βρισιές ήταν περισσότερες από ότι αντέχει η συνήθης ζωή μου να έλθει σε επαφή με, και το γυμνό, αν και λιγοστό, το βρήκα μη απαραίτητο. Μπαίνει η συντηρητική μου φύση σε δράση μάλλον. Ότι σαν παράσταση όμως χαρακώνεται στο μυαλό αυτό είναι γεγονός. Περισσότερες πληροφορίες <a href="http://www.theatrovictoria.gr/proti_selida.html">εδώ</a> και <a href="http://spirtokouto.wordpress.com/">εδώ </a><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Δημήτρης Κομνηνός</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Κώστας Μπάρας, Τζένη Σκαρλάτου, Μελέτης Γεωργιάδης, Μαριάννα Λαμπίρη, Χριστίνα Δενδρινού, Άρης Τσαμπαλίκας, Γιώργος Κατινάς<br /><br />Στο θέατρο Βικτώρια<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-5541577121706766708?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-59200519492016117452007-11-08T14:27:00.000+02:002007-11-08T15:29:27.580+02:00<em>Δημήτρη Σεϊτάνη</em><br /><br /><br />Αντιγράφω από το <a href="http://www.goculture.eu/Events/fstory?doc_cat=child&amp;doc_id=1780&amp;lang=gr">GoCulture</a>, γιατί δυστυχώς δε καταφέραμε να το δούμε όλο.<br /><br />"<em>μέσα από την ιστορία ενός κηπουρού, που διαπιστώνει ότι ο όμορφος κήπος του έχει χαθεί, οι θεατές καλούνται να κάνουν ένα ταξίδι στο παρελθόν και να μπουν σ’ ένα παραμύθι, βιώνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο μια εποχή που ή φύση με τα πλάσματά της, τις νύμφες και τα ξωτικά της, έστηναν με τον άνθρωπο χορό κι έχτιζαν μαζί του αυτόν τον κήπο.</em> "<br /><br />Σε αντίθεση με το προηγούμενο και παρώμιο <a href="http://theaterthoughts.blogspot.com/2006/09/blog-post_24.html">Γιαπωνέζικοι Κήποι</a>, της ίδιας ομάδας, ο Ιάσων δε θέλησε να παραμείνει μέχρι το τέλος της παράστασης. Αν και το πνεύμα της "παράστασης" είναι ουσιαστικά το ίδιο, οποτε ανέμενα και την ίδια μαγεία, υπήρχαν και τρεις διαφορές.<br />Δεν υπήρξε πρώτα η αφήγηση της ιστορίας, που είναι το θεατρικό κομμάτι, και μετά η πρόσκληση των θεατών να συμμετάσχουν, αλλά από την αρχή, τα παιδιά καλούνται να ανέβουν στο μαγικό χαλί. Ο Ιάσων, ντροπαλός γαρ, τρομοκρατήθηκε στην ιδέα ότι θα τον αναγκάσουν να συμμετάσχει. Παρά τις διαβεβαιώσεις μου ότι μόνο άμα θέλει συμμετέχει, το άγχος ήταν too much για αυτόν.<br />Επειδή η αφήγηση διακόπτεται από τη συμμετοχή των παιδιών, ο Ιάσωνας δικαίως βαρέθηκε. Δεν είχε μια ιστορία με συνέχεια να παρακολουθήσει, αλλά, άλλα παιδιά που παίζανε.<br />Και τέλος, τα καθίσματα έχουν επεκταθεί έτσι ώστε να μπορούν περισσότεροι να παρακολουθήσουν, οπότε με περίπου πενήντα εξήντα παιδιά στο χώρο υπήρχε μια βαβούρα που έκανε αδύνατη τη διατήρηση της οποιαςδήποτε μαγείας.<br /><br />Η ιδέα συνεχίζει να είναι υπέροχη, ο νεός ηθοποιός που την ερμηνεύει χαρακτηρίζεται από μαγική κίνηση, και τα περισσότερα παιδιά που ήταν εκεί φαινόντουσαν να το καταδιασκεδάζουν. Αλλά δυστυχώ, (και ζητώ συγνώμη από τους συντελεστές γιατί νιώθω ότι οδηγούνται από την αγάπη τους για το θέατρο και την επιθυμία τους να εισαγάγουν τα παιδιά στη μαγεία του) αυτό δεν είναι θέατρο.<br /> Διαδραστικό παιχνίδι και δημιουργική απασχόληση σίγουρα, θεατρικό παιχνίδι οριακά, αλλά όχι, ΘΕΑΤΡΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.<br /><br /><br /><br /><em>Σκηνοθεσία: Δ. Σεϊτάνης. </em><br /><em>Ερμηνεύουν: Παναγιώτης Αλεξανδράκης, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Εβίκη Δαφαλιά </em><br /><em></em><br /><em>στο θέατρο BIOS</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-5920051949201611745?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-76940865370540288072007-11-03T21:11:00.000+02:002007-11-03T22:38:44.433+02:00<span style="font-style: italic;">μια παράσταση βασισμένη στο θεατρικό έργο του Alejandro Casona</span><br /><br />για δεύτερη χρονιά, αν δεν απατώμαι πέρυσι παιζόταν με το τίτλο "Χορεύοντας στη σιωπή" ο οποίος κατά την ταπεινή μου άποψη είναι πιο ταιριαστός. Γιατί πραγματικά η ζωή αυτής της οικογένειας, των ανθρώπων γύρω της, των φαντασμάτων της, είναι σαν ένας χορός. Χορός που καθορίζεται, δημιουργείται, στοιχειοθετείται, οριοθετείται από τη σιωπή. Χορογραφείται ουσιαστικά από αυτήν τη σιωπή, τη σιωπή του ενός μέλους της, την εκκωφαντική σιωπή αυτού που διαφέρει, που επικοινωνεί αλλιώς, που αναζητά άλλα, που ζει αλλού, απροσέγγιστος από όλους, εξόν της άλλης "διαφορετικής".<br />"<span style="font-style: italic;">Όλα θα μας τα συγχωρούσανε αλλά όχι να διαφέρουμε</span>"<br /><br />Το παιδί που δεν μιλάει όχι γιατί έχει κάποιο φυσιολογικό πρόβλημα αλλά... ποιός ξέρει. Ίσως δε θέλει να συμμετάσχει, δεν τους νοιώθει δικούς του, γιατί να μιλήσει τη γλώσσα τους; Επικοινωνεί με το δικό του τρόπο με τη θεία του, κι αυτό του αρκεί. Ο έρωτας ίσως να προλάβαινε να ξεκλειδώσει την άρνηση του να ενταχθεί, αλλά τελικά οι περιστάσεις τον αναγκάζουν να ενταχθεί αρνούμενος.<br /><br />Η θεία, που εγκαταλείφθηκε από τον αρραβωνιαστικό και ζει στη ψευδαίσθηση ότι κάποια στιγμή θα γυρίσει, περιμένοντας ένα γράμμα, ελπίζοντας, φτιάχνοντας μια ψευδαίσθηση, τόσο μα τόσο εύθραυστη, που κάθε στιγμή πρέπει να διαγράφει αυτά που την απειλούν, να επιλέγει τι από τη τωρινή στιγμή θα κρατήσει ώστε να μη διαλύσει το οικοδόμημα που έχει κτίσει. Και η εμμονή, η αιτιολόγηση, τέτοια που να αντέχεται. Γόμα στο χέρι και διαγραφή, ξανά και ξανά.<br /><br />Ο πατέρας, πνιγμένος στα χρέη, εγκλωβισμένος, παραπαίει μεταξύ της μίας δράσης και της άλλης, πότε εκμεταλλευτής αγριάνθρωπος ορμώμενος από εγωιστικά κίνητρα και το ερωτικό του πάθος, πότε θυμούμενος και κινούμενος από ένα βαθύ δέσιμο με το παιδί του, το αίμα του. Η πιο ανθρώπινη ίσως προσωπικότητα του έργου, αν και η αλήθεια του με θλίβει, αλλά τι να κάνουμε έτσι είμαστε οι άνθρωποι, και καλοί και κακοί, και αντιστεκόμαστε στα πάθη μας και τις περισσότερες φορές ενδίδουμε.<br /><br />Η υπηρέτρια που αρπάζει την ευκαιρία να γίνει κυρία, τόσο ανθρώπινη και αυτή μέσα στον εγωισμό της, τι θέλει έτσι κι αλλιώς που είναι τόσο τρομερό; να βελτιώσει τη ζωή της, γιατί να αφήσει άλλους, που ούτως ή άλλως, είναι ολίγον τι ζαβλακωμένοι μέσα στις ψευδαισθήσεις τους και δε ζούνε πραγματικά, σωστά;, γιατί να αφήσει αυτούς να της στερούν την ευτυχία της; αυτή τουλάχιστον ξέρει πως να χαρεί, εκείνοι δεν έχουν ιδέα, σπαταλάνε τα δώρα τους, τα "εφτά μπαλκόνια" δεν τους ήταν αρκετά...<br /><br />Και μη ξεχνάμε τα φαντάσματα, που δεν είναι απειλητικά, όχι, απλά συντροφεύουν, παρατηρούν τα δρώμενα της ζωής των ζωντανών, κατανοούν, και δεν υποφέρουν πιά, απλά υφίσταται σε έναν παράλληλο κόσμο. Δε προσκαλούν στο κόσμο τους αλλά γαλήνια υποδέχονται. Και ο θάνατος είναι απλά πέρασμα στην επανασύνδεση με αυτούς που ανήκεις. Και τα πάθη των ζωντανών απλά απαραίτητες διαδικασίες. Αισιόδοξη προσέγγιση δε λέω.<br /><br />Προσωπικά βρήκα τη παράσταση συγκλονιστική, και η ερμηνεία της κ. Παπακωνσταντίνου πραγματικά με άγγιξε. Ευχαριστήθηκα το κείμενο, ευχαριστήθηκα το στήσιμο, ευχαριστήθηκα την ατμόσφαιρα, γενικά ευχαριστήθηκα τα όλα.<br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία (και διασκευή): Νίκος Καραγέωργος</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Κώστας Αρζόγλου, Υρώ Λούπη, Άννα Μονογιού, Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Χρήστος Βασιλόπουλος, Σταύρος Μοίρας, Ειρήνη Ράπτη, Ελένη Αποστολοπούλου</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Στο θέατρο Βεάκη</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-7694086537054028807?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-735332090505359332007-10-25T22:29:00.000+03:002007-10-25T23:09:17.586+03:00<span style="font-style: italic;">του Tracy Letts</span><br /><br />Να, ένα έργο αρκετά ιδιαίτερο που απαιτεί γερό στομάχι. Και πέρα από συμβολισμούς και άλλες σκέψεις, επιτέλους, καιρό είχα να δω, ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, χωρίς ερωτηματικά δράσης. Προβληματίζομαι λίγο να γράψω την ιστορία, θέλω να πω όσο το δυνατόν λιγότερα, γιατί ένα από τα όμορφα του είναι και το σασπένς του.<br /><br /><br />Δύο τελειωμένες ψυχές, συναντιούνται και ενώνουν τις μοναξίες τους, τις μιζέριες τους, αγκιστρώνονται ο ένας από τον άλλον. Ο Peter, πεπεισμένος ότι μετά το πόλεμο στον Κόλπο τον χρησιμοποιήσανε σα πειραματόζωο για βιολογικά όπλα, βρίσκει στην Αgnes κάποια που τον πιστεύει, να τον συντροφέψει μέσα στον κόσμο του. Η Agnes (αλήθεια πόση αγνότητα μπορεί να παραμείνει μέσα σε έναν άνθρωπο που έχει χάσει το παιδί του, κακοποιηθεί από το σύζυγο της και σπριώχνει τις μέρες της σνιφάροντας κόκα; ) βρίσκει εν τέλει ένα άλλοθι για να αντέξει τις τύψεις τις. Όταν τίποτα πια στη ζωή δεν έχει απομείνει όρθιο, είναι πολύ εύκολο, λυτρωτικό ίσως, να χωθείς μέσα σε ένα παρανοικό κόσμο συνομωσίας και καταδίωξης. Οι απαντήσεις τρομαχτικές και συνάμα λυτρωτικές, προσβεβλειμένοι από τα "ζωύφια" επιδείδονται στο πόλεμο εναντίον τους και στη πλήρη ενασχόληση με αυτά. Υποφέρουν ναι, αλλά είναι πόνος που έχει μουδιάσει όλα τα άλλα. Και έτσι τα ζωύφια που έφερε ο Peter είναι τελικά καλοδεχούμενα από την Agnes, δε θέλει πραγματικά να τα διώξει γιατί αν φύγουν αυτά, αν φύγει ο Peter τι θα της απομείνει; Η πρότεινη ζωή, και αυτή ήταν φρικτή ούτως ή άλλως. Και ούτε η καλύτερη της φίλη δε μπορεί να την επαναφέρει σε αυτό το παρελθόν. Δεν έχει λόγο να επιστρέψει. Εξάλλου η τελική λύτρωση και εξύψωση δεν είναι μακριά πιά...<br /><br />(Τα είπα μπερδεμένα, ε; ωραία! στη σκηνή όλα ρέουν όμορφα (γκροτέσκα όμορφα) και απλά)<br /><br /><br />Και μια άτακα, που μοιάζει να μην έχει σχέση με το υπόλοιπο έργο, αλλά τι να κάνω, με άρεσε κι έτσι τη κρατάω!<br /><br /><span style="font-style: italic;">"Όλοι έχουμε ένα μέρος μέσα μας, ένα κέντρο που είναι εμείς. Πρέπει να κρατάμε αυτό το κέντρο ιερό. Το σεξ και οι σχέσεις χαλάνε αυτό το μέρος"</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Μαρία Τσαρούχα, Δημητρης Λάλος, Βάσω Καμαράτου, Στάθης Σταμουλακάτος, Κώστας Κουτσολέλος, Παναγιώτης Κουκουρουβλής</span><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Στο θέατρο Επι Κολωνό</span><br /><span style="font-style: italic;">Για δεύτερη χρονιά</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-73533209050535933?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-40474890082491976732007-10-07T18:15:00.000+03:002007-10-07T18:31:42.219+03:00<span style="font-style: italic;">των Νίνο ντ' Ιντρόνα &amp; Τζάκομο Ραβίκιο</span><br /><br />Δύο αεροπόροι, (έχθροι τυπικά;), μετά από τη πτώση των αεροπλάνων τους, καταλήγουν και οι δυό στην ίδια στέγη. Στην αρχή παλεύουν μεταξύ τους, αλλά σιγά σιγά, εγκαταλείπουν τις εχθροπραξίες και ψάχνουν να βρουν τρόπους να επικοινωνήσουν. Οι γλώσσες τους διαφορετικές, και εκεί που οι λέξεις αδυνατούν να εκφράσουν, έρχονται τα σώματα να μιλήσουν. Η οικουμενική γλώσσα των ανθρώπων. Και μέσα από το σώμα και τη κίνηση και την έκφραση, συνεργάζονται, για να φάνε, να κοιμηθούν, να πλυθούν, και να φτιάξουν τη σχεδία (και το τρύπιο βαρέλι) που θα τους πάει σπίτι τους. Ο καθένας σε αντίθετη κατευθυνση φορώντας ξανά τα στρατιωτικά του ρούχα και με ένα ενθύμιο από τον άλλον.<br /><br />Άλλη μια καλή δουλειά για παιδιά από το θέατρο πόρτα. Με αισθητική, με ατμόσφαιρα, με πηγαίο χιούμορ. Και οι ηθοποιοί πολύ καλοί, εκπληκτικά αυτά που κάνανε με το σώμα τους. Η μάχη σε αργή κίνηση ήταν υπέροχη, όμορφη και με γέλοιο, και το πινγκ πονγκ με τα τηγάνια επίσης. (Εγώ στη παραλία με τις ρακέτες γιατί δε τα καταφέρνω, οέο;)<br /><br />Η παράσταση είναι για λίγο πιο μεγάλα παιδιά, από οκτώ χρονών συστείνουν, και όντως ο γιός μου, στα τεσσεράμιση, δυσκολεύτηκε λίγο να κατανοήσει κάποιες έννοιες, ή του γεννιόντουσαν απορίες, που ήθελε να του τις λύσω εκείνη τη στιγμή. Του άρεσε και το ευχαριστήθηκε, αλλά ενοχλήσαμε λιγάκι.<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Λίλο Μπάουρ</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Πέτρος Σπυρόπουλος, Θοδωρής Σκυφτούλης</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">στο θέατρο Πόρτα</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-4047489008249197673?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-53814711903532148982007-10-06T16:11:00.001+03:002007-10-08T10:41:27.497+03:00<span style="font-style: italic;">του Άκη Δήμου</span><br /><span style="font-style: italic;">ένα σκοτεινό παραμύθι με αφορμή τη κερένια κούκλα του Κ. Χρηστομάνου</span><br /><br /><br />Η Λιόλια, ορφανή και μακρινή ξαδέρφη της ασθενικής Βιργινίας, πάει στο σπίτι της Βιργινιας,βοηθός στις δουλειές, συντροφιά στις μοναχικές ώρες. Ο νίκος, άντρας της Βιργινίας, κάποτε πολύ ερωτευμενος μαζί της, με όνειρα κοινής ζωής και πολυπληθους οικογένειας που ακυρώθηκαν, αναπόφευκτα ερωτεύεται το νεαρό, όμορφο, γεμάτο ζωντάνια κορίτσι, με τα θλιμένα μάτια, που γυαλίζουν και είναι σα να ετοιμάζονται να δακρύσουν.<br />Ο έρωτας που γεννιέται μεταξύ τους είναι καταδικασμένος όπως και ο καρπός του. Οι τύψεις για τη ζωή (άντρα, σπίτι, οικογένεια, όνειρα) που η Λιόλια έκλεψε από τη Βιργινία, που ο Νίκος χάρισε σε μια άλλη. Η Βιργινία πεθαίνει, αλλά η μνήμη της παραμένει να βασανίζει και να καταστρέφει, να πάρει πίσω αυτό που δικαιωματικά της ανήκει. Το παιδί τους (ίδιο η Βιργινία) πεθαίνει.<br /><br />Κι η Λιόλια;<br /><span style="font-style: italic;">- Θα φύγω</span><br /><span style="font-style: italic;">- Που;</span><br /><span style="font-style: italic;">- Όπου να' ναι. Μόνο να ναι μακριά</span><br /><span style="font-style: italic;">- Μακριά δεν είναι πουθενά όταν θυμάσαι</span><br /><br />Δε μπορείς να ξεφύγεις από τον εαυτό σου, το παρελθόν σου, τα κρίματα σου. Ειναι παντα μαζί σου να σε συντροφεύουν, να σε αμαυρώνουν. Κι ας μη φταίς πραγματικά<br /><span style="font-style: italic;">Ότι κι αν έγινε δεν έγινε από φταίξιμο δικό μου... Μικρός άνθρωπος είμαι, Βιργινία, κι όλα όσα θέλησα μικρά.</span>"<br /><br /><br /><br /><br /><br />Δε μπορώ πραγματικά να μιλήσω για τη παράσταση, γιατί πήγα με πολύ μεγάλες προσδοκίες έχοντας στο μυαλό μου τόσο ζωντανή τη μαγεία από τον <a href="http://theaterthoughts.blogspot.com/2006/06/blog-post_20.html">Ναπολέοντα Λαπαθιώτη</a>. Και έτσι η άποψη μου είναι κάπως διαστρεβλομένη από αυτά που περίμενα να βιώσω. Μπορώ μόνο να πω ότι πρόκειται για μια από τις πιο εικαστικές παραστάσεις που έχω δει, οι εικόνες είναι πραγματικά μαγικές, και ότι η ηθοποιός, Τζίνα Θλιβέρη, επίσης.<br />(Στη παρέα μου πάντως δεν άρεσε, όχι τόσο η απόδοση, όσο το κείμενο, και προς τα εκεί τείνω κι εγώ, αμα το κείμενο δεν, είναι λίγα αυτά που μπορεί να κάνουν σκηνοθέτης και ηθοποιοί. Αλλά πάλι ποιός διαλέγει το κείμενο;)<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Γιώργος Σαχίνης</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Γεωργία Τσαγκαράκη, Τζίνα Θλιβέρη, Αγγελική Λεμονή, Γιώργος Τσαμπουράκης</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Καλλιδρομίου 68 εξάρχεια</span><br /><a style="font-style: italic;" href="http://ohipaizoume.blogspot.com/">ομάδα όχι παίζουμε</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-5381471190353214898?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-60902014918257449012007-10-05T00:22:00.001+03:002008-11-05T22:29:35.341+02:00<span style="font-weight: bold;">Δ</span>αυίδ<br /><span style="font-weight: bold;">Έ</span>νκε<br /><span style="font-weight: bold;">Κ</span>ρις<br /><span style="font-weight: bold;">Α</span>(πατρις);<br /><br />Τρεις μετανάστες, στην Ελλάδα από παιδιά, ξένοι στο τόπο που μεγάλωσαν, δεν έχει σημασία που τα ελληνικά τους άπταιστα, έχουν την αύρα του ξένου, τους μυρίζεις στον αέρα. Δεν τους επιτρέπουμε να διώξουν τη μυρωδιά. Ένας στους δέκα κάτοικους της Ελλάδας είναι μετανάστης. Εννέα στους δέκα κάτοικους της Ελλάδας τους κρατούν εκεί. "<span style="font-style: italic;">Δε φτάνει που σας ταίζουμε θέλετε και θέατρο;</span>¨ Παιδιά ενός κατώτερου θεού, γιατί έτσι μας βολεύει. Μη πάρουν και θάρρος, και σταματήσουν να κάνουν τις "κατώτερες" δουλειές και άξιοι και δουλευταράδες και με κίνητρο όπως είναι, και αποδοτικοί, μας πάρουν τις άλλες τις δουλειές. Αρκετή ανεργία δεν έχουμε;<br /><br />Τους αλλάζουμε και το όνομα, και βρίσκονται με ένα όνομα ξένο, που δεν τους ανήκει, να ζούνε σε μια χώρα που δεν της ανήκουν, μετέωροι απο παντού.<br />"<span style="font-style: italic;">έφερνα μέχρι και γλυκά για τη γιορτή μου</span>" και γιορτάζει ένα όνειρο που με πείσμα κρατάει ζωντανό. Μέχρι να μαζέψει αρκετά και να μπορέσει να φύγει, μακριά και από εδώ, κι από τη πρώτη πατριδα, μια καινούργια αρχή, να γίνει πάλι όπως ήταν πριν, πριν ξεκινήσουν όλα αυτά.<br />Και οι δυσκολίες οι πρακτικές, τα χαρτιά, τα έγγραφα, οι μίζες, οι διαδικασίες.<br /><br />Συγκλονιστική η σκηνή που οι τρεις φίλοι που ξεκινήσανε να έρθουν έμειναν δύο και κάθε μήνα στέλνουν στη μάνα του χαμένου φίλου τους, ένα γράμμα από το γιό της και χρήματα<br />"Μη τα βάζεις στην άκρη, πάρε κάτι και για σένα"<br />Άραγε συμβαίνει αυτό; Πόσες μανάδες νομίζουν ότι τα παιδιά τους είναι καλά, και είναι περήφανες που ο γιός τους πάει το πρωί στη δουλειά φορώντας το καθαρό πουκάμισο και το κλωνάρι βασιλικού πάνω του για να μυρίζει όμορφα;<br /><br />Απόλυτη ειρωνία, το medley από τη χείριστη ελληνική τηλέοραση, σα να βλέπεις σε καθρέπτη, να οι έλληνες, κάποιοι τουλάχιστον, μη μας κρίνετε τους ξένους και τόσο πολύ, κοιτάχτε και στο καθρέπτη λίγο.<br /><br />Είδα πάνω στη σκηνή τρεις νέους και άγνωστους ηθοποιούς που προσπαθούν όπως όλοι οι νέοι και άγνωστοι ηθοποιοί να μπουν στο χώρο, να δουλέψουν στο σανίδι, στη τηλέοραση κτλ κτλ. Είδα τρεις ανθρώπους με όνειρα, παρελθόν, μέλλον. Όπως όλοι μας. Απλά τυχαίνει η ιστορία τους να εμπεριέχει και το κομμάτι της μετανάστευσης. Θυμήθηκα τα δικά μου τα χρόνια στην Αγγλία. Το ρατσισμό (πολύ ήπιο ομολογώ) που βίωσα. Θυμήθηκα τη ψυχολογία του ξένου. Και πως σιγά σιγά ενσωματώθηκα, και δεν βίωνα πια ρατσισμό, δεν ήμουν ξένη πια, απλά είχα ελληνική καταγωγή, και είχα πια δύο πατρίδες, να νοιάζομαι και να φροντίζω. Και βιώσα την ομορφιά του να ζεις σε ένα τόπο, χωρίς να αλλάζεις την ιστορία σου, χωρίς να αλλάζεις ο ιδιος, να κρατάς τις ιδιαιτερότητες, και να είναι και άλλοι έτσι, με άλλες καταγωγές. Multicultural λέγεται αυτό, έχει ενδιαφέρον, πολυμορφία και χρώμα, και διαφέρει από το multinational.<br /><br />Κάποια στιγμή στο έργο, ακούγεται το "αστέρι του βοριά". Αυτόματος συνειρμός ακούγωντας τα λόγια ξανά και με προσοχή, αυτόματα σκέφτηκα ότι είναι σα να γράφτηκε γιαυτούς τους τρείς ανθρώπους. Και συνειδητοποιώ ότι δε γραφτηκε για αυτούς αλλά ίσως για κάποιους δικούς μα ξενητεμένους. Μα ναι, οι έλληνες τη ξέρουμε καλά τη ξενιτιά, Αμερική και πιάτα, βέλγιο και ορυχεία, γερμανία και εργοστάσια. Πως τολμάμε να ξεχνάμε; Πως τολμάμε και πληγώνουμε όπως μας πληγώσανε; αναρωτιέμαι.<br /><br /><br />Όμορφη παράσταση, εικαστικότατη, κυλάει εύκολα και τα συναισθήματα που μου δημιουργηθηκαν εναλλασόμενα. Δύσκολο θέμα, και η απόδοση του χωρίς καμία τραγικότητα, ή μελοδραματισμό, απλά καταθέτουν το πως είναι τα πράγματα, με χιούμορ, ειρωνία και (μου φάνηκε;) γλυκειά αγάπη για την Ελλάδα, μια χώρα που επιμένει να τους αντιμετωπίζει ως ξένους.<br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Λαέρτης Βασιλείου</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Νταβίντ Μαλτέζε, Κρις Ραντάνοφ, Ενκελέιντ Φεζολάρι</span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Στο Θέατρο του Νότου</span><br /><span style="font-style: italic;">εώς 6 Ιανουαρίου 2008<br /><br />και επαναλαμβάνεται και τη σεζόν 2008/09<br /><br />Ο Κρις Ραντάνοφ έχοντας κερδίσει το βραβείο τρίτου καλύτερου ανδρικού ρόλου στα θεατρικά βραβεία του αθηνοράματος είπε κάτι πολύ όμορφο στο τέλος των ευχαριστιών του:<br />"και εύχομαι στην Ελλάδα όλοι οι Έλληνες και οι μετανάστες να ζουν τα όνειρα τους"<br />Από τις πιο όμορφες στιγμές<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-6090201491825744901?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-47115981713553466612007-09-29T15:27:00.000+03:002007-10-06T16:11:57.305+03:00<span style="font-style: italic;">Του Θοδωρή Γκόνη</span><br /><span style="font-style: italic;">σε μουσική Γιώργου Ανδρέου</span><br /><br /><br />8 μονόλογοι, 8 τραγούδια. Οι ιστορίες 8 γυναικών και τα τραγούδια τους. Γυναίκες διαφορετικές, από διαφορετικές εποχές, με διαφορετικά όνειρα, ιστορία, απωθημένα, χαρακτήρες. Ίσως και να μην είναι τόσο διαφορετικές όμως. Κοινός άξονας η ζωή; η αναζήτηση της ζωής; ή όπως λέει στο πρόγραμμα "<span style="font-style: italic;">ένα λευκό σημάδι που επιθυμεί να γίνει τραγούδι</span>"<br /><br />Η Κλεόπα η Μαλατέστα, γυναίκα του Θεόδωρου του Παλαιολόγου, θρηνεί για την αγάπη που δεν έζησε, δε μπορεί να αγαπήσει, δε ξέρει τι είναι αυτό, ζηλεύει εκείνους που μπορούν, που καταλαβαίνουν κι έτσι μπορούν και να τη τραγουδήσουν, την αγάπη. "<span style="font-style: italic;">Δε μπορούσε να ερωτευτεί, και έτσι ζει στη κόλαση, γιατί τι άλλο εξόν από αυτό είναι η κόλαση</span>"<br />Πράγματι...<br /><br />Η Άννα η Δαλασσηνή, γράφει στο γιό της τον Αλέξιο, να είναι τολμηρός, γενναίος, λιοντάρι σαν κι αυτή, για να πάρει όσα του αξίζουν, "<span style="font-style: italic;">Το όχι το χουμε, πάμε για το ναι</span>". Οι πόθοι και τα όνειρα της μητέρας με λύσσα εναποτίθενται πάνω στους ώμους του διάδοχου. Κατακαημένε Αλέξιε, καλές οι συμβουλές της μάνας, είναι κι αυτός, ο λιονταρίσιος, ένας τρόπος να ζεις, θεμητός, ωραίος. Εσένα, σου ταιριάζει άραγε;<br /><br />Η Κασσιανή, εγκαταλελειμένη από εκείνον που αγάπησε, λειψή<br />"Ή<span style="font-style: italic;">σουν ο Θεός μου, Εσύ εξάγνισες το σώμα μου, και με άφησες... Δεν είχα σώμα, δεν είχα σχήμα, δεν είχα όνομα, έφτιαξα ένα κόσμο μέσα στο δικό σου για να έχω θέση</span>"<br />Και τώρα δεν έχει θέση, που να σταθεί και που να περπατήσει χωρίς το Θεό της;<br /><br />Η Ζωή η Πορφυρογέννητη, (από αυτήν και ο τίτλος της παράστασης), μιλά στο βιογράφο της, σε αυτόν που εκείνη είχε ευεγερτήσει και της το ανταπέδωσε, γράφοντας μόνο για την επιφάνεια, για τους έρωτες της και τους άντρες, και τα λούσα, αφήνοντας την "<span style="font-style: italic;">απροστάτευτη μέσα στους αιώνες</span>" Εκείνη η άκληρη, που διασκέδαζε το πόνο της, που γέμιζε το κενό της. "<span style="font-style: italic;">Τίποτα δε κατάλαβε από τις φωτιές που έκαιγαν, τις άναψα για να μπορέσω να ζήσω</span>" Πόσο συχνά κρίνουμε, καταδικάζουμε, χωρίς να έχουμε όλα τα δεδομένα, χωρίς να δίνουμε ελαφρυντικά.<br /><br />Η θεία Σοφούλα, Κωνσταντινιά-Σαραντανού, που ήταν η ζωή και η χαρά της γειτονιάς, η καλότυχη, που είχε βαφτίσει τόσα παιδιά. Και το λάθος της να αφήσει δύο βαφτιστήρια της να παντρευτούν μεταξυ τους. Και το κοριτσάκι τους που έπεσε στο πηγάδι. Το κρίμα δικό της, νιώθει, της ξεχασιάς και αφηρημάδας της. Και ο θρήνος δικός της. Για τη ζωή που δεν άνθισε, που περιμένει στο πηγάδι το δώρο της κάθε γιορτή.<br /><br />Η Δούκισσα της Πλακεντίας, η αρχόντισσα, με τη ζωή της τη γεμάτη ομορφιές (και άντρες) και γεμάτη πόνο. Το παιδί της κοιμάται, ονειρεύεται, του λείπει ζωή. Και η απορία της για το κόσμο σήμερα, που φαντάζει διαφορετικός αλλά είναι τόσο ίδιος.<br />"<span style="font-style: italic;">Μόνο ο τρόπος που κινείστε άλλαξε, στη σκέψη είσαστε ίδιοι, ακίνητοι</span>"<br />Η μοίρα και η καταδίκη της ανθρώπινης φύσης είναι αυτό δούκισσα, τίποτα άλλο.<br /><br /><br /> Η μητέρα που έχει χάσει αδερφό, άντρα και παιδί. Βγαίνει κάθε βράδυ και τους καλεί, τους μιλάει, "<span style="font-style: italic;">εμένα παιδάκι μου μη με φοβάσαι, έχω τρεις νεκρούς κάτω από το μαξιλάρι μου</span>" Δεν έχει και τίποτα άλλο να χάσει.<br /><br />Όμορφο και ατμοσφαιρικό, και η κυρία Τσαλιγοπούλου, Θεά. Και οι τρεις ηθοποιοί επίσης. Μια ελεγεία στις διαφορετικές εκφάνσεις της γυναίκας, οι οκτώ που τις ιστορίες τους είδαμε και ακούσαμε, και οι τέσσερις γυναίκες που μας ταξίδεψαν πάνω στη σκηνή. Και πόσες άλλες που δε χώρεσαν σε μια νύχτα μόνο.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Θοδωρής Γκόνης</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Συρμώ Κεκέ, Αθηνά Μαξίμου, Εύη Σαουλίδου</span><br /><span style="font-style: italic;">Τραγουδά: Ελένη Τσαλιγοπούλου</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Νύχτες Αιθρίου, Μέγαρο Μουσικής, 27 &amp; 28 Σεπτεμβρίου 2007</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-4711598171355346661?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-48269814414196515312007-09-28T15:46:00.000+03:002007-09-28T19:57:16.164+03:00<span style="font-style: italic;">του Γιώργη Παπάζογλου</span><br /><br />Με μεγάλη χαρά είδα σήμερα στο αθηνόραμα ότι ανεβαίνει, για λίγες παραστάσεις, προς το παρόν τουλάχιστον, η Αγγέλα Παπάζογλου.<br /><br />Είναι ένας θεατρικός μονόλογος γροθιά στο στομάχι, η Αγγέλα διηγείται τη ζωή της και μαζί με αυτή περνάει μπροστά μας και όλη η νέα ελληνική ιστορία τόσο ζωντανή που ανατριχιάζεις, με δυσκολία στέκεσαι στο κάθισμα, είναι τόσο παραστατικός ο λόγος της που καρφώνεται. Από τη Σμύρνη στην Αθήνα, κατοχή, εμφύλιος... Πόνος και χαρά μαζί. Ζωή πραγματικά. Το είδα πριν δύο χρόνια και ακόμη έχω σκηνές στο μυαλό μου. Ο ημίβουβος θρήνος που μετατρέπεται σε λίκνισμα ήπιο και ρεμπετικο α καπέλα. Δεν περιγράφεται, πρέπει να το ζήσεις. Και η κυρία Άννα Βαγενά, που ούτως ή άλλως είναι πάντα εκπληκτική, εδώ είναι κορυφαία.<br /><br />Μία από τις γοητείες του θεάτρου (για μένα τουλάχιστον) είναι το τι είναι εφήμερο, και η κάθε παράσταση, ακόμη κι από μέρα σε μέρα, είναι διαφορετική, και ο θεατής είναι μύστης αυτής της μοναδικής εμπειρίας εκείνης της στιγμής που όταν τελειώσει η παράσταση έχει χαθεί ανεπιστρεπτί, μένει απλά σαν θολή μνήμη μέσα μας. Σπάνια μας δίνεται η ευκαιρία να ξαναβιώσουμε μια θεατρική παράσταση, και όταν αυτό συμβαίνει, ε, τι να πεις.<br />Μη το χάσετε όσοι δεν το είχατε δει.<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Λάμπρος Λιάβας</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζει η Άννα Βαγενά</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Στο μουσείο Ελληνικών Λαικών Μουσικών Οργάνων</span><br /><span style="font-style: italic;">1,2 &amp; 3 Οκτώβρη 2007</span><br /><br /><br />θεατρική προσαρμογή του κειμένου "Ονείρατα της Σμύρνης" από τον Λάμπρο Διάβα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-4826981441419651531?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-71336203205348239442007-09-22T20:39:00.000+03:002007-09-22T21:41:13.751+03:00<span style="font-style: italic;">Τρία μονόπρακτα του Στέφανου Κακαβούλη</span><br /><span style="font-style: italic;">(το δεύτερο μονόπρακτο είναι θεατρική προσαρμογή διηγηματος του Γκυ Ντε Μωπασσαν)</span><br /><br />Ένα μπαρ, χώρος (όταν είμαστε καλά) σύναξης, επικονωνίας, χαλάρωσης. Και όταν δεν είσαι καλά, κάπου να δεις τη ζωή να κυλάει δίπλα σου, να βιώσεις την απομόνωση ή να υποκριθείς ότι δεν υπάρχει ή να προσπαθήσεις να τη διώξεις. Και αλκόολ, άλλοτε γλυκόπιοτο χαλαρωτικό κι άλλοτε εργαλείο που πνίγει, σκέψεις, μνήμες, ζωές που κάπου ξεφύγανε. Και ο χώρος αυτός γίνεται πεδίο τριών απρόσμενων συναντήσεων, ξέχωρες μεταξύ τους, ισως κι όχι τόσο. Κοινός άξονας, ζωές ξοδεμένες, και οι σκέψεις του συγγραφέα σχετικά με τα μπαγκάζια της παιδικής ηλικίας.<br /><br /> - Η πρόωρα γερασμένη γκαρσόνα που έφυγε από τη μάνα που δεν την ήθελε και ο εραστής της (νεκρής πια μάνας) που μεταφέρει μια άλλη άποψη για εκείνη. Κατα αυτόν η εικόνα είναι διαφορετική, εκείνος εξάλλου γνώρισε τη γυναίκα, με τις δικιές της ανάγκες και λάθη, τον άνθρωπο, δεν είχε ούτε τις ανάγκες ούτε τις απαιτήσεις ενός παιδιού, μπορεί να καταλάβει και να δικαιολογήσει την όποια ανεπάρκεια. Η κόρη βίωσε μια άλλη πραγματικότητα, τη μάνα που απείχε από αυτό χρειαζόταν, τη μάνα που δεν έτρεξε πίσω της να τη βρεί, τη μάνα που έφυγε τώρα πια και όλοι οι λογαριασμοί θα μείνουν ανοικτοί και άλυτοι.<br /><br /><br /><br />- Ο άλλος πρόωρα γερασμένος νέος, που έχασε τη χαρά της ζωής<br /><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Έχασα το παιδί, το παιδί μέσα μου</span><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Δεν υπάρχει επιστροφή, αν σε εκείνη την ηλικία, την αθώα, τότε που είσαι παιδί και θες μόνο αγάπη...</span><br /><br />Νιώθω μια αλήθεια σε αυτά τα λόγια και πονάνε, αλλά αρνούμαι να τα δεχτώ, γιατί τότε πως θα πορευτώ; Πάντα υπάρχει επιστροφή, κι ας είναι πρόσκαιρη και εύθραστη και στηριγμένη σε ψευδαισθήσεις. Η επιστροφή, όσο λίγο κι αν κρατάει, και όσο δύσκολο κι αν είναι να επιτευχθεί, είναι η φυσική ανθρώπινη άμυνα, και η προσμονή της το μόνο που απομένει, που μας κρατάει. Αυτοί που δεν επιστρέφουν πεθαίνουν, και αυτοί που δεν ελπίζουν στην επιστροφή είναι απλά νεκροζώντανοι.<br /><br />(<span style="font-style: italic;">Η αθωότητα χάθηκε και μαζί της η χαρά της ζωής χάριν σε ένα συμβάν - εγώ προτιμώ να σκέφτομαι ότι δεν υπήρξε αυτό το συμβάν. Το ζω στο πετσί μου και ξέρω κι άλλους τόσους, που δεν έχουν τρανταχτή δικαιολογία και αποδιομπιαίους τράγους. Όχι, δεν ήταν απαραίτητο ένα τόσο τραγικό συμβάν, </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">η ζωή αρκεί για να χάσεις τη μαγεία και την αθωότητα της παιδικής σκέψης</span><span style="font-style: italic;">).</span><br /><br /> - Μια γυναίκα φάντασμα της αλλοτινής της γοητείας και ένας νεαρός, που δε μπορεί να κοιμηθεί. Κυνηγημένοι και οι δυό από φαντασμάτα, βρίσκουν παρηγοριά ο ένας στην αγκαλιά του άλλου.<br /><br />Συμπαθητική παράσταση και ειλικρινής προσπάθεια. Τίποτα συγκλονιστικό, αλλά έντιμο. Ένα κατηγορώ στους γονείς (στη πλειοψηφία των γονιών, συμεριλαμβανομένων των δικών μου και φυσικά εμένας της ίδιας) που με τις ατέλειες τους καταστρέφουν τα παιδιά τους. Αν και με κανένα τρόπο δε θέλω να μειώσω τη σοβαροτητα των ευθυνών που φέρουμε οι γονείς, και τις σημαντικές επιπτώσεις που έχει η συμπεριφορά μας, προσωπικά βρήκα τους προβληματισμούς του έργου επιφανειακούς και ηθικοπλαστικούς, ίσως γιατί κάποια στιγμή τα παιδικά μας βιώματα, όσο κι αν όντως είναι η πηγή όλων, όσο κι αν είναι μπαγκάζια που ποτέ δε θα μπορέσουμε να αποτινάξουμε ή να τροποποιήσουμε, κάποια στιγμή οφείλουμε να αναλάβουμε και τις δικές μας ευθύνες. Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι οι ήρωες είναι όλοι προς τα τριάντα, ίσως όταν περάσουν λίγα χρόνια, και βιώσουν τη συνειδητοποίηση των αποσκευών τους και πιάσουν πάτο, μα πραγματικά πάτο, να περάσουν στην αντιπερα όχθη, και συνομηλικοί μου πιά, να μπορέσουν να δουν τους γονείς σαν τους ανθρώπους που είναι. Θα συνεχίσουν να πονούν, θα συνεχίσουν να μην τους αντέχουν, θα συνεχίσουν να τους κατηγορούν, θα συνεχίσουν να κουβαλάνε άλυτα, αλλά κάπου μέσα σε όλα αυτά, κάποια στιγμή, θα αναγνωρίσουν και τις δικές τους επιλογές. Και αν είμαστε τυχεροί, κάποια στιγμή θα επιλέξουμε να είμαστε πέρα από αυτό που γίναμε επειδή γεννηθήκαμε σε αυτήν την οικογένεια με αυτά τα κουβάρια, και κάτι διαφορετικό, πιο δικό μας και πιο ταιριαστό μας και αν είμαστε πολλοί τυχεροί όχι τόσο επώδυνο.<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Στέφανος Κακαβούλης</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Μέλανι Μαρχάινε, Βαγγέλης Κατσάπης, Χάρης Χαραλάμπους, Βαλάντης Κωστόπουλος, Βίκυ Κουκουτσίδη, Αντώνης Αντωνάκος.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Στο θέατρο Επί Κολωνώ</span><br /><span style="font-style: italic;">μέχρι 25/9</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-7133620320534823944?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-4208749557120746282007-07-21T11:03:00.000+03:002008-01-07T14:21:17.869+02:00<span style="font-style: italic;">Μια μουσικοθεατρική παράσταση που έστησε η κυρία Μάνια Παπαδημητρίου και η Φρόσω Ζαγοραίου</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">βασισμένη σε επιστολές και γράμματα ναυτικών και άλλα θαλασσινά διαβάσματα κι ακούσματα και όχι μόνο...</span><br /><br />με κέφι και ζωντάνια και γλυκόπικρη νοσταλγία<br />με νιάτα δροσερά, νιάτα που θαλασσοπλανεύονται και στεριοπεριμένουν<br /><br />και με άρωμα ελλάδας γιατί κακά τα ψέματα, αν νοιώθεις στο αίμα σου να κυλλάει ελλάδα μήπως δεν έχεις και τη γεύση της αρμύρας στο στόμα; αρμύρα ταξιδιάρικη, πονέμενα ταξιδιάρικη, όχι για αναψυχή<br />και η θάλασσα μας τραβάει, δε μας τραβάει; πλανεύτρα κ γητεύτρα, λαχταράμε μέσα στις γαλάζιες, ή σκοτεινές μπλέ, αγκάλες της να βυθιζόμαστε, σε σκαριά πάνω ή χωρίς, εκεί ανήκουμε. Και ο πόνος της γλυκός.<br />και ο αη Νικόλας ο άγιος της καρδιάς μας (μαζί με τον αη Φανούρη) ή μήπως τη νοιώθω εγώ αλλιώτικα της ελλάδα;<br /><br /><br />ένα δείγμα της παράστασης <a href="http://www.youtube.com/watch?v=nPI_k7wrEKs">εδώ</a><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Τάσος Αντωνίου, Φρόσω Ζαγοραίου, Σαμψών Φύτρος, Μαρία Κόμη Παπαγιαννάκη, Θεμιστοκλής Καρποδίνης</span><br /><br /><br />Από ότι κατάλαβα παίζεται γενικώς το καλοκαίρι σε ένα θέατρο κοντά μας.<br />Έψαξα να βρω επικείμενες παραστάσεις αλλά δε βρήκα και πολλά, αυτά μόνο<br /><br /><a href="http://www.athens24.gr/going-out/theater/program13.html">23/7 Αττικό Άλσος</a><br /><a href="http://www.agrotravel.gr/agro/site/AgroTravel/t_docpage?sparam=paros_m&amp;doc=/Documents/Agrotravel/event/travelfolder.2006-03-20.2958891988/paros/eventsseptokt">1/9 Πάρος<br /></a><br />οπότε, έχετε το νου σας<br /><br /><br /><br />α, και ψάχνοντας βρήκα μια<a href="http://www.lifo.gr/content/x8/12.html"> συνέντευξη </a>της κυρίας Παπαδημητρίου, που πολύ μου άρεσε, και ναι, ναι, συμφωνούμε, διαβάστε το σχόλιο της για τον Λ. Βογιατζή, πες τα χρυσόστομη, πες τα!<br /><br /><br /><br /><br />Και το χειμώνα ξανανεβαίνει στο θέατρο Μεταξουργείο! Τι ωραία, ένας χώρος που του ταιριάζει απόλυτα. Μη παραλείψετε ή καφεδάκι πριν τη παράσταση ή φαγητό μετά στο εστιατόριο της κυρίας Βαγενά. Ζεστός χωρός για ζεστές παρέες που ταιριάζουν με τη ζεστή παρέα του έργου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-420874955712074628?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-37861975619667504782007-07-06T23:28:00.000+03:002007-07-07T00:00:00.145+03:00της Pierrette Dupoyet<br />Προσαρμογή Όλια Λαζαριδου/Βασίλης Μαυρογεωργίου<br /><br /><br />Πως είναι άραγε να ζείς στη μέση του πουθενά, ζωή της επιβίωσης μόνο, και ξαφνικά, έρχεται ένας άγνωστος, και τα συμφωνεί με τη μητέρα σου, και σε παίρνει μαζί του, να γίνεις "αρτίστα". Και πάς, γιατί έτσι, δεν αναγκάζεσαι, απλά πάς όπου η ζωή/επιβίωση σε πάει, ακολουθείς, και γίνεσαι η Σπυρι<span style="font-weight: bold;">δούλα </span>αρτίστα πλάι με το Μητσαρα, να τον παρακολουθείς να σπάει αλυσσίδες, εγκλωβισμένη σε ένα τροχοσπιτο, ζεις ζωή/επιβίωση από πλατεία σε πλατεία και από τσίρκο σε τσίρκο. Μπουλούκι η ζωή/επιβίωση, γιατί όπως είπε και η "μάνα" <span style="font-style: italic;">αν της δώσεις ένα πιάτο φαί δε θα σε ταλαιπωρήσει</span>, και όπως περιπλανάσαι εσύ, περιπλανάται και η ηθοποιός που σε ενσαρκώνει, και <span style="font-style: italic;">η ζωή γλυστρά από πάνω σου</span>, αλλά κι όταν αποφασίσεις να φύγεις, δε φεύγεις, δεν αλλάζεις, ο Μήτσος σε γυρνά με τη βία πίσω, κι εσύ δεν αντιστέκεσαι, θα μπορούσες να φύγεις, αλλά στο τροχοσπιτο επιβιώνεις, και μέσα σου αναζητάς άλλα, και όταν εμφανίζεται κάποιος που σου τα δείχνει τα αλλά, γιατί άραγε τον αποκαλλείς τρελό, και ο τρελλός πεθαίνει, τον σκοτώνει ο Μήτσος, αφήνεις τον Μήτσο να τον σκοτώσει, όπως αφήνεις πάντα όλες τις καταστάεις της ζωής που σε εγκλωβίζουν στη ζωή/επιβίωση να σκοτώνουν (συνήθως με αργό και βασανιστικό θάνατο, δεν είναι έτσι;) τα άλλα όνειρα, γιατί κατά βάθος ξέρεις, δεν ήσουν φτιαγμένος για άλλα, για αυτά ήσουν φτιαγμένος, γιαυτό και αυτά έχεις, και όσο κι αν κραυγάζεις ότι θα τα αποκτήσεις τα άλλα, δεν, δεν, δεν. Μπορεί ακόμη και <span style="font-style: italic;">το πετραδάκι να έχει κάποια χρησιμότητα</span> στη ζωή, αλλά ξέρεις ποιά είναι αυτή; Κι αν δε ξέρεις που χρησιμεύει το πετραδάκι, άντε τώρα να βρεις που χρησιμεύεις εσύ. Και παρακολούθα τη ζωή να γλυστρά από πάνω σου.<br /><br /><br />Μια πανέμορφη και μαγική παράσταση, η κ. Λαζαρίδου γεμίζει το χώρο, το τροχόσπιτο, τη νύχτα, τη ψυχή μας, και η ιστορίας της Σπυριδούλας, σε πάει, και η αίσθηση της περιπλάνησης είναι τόσο έντονη, περιπλανώμενες ψυχές δεν είμαστε όλοι μας; Προσπαθήστε να ταξιδέψετε μαζί της. Και να χαρείτε τη υπέροχη μουσική από τον Κωνσταντίνο Βήτα.<br />Ένα δείγμα, (μικρό πολύ μικρό) από τη μαγεία <a href="http://greek-theatre.blogspot.com/2007/07/video-report.html">εδώ</a>.<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου</span><br /><span style="font-style: italic;">Ερμηνεύει η Όλια Λαζαρίδου</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">10/7 στο Μουσείο Μπενάκη</span><br /><span style="font-style: italic;">14/7 στη Μικρή Επίδαυρο</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">κι αν είμαστε τυχεροί, το Σεπτέμβρη σε μια πλατεία κοντά μας.</span><br /><br /><br /><br />* Με αφορμή αυτη την παράσταση έμαθα κι εγώ ότι η κ. Λαζαρίδου διατηρεί <a href="http://olialaz.blogspot.com/">μπλογκ</a>. Μια γλυκιά φωνή στο διαδύκτιο. Ουχί θεατρική. Απλά ανθρώπινη.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-3786197561966750478?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-20362375003016707742007-06-03T10:13:00.000+03:002007-09-28T19:40:49.528+03:00<span style="font-style: italic;">της Esther Vilar<br /></span><br /><br />Τρείς γυναίκες, μία πολυκατοικία, ένας άντρας.<br />Η Ελεν, η επι δεκαοκτώ ετών σύζυγος, πενηντάρα, με τη ζωή της όμορφα τακτοποιημένη, άντρας check, δουλειά check, τι ωραία που τα καταφέραμε στη ζωή κτλ κτλ, σύντομα θα αντιμετωπίσει την ανατροπή.<br />Η Γιάννα, τριανταπεντάρα, ερωμένη του συζύγου, νιώθει την επιτυχία δική της, δουλειά check, άντρας check, τον αρπάξαμε από την άλλη.<br />Η Ίρις, η επόμενη ερωμένη, μόλις 22, βουδίστρια, νομίζει ότι ξέρει από ζωή, νομίζει ότι ξέρει να αντεπεξέλθει στη σκληρότητα της και στην απογοήτευση.<br />Ο άντρας κάνει κύκλο και επιστρέφει στα γνώριμα και δοκιμασμένα.<br />Όλη η επικοινωνία των τριών γυναικών γίνεται μέσω φαξ. Λόγια σκληρα ανταλάσσονται, με την ευκολία που δίνει η απόσταση, η συγχρονως αποστασιωπιημένη και μη επικοινωνία. Καθεμιά τους, ρίχνει βέλη και προσπαθεί να συντρίψει την άλλη. Καθε μια τους αμύνεται επιτηθέμενη προσπαθώντας να μη συντρηφτεί. Και οι τρεις επιβιώνουν, αλλά, και τι με αυτό;<br /><br />Η καθεμιά τους, όσο έχει τον άντρα, νοιώθει σίγουρη και επιτυχημένη, ευτυχής. Η εξάρτηση σε όλο το μεγαλείο της και σε όλη τη σκληρή της αλήθεια. Δε πειράζει που είναι όμορφες και επιτυχημένες γενικά στη ζωή τους, αρκεί η απόσυρση της αγάπης του για να της ρίξει χαμηλά, να πέσει η αυτοεκτίμηση τους, να αισθανθούν μηδενικά.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Όχι δεν είμαι φανταστική</span> (υπέροχη, η καλύτερη κτλ κτλ) <span style="font-style: italic;">Αλλιώς θα ήταν ήτανε μαζί μου σήμερα<br /></span><br /><br />Ο άντρας τρόπαιο, κύρια και σημαντικότερη χρήση του, η επιβεβαίωση μας, να μας επιλέξει, να μας δώσει αξία μέσα από την επιλογή του,<br /><br /><span style="font-style: italic;">Η περίφημη αυτή αυτοεκτίμηση εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από το βλέμμα των άλλων πάνω μας. Είμαστε καταπληκτικές γιατί έτσι μας βλέπουνε οι άλλοι. Είμαστε γοητευτικές μόνον όταν μας θαυμάζουν. Και όμορφες μόνο όταν μας το λένε. Όταν μας αγνοούν αισθανόμαστε ασήμαντες. Και όταν μας λησμονούν δεν υπάρχουμε.<br /></span><br /><br />Πονάει; Καλά κάνει. Τα λόγια της ώριμης Ελέν όσο σκληρα κι αν είναι εκφράζουν μια σκληρή αλήθεια, για όλους μας, άντρες και γυναίκες. Και καλά να αισθάνεσαι σημαντικός επειδή κάποιος σε αγαπάει και να μη ξέρεις ότι αυτό το όμορφο συναίσθημα οφείλεται στην αγάπη του και μόνο, εξαρτάται από αυτή και τόσο εύθραστα θα χαθεί μολις χαθεί και η αγάπη. Όταν όμως το συνειδητοποιήσεις αυτό, πως συνεχίζεις; πως ανέχεσαι να αισθάνεσαι όμορφα για λόγους τόσο ξένους σε σένα; που μπορείς να βρεις τη γνησιότητα στα όμορφα συναισθήματα; πόσο όμορφα μπορείς να συνεχίζεις να χαριεντίεζεσαι να τα αισθάνεσαι μέσα σε ψευδαισθήσεις και επιλεγμένους στρουθοκαμηλισμούς; Εδώ σε θέλω.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Δήμητρα Αράπογλου<br />Παίζουν οι ηθοποιοί: Μπέττυ Λιβανού,Κατερίνα Λέχου, Μαργαρίτα Πανουσοπούλου<br /><br />στο θέατρο Τόπος Αλλού<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Και συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά, στο ίδιο θέατρο</span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-2036237500301670774?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-1353327142466065622007-05-08T23:16:00.000+03:002007-05-08T23:37:20.632+03:00<span style="font-style:italic;">Της Betty Shamieh</span><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Ε<span style="font-style:italic;">ρωτήσεις χωρίς απαντήσεις.<br />Απαντήσεις χωρίς ερωτήσεις.</span><br /></span><br /><br />Κάπως έτσι ξεκινά η ιστορία τεσσάρων γυναικών, Παλαιστίνιες όλες τους. Νεκρές. Στον παράδεισο οι τρείς τους να αναζητούν τους σημαντικούς άντρες της ζωής τους, τους μάρτυρές τους, η τελευταία, μάρτυρας η ίδια, αλλά τόσο άστοχα. <br /><br /><span style="font-style:italic;">Πες μου το όνομα σου, να καταλάβω γιατί είσαι εδώ.<br />Πες μου την ιστορία σου.</span><br /><br />Οι ιστορίες τους, η ιστορία της Παλαιστίνης; Όχι. Απλά η ιστορία του πολέμου, του οποιουδήποτε πολέμου και των καταστραμμένων ζωών. Η Δαλιδά, υποκρίθηκε αγάπη για τη πατρίδα της, ή, αγάπησε και πρόδωσε την αγάπη της, τον εαυτό της για τη πατρίδα της. Φόνισσα; Του Σαμψών ή της Δαλιδάς; <br />Η Ταμάμ, βιασμένη μπροστά στον αδερφό της, τον αδερφό που τελικά χάθηκε στη μάχη. Γιατί να πρέπει να χάσουμε αυτούς που τόσο αγαπάμε. Να συνεχίζουμε τη ζωή δίχως τους;<br />Η παλαιστινιακής καταγωγής Αμερικανίδα, τι ειρωνεία, να τη σκοτώσουν Παλαιστίνιοι τρομοκράτες. Αυτή, που ήθελε με τη δουλειά της να δείξει ότι οι Παλαιστίνιοι μπορούν να είναι κάτι περισσότερο από θύματα πολέμου. Αυτή, που δε πρόλαβε να ζήσει. Που είναι ο άντρας που δε πρόλαβε να αγαπήσει, τα παιδιά που δε πρόλαβε να κάνει, τα κτίρια που δε πρόλαβε να κτίσει. Διαγραφή. <br />Η Αίσα, ζώστηκε τα εκρηκτικά και ανατινάχθηκε, παίρνοντας μαζί της όχι τους εχθρούς (μα ποιους εχθρούς;) αλλά ένα κοριτσάκι. Και ναι έχει την ανταμοιβή που της οφείλεται, αλλά τι να χαρεί; Θυμάται το χαστούκι που δώθηκε στη κορή που δεν έφταιγε.<br />Το βλέμμα του κοριτσιού που δέχεται το χαστούκι και λέει '<span style="font-style:italic;">Ποτέ δε θα ξεχάσω τι μου έκανες χωρίς να φταίω.</span>" Το αυτόν και για όλους τους άμαχους. <br /> <br /><span style="font-style:italic;">Πες μου το όνομα σου, να καταλάβω γιατί είσαι εδώ.</span><br /><br />Πώς να καταλάβεις τα ακατανόητα; <br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">Πώς να επιβιώσεις σε ένα κόσμο βίαιο χωρίς να γίνεις βίαιος;</span></span><br /><span style="font-style:italic;">Η λέξη κλειδί, επιβίωση.</span><br />Επιβίωση για την επιβίωση, όπως όπως, γιατί δεν υπάρχει επιλογή.<br />Και ξέχασε τα άλλα. Δε σε παίρνει να σκέφτεσαι τα άλλα. <br /><span style="font-style:italic;">Ότι μας τρώει τα σωθικά πασχίζουμε να το ξεχνάμε.</span><br />Κάνεις λοιπόν ότι πρέπει για την επιβίωση. Και ας χάσεις εαυτό, ζωή, όνειρα στη πορεία. Μόνο να, δε ξεχνάς. Κι έτσι μετά αναζητάς με πάθος να βρείς τους μάρτυρες σου, να απαντήσεις τα αναπάντητα, να εξηγήσεις τα ανεξήγητα.<br /><br />Διαβάζω στο πρόγραμμα ότι Black-eyed είναι τα ουρί του παραδείσου, οι εκατό παρθένες που σύμφωνα με το Κοράνι είναι η ανταμοιβή των μαρτύρων του Αλλάχ. Η ανταμοιβή για τη θυσία της ζωής σου για έναν αγνό απώτερο στόχο. <br />Κι όμως. <br /><span style="font-style:italic;">Όταν δίνεις έτσι τη ζωή σου είναι σα να λες ότι δεν έχει αξία.</span><br /><br />Ειπωμένο από την Ταμάμ, και έπειτα η ίδια δηλώνει, <br />«<span style="font-style:italic;">Δε σκοτώνουμε ποτέ. Τελεία και παύλα.</span>» <br />Ανεξαρτήτως των λόγων. Αυτή που τη βιάσανε μπροστά στον αδερφό της μπορεί και το λέει. Μπορεί και αναγνωρίζει το πολύτιμο της ζωής. Για όλους. Τους βιαστές, τους εχθρούς, όλους.<br /><br />Μια υπέροχη παράσταση, ωραίο κείμενο, δυνατοί μονόλογοι, καλές ερμηνείες, με σκηνοθεσία και φωτισμούς που αναδεικνύουν την ουσία του κειμένου. Έργο βαθιά πολιτικό, όχι τόσο για το Παλαιστινιακό, αλλά για τη βία, το άστοχο και το άσκοπο της βίας. <br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">Σκηνοθεσία: Τάκης Τζαμαργιάς<br />Παίζουν οι ηθοποιοί: Άννα Κουτσαφτίκη, Καλλιρόη Μυριαγκού, Ευδοκία Στατήρη, Στέβη Φόρτωμα<br /><br />Στο θέατρο Φούρνος<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-135332714246606562?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-63733831125130137962007-04-28T11:03:00.000+03:002007-10-19T09:14:20.913+03:00<span style="font-style:italic;">Μια παράσταση του Cezaris Granzinis βασισμένη στο μυθιστόρημα του Λόγγου</span><br /><br /><br />"<span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">Κάποιος έπρεπε να έρθει να τους δείξει πως απαλύνουν το πόνο του Έρωτα. Ένα το γιατρικό: Το φιλί, το αγκάλιασμα και το πλάγιασμα κοντά κοντά με τα κορμιά γυμνά.</span>"<br /></span><br /><br />Τόσο απλά…<br /><br /><br />Μια κατ’ ουσία παιχνιδιάρικη παράσταση, έτσι βρε παιδί για να θυμηθούμε πως ήτανε όταν ήμασταν παιδιά, ή απλά, για να πούμε ένα γειά στο μικρό παιδί που κρύβουμε μέσα μας. Μπορεί να είμαστε βαθυστόχαστοι, και να αναζητάμε όλα αυτά τα περισπούδαστα και σημαντικά, ποιο να είναι άραγε το νόημα της ζωής; Τι είναι αυτός ο άρχοντας ο έρωτας; Και άλλα τέτοια βαρυσήμαντα που από τη στιγμή που τα θέτουμε ως ερωτήματα χάνουμε και την αξία τους, την ομορφιά, τη χάρη, τη πηγαία ευτυχία που χαρίζει το να ζεις τη ζωή και να βιώνεις την αγάπη, έτσι όπως κάνουν βρε αδερφέ τα παιδιά, κι έτσι προς στιγμή να θυμηθούμε, ότι υπάρχει κι άλλος τρόπος, να μην τα απαντήσουμε, να μη τα θέσουμε καν τα ερωτήματα, ναι, ναι, υπάρχει κι άλλος τρόπος, απλά να τα βιώσουμε, με μυαλό καθαρό από ερωτηματικά. Και τότε είμαι σίγουρη, αν καταφέρουμε να το κάνουμε αυτό για ικανό χρονικό διάστημα, τότε ναι, είμαι σίγουρη, θα τα έχουμε απαντήσει τα ερωτήματα, όχι με λέξεις, αλλά με συναισθήματα. Υπάρχει τίποτα καλύτερο;<br /><br />Κι όταν κάποιος θα σου πει<br />"<span style="font-style:italic;">Θα σας βοηθήσω εγώ να βρείτε το δρόμο στο σκοτάδι</span>"<br />Εμείς να πούμε αυθόρμητα<br />"<span style="font-style:italic;">Ποιο σκοτάδι; Τι λες;</span>"<br />Γιατί δε θα ξέρουμε πραγματικά τι εννοεί, δε θα υπάρχει σκοτάδι, μόνο φως.<br /><br />Και όταν αγαπάμε να μπορούμε να δώσουμε<br />"<span style="font-style:italic;">Ένα φιλί δίχως πείρα και τέχνη, αλλά τέτοιο που να ανάβει τα σωθικά</span>"<br />Αλήθεια, θυμάστε το πρώτο, το δεύτερο, το τρίτο φιλί;<br />Εγώ θυμάμαι και καίγομαι. Που το ‘χω χάσει. Που έχω πείρα και τέχνη τρομάρα μου και δεν έχω ψυχή. Έμαθα να ζω και ξέχασα να βιώνω. Τρομάρα μου.<br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Πολυξένη Ακλίδη, Δημοσθένης Ελευθεριάδης, Εύα Κεχαγιά, Δημήτρης Κουρούμπαλης, Βασιλική Κυπραίου, Μανώλης Μαυροματάκης, Μάρω Παπαδοπούλου, Απόστολος Πελεκάνος, Δημήτρης Τάρλοου<br /><br />Στο θέατρο Πορεία</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-6373383112513013796?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-72858329283796793692007-04-28T11:01:00.000+03:002007-04-28T11:09:55.484+03:00<span style="font-style:italic;">του Νικολάι Γκόγκολ<br /></span><br /><br />Ο αναποφάσιστος Πατκαλιόσιν, θέλει να παντρευτεί γιατί αυτό κάνουν όλοι, ίσως ενδόμυχα να ξέρει ότι υπάρχει λόγος που αυτό κάνουν όλοι, ότι κάπου εκεί είναι το νόημα της ζωής, αλλά στην επιφάνεια του δεν έχει φτάσει τόσο μακριά, να παντρευτεί λοιπόν επειδή έτσι κάνουν όλοι, με μισή καρδιά. Με τα πολλά και αφού βγάζουνε εκτός μάχης τους υπόλοιπους γαμπρούς της Αγάθια (άραγε και στα ρώσικα Αγάθια είναι το όνομα της και κάνει το συνειρμό στην αγαθή;) τελευταία στιγμή τη κάνει λαμόγια και εξαφανίζεται. Τρομοκρατείται από τη δέσμευση πιθανότατα. Ίσως και από την επιφάνεια του όλου πράγματος. Ή ακόμη χειρότερα, από το ότι παραλίγο να τη πλησιάσει την Αγάθια, ψυχικά, και αυτό πως θα μπορούσε να το αντέξει; <br /><br />Οι υπόλοιποι γαμπροί κι αυτοί καρικατούρες. Και φυσικά η όλη διαδικασία επιλογής συντρόφου, το προξενιό, η προίκα, όλα ψυχρά και υπολογιστικά, κανείς δεν αναφέρεται στην ουσία της συνένωσης δύο ανθρώπων. Και σκέφτηκα, πριν δύο αιώνες λογικό να κοιτάνε προίκες και να παντρεύονται με προξενιά. Άραγε σήμερα έχουμε προχωρήσει καθόλου ή οι «προίκες» είναι άλλου τύπου; Το συμφέρον πάντα ελλοχεύει, έστω και υποσυνείδητα, στην επιλογή συντρόφου. Όσο μόνοι ήταν οι άνθρωποι τότε είναι και τώρα. Απλά τώρα τα επικαλύπτουμε και τα κρύβουμε περίτεχνα κάτω από προφάσεις και εθελοτυφλία. Αφήνει μια πίκρα το έργο οφείλω να ομολογήσω. Τουλάχιστον σε μένα.<br />Και όταν η Αγκάθια δυσκολεύεται να αποφασίσει ποιόν από όλους τους γαμπρούς, και γράφει τα ονόματα τους σε χαρτάκια, να τραβήξει κλήρο, αποφασισμένη να πάρει όποιον της δείξει η τύχη, δε μπορούσα παρά να χαμογελάσω πικρά. Και ο ΕΡΩΤΑΣ μια μορφή αλλοπρόσαλλης κληρωτίδας δεν είναι;<br /><br /><br /><br />Μία παράσταση που σώζεται από τις καλές ερμηνείες των ηθοποιών, και χάρη στην απόδοση του κειμένου με αναφορές σε σύγχρονες συντεταγμένες, έχει στιγμές πηγαίου γέλιου. Κοντολογίς δύο ευχάριστες ώρες. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο. <br />Θα ήθελα ιδιαίτερα να αναφερθώ στον κ. Μάινα, ο οποίος είναι καταπληκτικός ηθοποιός, και όπου τον έχω δει βλέπω έναν ώριμο ηθοποιό και επαγγελματία που υπηρετεί άψογα όποιο ρόλο παίζει. Λυπάμαι μόνο, που τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια (πιο παλιά δε θυμάμαι ή να μην έχει τύχει να τον δω) τα έργα στα οποία παίζει είναι απλά μέτρια, καλές προσεγμένες παραστάσεις επαγγελματικά στημένες. Θα ήθελα πολύ να τον δω να συνεργάζεται με άλλους θιάσους και σχήματα γιατί είμαι σίγουρη ότι θα με μαγέψει. Ελπίζω του χρόνου να έρθουν έτσι οι συγκυρίες.<br /><br />Η παράσταση είχε κι ένα μαγικό σημείο. Η νέα ηθοποιός Λήδα Καπνά, στην αρχή και στο τέλος τραγουδά εξαίσια με μια φωνή αγγελική<br /><br /><span style="font-style:italic;">Ροζ και γαλάζια φυλακή ο γάμος…<br /></span><br /><br />Αχ, μη με φυλακίζεις, φύλα με μόνο, πρόσεχε με, αγάπησε με<br />Στην εποχή του Γκόγκολ αυτό δεν ήταν ίσως μέσα στις προταιρεότητες τους<br />Σήμερα όμως, μη με φυλακίζεις, φύλα με μόνο<br />Δεν νομίζεις ότι έχουμε ωριμάσει αρκετά ως είδος (οι άνθρωποι) για να μπορούμε τουλάχιστον αυτό να προσφέρουμε στο έτερο ήμιση;<br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">Σκηνοθεσία: Γιάννης Μπέζος<br />Παίζουν οι ηθοποιοί: Στέλιος Μάινας, Γιώργος Αραχωβίτης, Φαίδρα Δρούκα, Γιάννης Μπέζος, Ναταλία Τσαλίκη, Μαίρη Μαυρομμάτη, Λήδα Καπνά, Στέλιος Δρίβας, Γιώργος Ψυχογιός, Τάσος Γιαννόπουλος, Ζήσης Παπαιωάννου<br /><br />Στο θέατρο Τέχνης<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-7285832928379679369?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-68014610334235315952007-04-25T19:35:00.000+03:002007-10-19T09:14:20.913+03:00<em>της Ελένης Αλεξάκη σε μια ιδέα της ομάδας Artika</em><br /><br />Η δική σου ομπρέλα τι χρώμα είναι; <br />Έχει πόδια και χέρια και φωνή; Θα παίξει μαζί σου; Θα εξερευνήσετε το κόσμο μαζί;<br /><br />Ένα κορίτσι προσπαθεί να κοιμηθεί, αλλά η ομπρέλλα της έχει κέφια, θέλει αγκαλιές και δεν την αφήνει! Ένα κορίτσι ξεπηδά από την ομπρέλλα και πάνε μια βόλτα, κολυμπούν στο βυθό, τις παίρνει ο αέρας, κάνουν σκι στο χιόνι, χρώματα πολλά!, μέσα στη δροσιά του δάσους, τρώνε μήλα, μοιράζονται. Εξερεύνηση, παιχνίδι, η χαρά του να ανακαλύπτεις νέα πράγματα, και η χαρά διπλή όταν την ανακάλυψη τη μοιράζεσαι με φίλο.<br /><br /><br />Μια παράσταση για πολύ μικρά παιδιά, εναμιση με πέντε. Όμορφη προσπάθεια. Είχε μια μαγεία και μια αισθητική. Μόνη παρατήρηση ότι η ιστορία ήταν λιγάκι σουρεάλ για παιδιά. Άλλά ένα μεγάλο μπράβο στο πόσο προσεγμένος και με μεράκι ήταν φτιαγμένος ο χώρος. Προσαρμοσμένος στο κοινό του, τα παιδιά. Φιλικός. Ζεστός. Μου άρεσε και η προτροπή προς τους γονείς να αφήσουν τα παιδιά να χαρούν τη παράσταση και να τα βγάλουν από το χώρο αν δείξουν τη παραμικρή ενόχληση. Είναι καλό να μας θυμίζουν ότι τα πάμε τα παιδιά στο θέατρο για να περάσουν καλά, όχι για να τα κουλτουρέψουμε. Αυτό θα έρθει στο μέλλον αν τους ταιριάζει.<br /><br />(Και ναι το ξέρω, είναι ασήμαντο, αλλά μου έκανε τόσο καλή εντύπωση, και τελικά η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά, είχανε μωρομάντηλα στις τουαλέτες!) <br /><br /><br /><em>Σκηνοθεσία: Κατερίνα Αλεξάκη<br />παίζουν οι ηθοποιοί: Αιμιλία Ζαφειράτου, Μαριλένα Τριανταφυλλίδου<br />Μουσική: Τάνια Γιαννούλη</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-6801461033423531595?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-44178845959540206162007-04-23T14:56:00.000+03:002007-04-23T15:41:22.954+03:00Να με συμπαθάτε, δε μου αρέσει να γράφω αρνητικά, αλλά θα γκρινιάξω, και θα βγάλω το χρυσό μου φτυάρι και θα θάψω.<br />Επιβάλλεται.<br /><br />Είναι ένα κορίτσι, η αλκιμήδη (τι κορίτσι δηλαδή τριανταπέντε χρονώ γαιδάρα) που φέτος έκανε ένα δώρο στον εαυτό της. Η αλκιμήδη βλέπετε έχει ένα πάθος πανάκριβο, της αρέσει το θέατρο, και δεν είναι ούτε ηθοποιός, ούτε δημοσιογράφος. Φέτος λοιπόν χάρισε στον εαυτό της ένα πολύτιμο δώρο (νόμιζε). Την ετήσια συνδρομή στο <a href="http://www.amorenotos.com/gr/theatronotoyframeset.htm">θέατρο του Νότου</a>. Πόσο ευτυχισμένη ήταν, θα έβλεπε πέντε (τουλάχιστον καλές) παραστάσεις. Ίσως και να μαγευόταν, όπως με το "τόσο πολύ νερό, τόσο μακριά από το σπίτι" ή με το "Ο αγλέορας και οι φίλοι της Ευριδίκης Μπόντυ" πέρυσι. <br /><br />Και εκεί αποφάσισε και να ξεκινήσει τη θεατρική της σαιζόν. Με ένα εκπληκτικό <a href="http://theaterthoughts.blogspot.com/2006/10/blog-post.html">"<strong>Μαμ</strong>"</a> κατενθουσιάστηκε. Τι καλά σκέφτηκε, ο καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσουμε τη σαιζόν φέτος! και έτριψε τα μη παχουλά χεράκια της. <br /><br />Στη συνέχεια ευχαριστήθηκε ένα αρκετά καλό "<a href="http://theaterthoughts.blogspot.com/2007/01/blog-post.html"><strong>Σάρα</strong></a>". Ένταξει δεν ενθουσιαστήκαμε, αλλά ηθοποιοί καταπληκτικές, κείμενο ενδιαφέρον, μια χαρά! <br />Μετά μας προκύπτει ένας συμπαθητικός ναι μεν χλιαρότατος δε "<a href="http://theaterthoughts.blogspot.com/2007/01/blog-post_24.html"><strong>Πελεκάνος</strong></a>". Η αλκιμήδη ψιλοαπαγοητευμένη αλλά ευχαριστημένη. Παραστάσεις καλές, ευπρεπεις, δε μπορούμε να συγκλονιζόμαστε πάντα, σωστά;<br />Για να δούμε τι λέει κι αυτός ο "<strong>Ορφανός του Ζάο</strong>"; Χμ, ένα μεγάλο ερωτηματικό μένει, καμία σκέψη δε γεννιέται για να καταγραφεί στο μπλόγκ και η παράσταση περνά στο πεδίο της λήθης. <br />Και για το τέλος, ταρατατατα! έχοντας διαβάσει καλή κριτική στο αθηνόραμα και με το ηθικό αναπτερομένο... τρώει η γλυκειά αλκιμηδούλα τη κεραμίδα στο κεφάλι<br />"<strong>Άγριοι - Ο άντρας με τα θλιμένα μάτια</strong>"<br />Πέντε εξαίρετοι ηθοποιοί, δε μπορούν να σώσουν το "δε σώζεται αυτό το έργο που να χτυπιέσαι μάτια μου δε σώζεται!" όσο και να προσπαθούν, όσο και να τα δίνουν όλα, όσο επαγγελματίες και να είναι. Μα πως τους ήρθε να το επιλέξουν το συγκεκριμένο έργο και ποιούς μαλιοτραβηγμένους συμβολισμούς κι αναφορές να κάνω για να πω ότι κάτι πήρα. Όσο καλή διάθεση και να έχω (που την έχω τρομάρα μου, την έχω)συγνώμη αλλά δεν, δεν σας λέω, δεν!<br /><br />Τώρα γιατί γκρινιάζω; Γκρινιάζω γιατί στην πολυαγαπημένη μου χώρα που έχει πολύ καλό θέατρο (και συγκρίνοντας με το αγγλικό σας διαβεβαιώ είμαστε έτη φωτός μπροστά στο να δημιουργούμε ουσιαστική τέχνη και κοινωνία ηθοποιων/δημιουργών με θεατές) συμβαίνει το εξής εκνευριστικό.<br />Κάποιοι θεατράνρωποι/οργανισμοί που έχουν προσφέρει πολλά στο χώρο και έχουν κάνει πολύ καλό θέατρο, και δικαίως είναι καταξιωμένοι, και έχω στο μυαλό μου Θέατρο του Νέου Κόσμου, Θέατρο του Νότου και Βογιατζή, για να μιλάω ξεκάθαρα και να μη πετάω σπόντες εκεί που δε πρέπει, κάπου έχουν χάσει το μέτρο. Και δε πειράζει, μέσα στο παιχνίδι είναι να το χάσουν, κομμάτι της διαδικασίας της τέχνης τους. Αλλά το κοινό και οι δημοσιογράφοι τους επιτρέπουν να συνεχίζουν να το χάνουν το μέτρο, και να πέφτουν σε μια πραγματικά κατιούσα σπείρα. Και οι ίδιοι δε το βλέπουν άραγε; Δεν το διαισθάνονται; Βλέπω μια έπαρση, και αυτό με εκνευρίζει. Ίσως και να με ανησυχεί.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-4417884595954020616?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-34301190738725947622007-04-23T12:55:00.000+03:002007-04-23T14:41:01.664+03:00<span style="font-style:italic;">του Ούγκο φον Χόφμανσταλ</span><br /><br />Ο μύθος των Ατρειδών, τρεις γυναίκες τραγικές η καθεμία με διαφορετικό τρόπο. <br /><br />Η Ηλέκτρα, εγκλωβισμένη στο μίσος, στην αδυναμία να ξεχάσει (μα πως θα μπορούσε να προσπεράσει τέτοια προδοσία), στην αναζήτηση της δικαιοσύνης, της τιμωρίας. <br /><span style="font-style:italic;">Δεν είμαι ζώο να ξεχάσω</span><br />Και η ζωή της (όχι, δεν είναι πια ζωή, απλά συνεχίζει να ανασαίνει) δεν είναι τίποτα άλλο από τη συνεχή επανάληψη του τραγικού παρελθόντος και την ελπίδα για εκδίκηση. Και όταν πια η «δικαίωση» έρχεται, από τα χέρια του αδερφού της, απλά καταρρέει. Έσπρωξε τον Ορέστη να γίνει μητροκτόνος, η ίδια μητροκτόνος, η ίδια χωρίς μάνα πια. <br /><br />Η Χρυσόθεμη, θέλει να ξεχάσει, θέλει να συνεχίσει τη ζωή της, θέλει τη μοίρα της γυναίκας. Δε θέλει να γυρνάει στο παρελθόν, βλέπει τα χρόνια να περνούν, την ευκαιρία για να έχει τη ζωή που ονειρεύτηκε πριν το φόνο του πατέρα της και θέλει το όνειρο της πίσω. Εκλιπαρεί την Ηλέκτρα να ξεχάσει για να τις ελευθερώσουν και τις δύο, να μπορέσουν και οι δύο να ζήσουν. Πώς να αισθάνεται άραγε κάποιος που όλες οι βαθύτερες επιθυμίες του μένουν ανεκπλήρωτες εξαιτίας επιλογών άλλων, αδύναμος να αλλάξει τη πορεία της ζωής του, έρμαιο στη μοίρα, εξαρτημένος από ξένα σε αυτόν; Και πώς να συνεχίσει να βιώνει μια ζωή που δεν ήθελε, δεν έχει λόγο στη πορεία της, δεν έχει τρόπο να γυρίσει. Ποια ελπίδα να τον κρατήσει; Δεν ζει, απλά ανασαίνει.<br /><br />Η Κλυταιμνήστρα, η γυναίκα που πένθησε μια κόρη, χαμένη στο βωμό ενός πολέμου που δεν καταλάβαινε, αποχαιρέτησε σύζυγο και παλιά ζωή, και μετά της ζητήθηκε να επιστρέψει εκεί, σαν τίποτα να μη συνέβη. Και αυτή που μόνο ήθελε να συνεχίσει να ζει όπως διάλεξε, που έγινε φονιάς του πατέρα των παιδιών της διεκδικώντας αυτή τη ζωή, τώρα κατατρεγμένη από εφιάλτες. Δεν την απασχολούν οι τύψεις, η δικαιοσύνη, τα βαθύτερα ερωτήματα, θέλει μόνο να ζει όπως επιλέγει. Δεν την απασχολεί η αλήθεια. <br />«<em>Όπως οι άρρωστοι που ψάχνουν μόνο για ανακούφιση… Δε θέλω να μου λέτε τι είναι αλήθεια ή ψέμα, κανείς δε ξέρει ποια είναι η αλήθεια. Όταν κάποιος λέει κάτι ευχάριστο θέλω να το ακούσω</em>»<br />Και αυτή, που φαίνεται η πιο ψυχρή ωφελιμίστρια από όλους, είναι τελικά η πιο βαθιά φιλοσοφημένη. <br /><br /><br />Τρεις ζωές κολλημένες, τρεις μη ζωές, περιμένουν τι; ποια πράξη θα τις απεγκλωβίσει; ποιός θα πράξει; και ποιό το αποτέλσμα της πράξης αυτής; <br /><br /><em>Η πράξη είναι η κλίνη από βάλσαμο που πάνω της αναπαύεται η ψυχή</em><br /><br />η όποια πράξη, αρκεί να είναι η δύναμη που θα επιφέρει κάποια μετατόπιση, τον απεγκλωβισμό τους και ας τις ρίξει όπου να ναι.<br /><br /><br /><br /><br />Ένα πολύ όμορφο κείμενο, μια καλοδουλεμένη παράσταση με τρεις εκπληκτικές ερμηνείες από τις τρεις πρωταγωνίστριες. Ατμοσφαιρικό, οι ψυχές των ηρωίδων να συνομιλούν με το κοινό. <br />Μου άρεσε (αν και με ξένισε και μου δημιούργησε κάποια αμηχανία) το ότι μέχρι να αρχίσει το έργο, έξι μαυροντυμένες γυναίκες, οι υπηρέτρειες του οικου των ατρειδών, σφουγγαρίζουν ασταμάτητα το πάτωμα. Εγώ υπέστη είκοσι λεπτά αυτής της διαδικασίας, κάποιοι θεατές λίγο παραπάνω. Πλένουν και ξαναπλένουν, να καθαρίσουν τα αίματα από το φονικό ειπώθηκε αργότερα στο κείμενο, μα όσο και να πλένουν το αίμα δε βγαίνει, η μνήμη δε καθαρίζει, κάποια μιάσματα χρειάζονται κάτι παραπάνω από νερό και σαπούνι. Φωτιά θα πει η Ηλέκτρα, ναι, παρανάλωμα και μέσα από τις στάχτες να αναγεννηθεί κάτι καθάριο. Και κάπως εμένα αυτό μου θύμησε τις ανθρώπινες ψυχές και πως κάποια μιάσματα τους ούτε καθαρίζουν, ούτε κρύβονται, μόνο με πλήρη αποτέφρωση μπορεί κανείς να τις αναδομήσει. Και το ίδιο ισχύει και για τις ψυχές της Ηλέκτρας, της Κλυταιμνήστρας και της Χρυσόθεμης.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><em>Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος<br />Στους κύριους ρόλους: Άννα Μάσχα (Ηλέκτρα), Αμαλία Μουτούση (Κλυταιμνήστρα), Μαρία Σκουλά (Χρυσόθεμη), Αργύρης Ξάφης (Ορέστης)</em><br /><br /><em>στο μέγαρο μουσικής<br />μέχρι 25/04/2007</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-3430119073872594762?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-10326240505790623212007-04-20T10:50:00.000+03:002007-10-25T22:29:07.052+03:00<span style="font-style: italic;">Του Νίκυ Σίλβερ<br /></span><br /><br />Μια νύχτα τρελή. Οι σκουπιδιάρες απεργούν και έξι πρόσωπα ζουν μικρές ιστορίες ζωής και έρωτα. Όπου κάποιοι δίνουν και κάποιοι είτε απλά παίρνουν είτε αρπάζουν ότι προλάβουν. Στο όνομα τι; Του έρωτα και της αγάπης φυσικά. Απεγνωσμένες προσπάθειες για επαφή σε μια ζωή απομόνωσης. Απεγνωσμένα απαγκιστρωνόμαστε από κάποιον, άραγε γιατί; Τον έχουμε ανάγκη επειδή τον αγαπάμε ή τον αγαπάμε επειδή τον έχουμε ανάγκη; Να βάλουμε αυτό μέσα στη ζωή μας για να κρύψουμε από πίσω του όλα τα σκουπίδια που δε θέλουμε να βλέπουμε, δε μπορούμε να πετάξουμε, δεν έχουμε το κουράγιο να καθαρίσουμε. Και το ένστικτο να λέει ότι κάτι δε πάει καθόλου καλά εδώ πέρα, κάτι δε κολλάει, και πίσω μπρος να πηγαίνουμε, να φύγω ή να μείνω; Να σε διώξω ή να σε κρατήσω; Να με πείσω ότι σε αγαπώ; Να σε πείσω ότι εμένα αγαπάς; Οτιδήποτε, οτιδήποτε θα καλύψει τη μπόχα των σκουπιδιών. Της αδυναμίας μου να είμαι χωρίς σου και μαζί σου. Να συνεχίσω να ζω όπως όπως με το λιγότερο δυνατό πόνο, να βλέπω όσα λιγότερα σκουπίδια μπορώ. Να υποκρίνομαι ότι δεν είναι εκεί, ότι οι σκουπιδιάρες δεν απεργούν.<br /><br />Μια πολύ καλή παράσταση σε ξέφρενους ρυθμούς. Η κ. Ράντου πραγματικά δοσμένη. Η σκηνοθεσία του κ. Κακλέα ως συνήθως ευφάνταστη, ευρηματική, σουρεάλ, αναδυκνείει κείμενο και ηθοποιούς. Συστήνω επίσης να πάρετε το πρόγραμμα το οποίο είναι γεμάτο από food for thought. Και τελικά το έργο μπορείς αν θέλεις να το δεις ως δρώμενο εκείνη τη στιγμή, γέλιο αγωνία και αν θέλεις μετά να το σκεφτείς είτε λιγότερο είτε περισσότερο, να αναγνωρίσεις ή μη συμβολισμούς, να κρατήσεις ότι έχεις ανάγκη. Πολύ καλό. Να πάτε.<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Γιάννης Κακλέας<br />Παίζουν οι ηθοποιοί: Ελένη Ράντου, Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Φάνης Μουρατίδης, Λίνα Σακκά, Κώστας Αποστολάκης, Ορφέας Αυγουστίδης<br /><br />Στο θέατρο Διάνα<br /><br /><br />Μέχρι 29/4<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">*** Και συνεχίζει για δεύτερη χρονια! HURRAY!!***</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-1032624050579062321?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-22012945110827140242007-03-28T13:31:00.000+03:002007-04-23T14:42:39.839+03:00<em>της Ούρσουλα Ράνι Σάρμα</em><br /><br />Η Κόρα και ο Μίκυ, δύο αδέλφια, μεγαλωμένα στην ιρλανδική επαρχεία, από κάποιο Θείο, θεία, ασαφές, γιατί μάλλον η μητέρα τους έχει πεθάνει, παρατημένα εκεί, παραμελημένα, βιωνουν την αδιαφορία, και η Κόρα, έρμαιο στη παιδική σεξουαλική κακοποίηση από ένα πελάτη του μπαρ των θείων της. Μοναδική τους ζεστασιά η φαντασίωση της φυγής. Και ο Μίκυ, αν και δε θέλει να μη κάνει το καλό, ξέρει πιο είναι το καλό, μετατρέπεται σε εγκληματία. Σκοτώνει το βιαστή της αδερφής του επειδή εκείνη του το ζήτησε, όπως μετά χτυπάει και τον αστυνομικό επειδή την έριξε κάτω.<br /><br /><em>"Πάντως ήταν αυτοάμυνα. Δηλαδή, αν η Κόρα ήταν πιο δυνατή έτσι θα τον χτυπούσε κι αυτή, αλλά είναι αδύνατη, άρα ποιός θα την προστατέψει;"</em><br /><br />Α ρε Μίκυ, στα δεκαπέντε σου φονιάς και φυγάς.<br />Α ρε Κόρα, ορφανή, παιδιά χωρίς γονείς, χωρίς κάποιον ενήλικα να τα φροντίσει.<br /><br />Όπως λέει και η συγγραφέας σε συνέντευξη της στο πρόγραμμα της παράστασης<br /><br />"<em>Πάντα πίστευα ότι η αθωότητα της παιδικής ηλικίας είναι ένα δώρο, και η κλοπή ή η απωλεια αυτής της αθωότητας μια τραγωδία</em>"<br /><br />Και οι αποδέκτες απλά τραγικές φιγούρες. Και ναι, <br />"<em>Κάτι δε μου πήγαινε καλά με αυτούς τους δύο. Καθόλου καλά</em>" <br />Φυσικά, όταν μεγαλώνει κανείς μόνος δε μπορεί παρα να μην είναι "<em>καθόλου καλά</em>"<br /><br />Το θέμα σοβαρό, το έργο το βρήκα λίγο επιφανειακό, αλλά παρόλαταύτα δημιουργεί τις σκέψεις. Η παράσταση, έντονη, με ένταση, να γροθοκοπάει το μυαλό με την ένταση της, και να μπαίνει η ιστορία στο μελανιασμένο μυαλό, πιο έντονα. Το σύνολο όμως το βρήκα λίγο ασυνεχές. <br /><br /><br /><br /><br /><em>Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος<br />Παίζουν οι ηθοποιοί: Ιωάννα Παππά, Όμηρος Πουλάκης, Γιώργος Γάλλος<br /><br />στο Θέατρο του Νέου Κόσμου</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-2201294511082714024?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-36719419281469156622007-03-28T13:23:00.000+03:002007-04-23T14:43:28.281+03:00<strong>& τα διαμάντια της Βασίλισσας</strong><br /><br /><em>βασισμένο στο έργο του Αλέξανδρου Δουμά<br />Διασκευή: Κάρμεν Ρουγγέρη</em><br /><br /><br />Η γνωστή και πολυαγαπημένη μας ιστορία του νεαρού Νταρτανιάν (κατά Ιάσωνα "καστανάς") που αφήνει την γαλλική επαρχία και φτιάχνει τη τύχη του στο Παρίσι. "Προσόντα όταν έχεις το θάρρος το μυαλό, σίγουρα θα πετύχεις αυτό είναι φανερό" Μικροπαρεξηγήσεις και φιλίες δυνατές γεννιούνται. " Ένας για όλους και όλοι για έναν". Περιπέτεια. Εμπόδια που ξεπερνιούνται. Ομορφη παράσταση για παιδιά, γεμάτη ζωντάνια και κέφι, με όμορφη μουσική σε αναγεννησιακό στυλ, να ταιριάζει με την εποχή.<br /><br />Μια ακόμη πολύ καλή δουλειά από τη κ. Ρουγγέρη, όπως μας έχει συνηθίσει.<br /><br /><br /><br /><em>Σκηνοθεσία: Κάρμεν Ρουγγέρη<br />Παίζουν οι ηθοποιοί: Μαρία Βλάχου, Αντώνης Δημητροκάλης, Λουκάς Ζήκος, Γιώργος Κατινάς, Αλέξανδρος Κομπογιώργος, Φώτης Μπατζάς, Γιάννης Νικολάου, Τάσος Παπαδόπουλος, Ελεάνα Παπαδοπούλου, Μαρία Πίγκου, Ζήσης Ρούμπος, Χριστίνα Φρονίστα<br /><br /><br />Στο θέατρο Κιβωτός</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-3671941928146915662?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-52653375555882229622007-03-26T16:18:00.000+03:002007-04-23T14:42:39.839+03:00<em>των Μανου Ελευθερίου, Μαρω Δουκα, Μενιου Κουμανταρέα</em><br /><br />Τρεις μονόλογοι, τρία μονόπρακτα με κεντρικό άξονα τη μετανάστευση. Τρεις ξένοι στην Ελλάδα. Τρεις ιστορίες. <br />Ο πολωνός ηθοποιός με τις σπουδές, τη καλιέργεια, που καθαρίζει σπίτια. <br />Ο αλβανός νεαρός που δε μπορεί να είναι νεαρός. Στα είκοσι πρέπει να είναι ώριμος. Αδυνατεί και πληρώνει το τίμημα. <br />Και η μεσαία ιστορία, η συγκλονιστική ιστορία μιας ουκρανής, που την εκμεταλεύονται, που τη χρησιμοποιούν. Αυτά που περιγράφει σοκάρουν. Δεν έχει σημασία να η κ. Μάρω Δούκα βασίστηκε σε αληθινά γεγονότα. Θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν συμβεί, όσο φρικαλέα κι αν είναι δυστυχώς δε με εξέπληξαν. Μπορεί να στρουθοκαμηλίζω και να μη σκέφτομαι τη πιθανότητα να συμβαίνουν αλλά μέσα μου ξέρω ότι στη δημοκρατική δύση και αυτό είναι πιθανό. <br /><br />Όχι δεν είναι τόσο οι δυσκολίες που οι τρεις άνθρωποι συναντούν. Δεν είναι τα γεγονότα της ζωής τους που τους κάνουν τραγικές φιγούρες. Θα μπορούσαν να είναι οι ιστορίες του οποιουδήποτε. Όμως αυτοί οι τρεις άνθρωποι έχουν μία επιπλέον δυσκολία να αντιμετωπίσουν. Κάτι που όλα τα ισοπεδώνει και τους προσδίδει το ίδιο χρώμα στις εμπειρίες τους. Είναι και αισθάνονται ξένοι. Οι δυσκολίες τους τόσο πιο έντονες επειδή είναι ξένοι. Και ξένοι θα παραμείνουν. Όχι ευπρόσδεκτοι. Με λαχτάρα να ήταν. Με λαχτάρα να γίνουν έλληνες πολίτες. Με λαχτάρα να ενσωματωθούν. Να ανήκουν.<br /><br /><em>"Να περισσεύεις παντού. Να μη χωράς πουθενά. Να σου πει η πατρίδα σου "Φύγε, είμαστε πολλοί". Να σου πούνε αλλού "Φύγε. Με ενοχλείς. Με στριμώχνεις"</em><br /><br />Και στη ξένη χώρα δεν είσαι πια ο Μάρεκ, η Ιρίνα, ο Αλτίν αλλά ο πολωνός, η ουκρανή, ο αλβανός. Όλη σου η ύπαρξη να χρωματίζεται από το ότι είσαι ο "ξένος". Η ταμπέλλα, η εττικέτα. Δε προλαβαίνεις να εξηγήσεις, να είσαι εσύ, πρώτα από όλα είσαι ο "ξένος"<br /><br /><em>Να είσαι ο κανένας. Μάτια που σε κοιτάνε να μη σε βλέπουνε. </em> Και να έχεις ανάγκη να σε δουν. Να πάψεις να είσαι<em> όλο απέναντι</em>.<br /><br />Θυμήθηκα τη Ντιάνα, μουσικός στη Βουλγαρία, εν Ελλάδι κάνει αποτριχώσεις. Δεν έχει σημασία. Κι εγώ θα το έκανα για να επιβιώσω. Και το έχω κάνει. Οι χαμοδουλειές είναι αναγκαίες μερικές φορές και τιμή μας και καμάρι μας που μπορούμε και τις κάνουμε. Όμως η Ντιάνα, εν Ελλάδι λέγεται Άρτεμις, το άλλαξε το όνομα της, και μαζί με αυτό, στη προσπάθεια να ανήκει, να χωρέσει, χάνει πολλά από τα κομμάτια της Ντιάνας. Και άραγε, η Άρτεμις της ταιριάζει, άραγε η Άρτεμις αξίζει το κόπο, τα κομμάτια της Ντιάνας που μείνανε πίσω στη Βουλγαρία αξίζαν να χαθούν;<br />Και πόσα ακόμα χάνει κάθε φορά που το βλέμμα που στρέφεται πάνω της δε βλέπει ούτε τη Ντιάνα, ούτε την Άρτεμη, αλλά τη Βουλγάρα. Αναρωτιέμαι.<br /><br />Μια παράσταση συμπαθητική, αξίζει να τη δει κανείς για τις εξαίρετες ερμηνείες και των τριών νεαρών ηθοποιών. Και πιο πολύ για τη νέα κοπέλα, την Λουκία Μιχαλοπούλου, που το βράδυ που την είδα εγώ τουλάχιστον, βίωνε αληθινά πάνω στη σκηνή την ιστορία της Ιρίνα. Εκπληκτική πράγματι. Μπράβο της.<br /><br /><br /><br /><br /><em>Σκηνοθεσία: Γιώργος Μιχαηλίδης<br />Παίζουν οι ηθοποιοί: Πέτρος Σπυρόπουλος, Λουκία Μιχαλοπούλου, Μάνος Καρατζογιάννης<br /><br />Στο Ανοιχτό Θέατρο</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-5265337555588222962?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-64149140056214151792007-03-10T18:02:00.000+02:002007-04-23T14:47:32.778+03:00<em>του Edward Albee</em><br /><br />Πως γίνεται εγώ που δηλώνω θεατρόφιλη να μην είχα δει αυτό το έργο; Πως;<br /><br />Η Μάρθα και ο Τζωρτζ, ένα ζευγάρι παντρεμένο για είκοσι τρία χρόνια. Μια κοινή ζωή, σχέδια και όνειρα που κάνανε στη νιότη τους και δε πραγματοποιήθηκαν, οι ματαιώσεις της ζωής. Όλα αυτά κομμάτι τους, μέσα τους να υποβόσκουν και δειλά δειλά να βγαίνουν προς τα έξω. Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου, που όλα τα ανομολόγητα, που όμως και οι δύο τα γνωρίζουν πολύ καλά και πονάνε για αυτά, πρέπει να βγουν έξω, πρέπει να ειπωθούν, όσο σκληρό κι αν είναι αυτό. Για να μπορέσουν να επαναπροσδιορίζουν τη σχέση τους, να τη λυτρώσουν από τα ανεκπλήρωτα και να τη στηρίξουν σε αυτό που είναι σήμερα. Μια δύσκολη νύχτα, παρουσία ενός ξένου ζευγαριού, θα τα εκθέσουν, θα εκτεθούν, να μην υπάρξει αμφιβολία, οι αλήθειες να μη μένουν με αμφιβολία στη ψυχή, αλλά στο φως, ξεγυμνωμένες, με υπόσταση. Μόνο αν τις αντικρίσουν κατάματα θα μπορέσουν πια να απελευθερωθούν από αυτές και να προχωρήσουν.<br />Η Μάρθα, κόρη του προέδρου του Πανεπιστημίου, παντρεύτηκε τον Τζωρτζ, τότε νεαρό καθηγητή. Παντρευτήκανε επειδή αγαπηθήκανε, η προφανής προσδοκία ότι ο Τζωρτζ κάποια στιγμή θα έπαιρνε τη θέση του πατέρα της. Αυτό δε το κατάφερε. <br />Και τη βλέπουμε αυτή τη νύχτα, να τον εξευτελίζει, να τον πατάει, να τραβάει το σκοινί, κι άλλο, κι άλλο, μέχρι να σπάσει. Αυτός δεν αντεπιτίθεται. Φαίνεται μαλθακός. Δέχεται τον διασυρμό. <br /><br /><em>- Εσύ νομίζεις ότι μπορείς να με εξευτελίζεις, να με ταπεινώνεις<br />- Εσύ μπορείς να το αντέξεις<br />- Όχι, δε μπορώ να το αντέξω<br />- Μπορείς. Για αυτό με παντρεύτηκες</em><br /><br />Κάποια στιγμή σα μανιασμένο ζώο, επιτίθεται στους καλεσμένους, το φαινομενικά ευτυχισμένο ζευγάρι με όλη τη ζωή και την επιτυχία μπροστά του. Ξεσπάει εκεί γιατί κάπου πρέπει να ξεσπάσει. Και είδατε έχετε και εσείς ανομολόγητες αλήθειες που και οι δύο σας τις ξέρετε και αποφεύγετε να τις δείτε. Τους ξεγυμνώνει για να μην ξεγυμνώσει τη Μάρθα. Και η Μάρθα συνεχίζει να τραβάει το σκοινί.<br /><br /><em>- Με σιχαίνομαι. Πέρασα τη ζωή μου με ψίχουλα</em><br /><br />Λέει η Μάρθα κάποια στιγμή και είχα την εντύπωση ότι αναφερότανε στη ζωή που χαράμισε δίπλα σε έναν άντρα που αποδείχτηκε λίγος. Που να ήξερα ότι αναφερότανε και στον εαυτό της που ήτανε λίγος. Και ότι ο Τζωρτζ προσπαθεί όλη αυτήν τη δύσκολη νύχτα να τη προστατέψει από τη συνειδητοποίηση. Όμως πια δε πρέπει να τη προστατεύει. Μόνο αν αφήσει πίσω της τα όνειρα του παρελθόντος και φτιάξει καινούργια θα μπορέσει να γίνει ευτυχισμένη. Η Μάρθα το ξέρει αυτό και για αυτό συνεχίζει να τραβάει το σκοινί. Μέχρι να σπάσει.<br /><br /><em>Μόνο αυτός μπορεί να με κάνει ευτυχισμένη, αυτός που με κρατάει σφικτά τη νύχτα και εγώ τον δαγκώνω.<br />Μπορεί να με κάνει ευτυχισμένη μόνο που εγώ δε θέλω. Ένα πράγμα δε θα του συγχωρέσω , ότι τα παράτησε στη μέση.</em><br /><br />Αλλά ο Τζωρτζ δε τα παρατάει στη μέση. Μένει εκεί.<br /><br /><em>Μια νύχτα θα του σπάσω τη ραχοκοκαλιά</em><br /><br />Και του τη σπάει, κι επιτέλους, βίαια, της δίνει αυτό που ασυνείδητα ζητούσε. Την αλήθεια. Λύτρωση και για τους δύο της. Η νύχτα τελειώνει, οι καλεσμένοι φεύγουν. Ξημερώνει. Αυγή και για τους δυο τους. <br /><br /><br />* Δε σας λέω ποια η τελική αποκάλυψη για να μη το χαλάσω σε όσους δε ξέρουν το έργο.<br /><br /><br /><br />Η παράσταση είναι εύστοχα στημένη, χωρίς υπερβολές, η μουσική συνοδεύει όπως πρέπει. Πολύ δυνατές ερμηνείες από όλους τους συντελεστές. Η κ. Βαγενά καταφέρνει πάντα να μεταμορφωθεί και να με κάνει να νιώσω ότι μου συστήνει κάθε φορά και μια άλλη γυναίκα, να μπω στο πετσί αυτής της γυναίκας, να τη βιώσω. <br />Άλλη μια από τις φετινές παραστάσεις που συστήνω ανεπιφύλακτα. <br />Για όσους βέβαια, είχαν τη τύχη να το έχουνε δει με Καρέζη, Καζάκο, Βαλτινό και Λαζαρίδου, δε ξέρω τι να πω. Εγώ δεν ανήκω σε αυτούς. Η μητέρα μου αρνείται να το ματαδεί, μία θεία μου που είχε εκείνη την εμπειρία, αναπόφευκτα έκανε και τη σύγκριση και δήλωσε (κι αν θέλετε το πιστεύετε ) ότι της άρεσε περισσότερο η φετινή παράσταση. <br /><br /><br /><em>Σκηνοθεσία: Ελένη Μποζά<br />Παίζουν οι ηθοποιοί: Άννα Βαγενά, Γιώργος Νινιός, Γιασεμί Κηλαηδόνη, Γιώργος Χρυσοστόμου<br /><br /><br />Στο θέατρο Μεταξουργείο</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-6414914005621415179?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-57087518037038457412007-03-06T17:28:00.000+02:002007-04-23T14:42:39.840+03:00<span style="font-style:italic;">του Γιάννη Μαργαρίτη<br /></span><br /><br /><br /><a href="http://lllemon.blogspot.com/2007/03/1906.html">Μιά όμορφη αναφορά στη ζωή της Σοφίας Λασκαρίδου από την Λεμονιά</a><br /><br />Τη Σοφία Λασκαρίδου δεν την ήξερα, δεν την είχα ακουστά και θαύμασα το ποια ήταν, τι έκανε, τη δύναμη της να υπάρξει έτσι όπως υπήρξε. <br />Ζωγράφος. Η ανάγκη της να υπηρετήσει τη τέχνη της την ώθησε να διεκδικήσει και να είναι η πρώτη γυναίκα που σπούδασε στη σχολή Καλών Τεχνών του Πολυτεχνείου. Η ίδια ανάγκη την έστειλε στο Μόναχο για περεταίρω σπουδές. Πνεύμα ελεύθερο, μεγαλωμένη σε ένα οικογενειακό περιβάλλον που της έδωσε τη πολυτέλεια να εκφράσει αυτήν την ελευθερία του πνεύματος της, έζησε σύμφωνα με την αλήθεια της. <br />Προσπαθώ να φανταστώ τι «γυναίκα», τι «άνθρωπος» θα έπρεπε να ήταν όταν διαβάζω στο πρόγραμμα « Άφοβη με το κουτί της ζωγραφικής εις το χέρι έτρεχε τα βουνά και τους κάμπους της Αττικής και με το μικρό της ρεβόλβερ εις τη τσέπην εταξίδευε μόνη ζωγραφίζουσα, Νησιά, Στερεάν και Πελοπόννησον» και παίρνω ένα μάθημα για τη δικιά μου τη ζωή.<br />Κι έχω την αίσθηση ότι ήταν πρωτοπόρος, όχι γιατί είχε σκοπό να ανοίξει το δρόμο για τις γυναίκες, ή γιατί ήθελε να κατακτήσει κάποια δικαιώματα. Ήταν πρωτοπόρος απλά ζώντας όπως την πρόσταζε η φύση της. <br /><br />Ο Γιάννης Μαργαρίτης εμπνέεται από αυτόν τον άνθρωπο και μας καταθέτει στιγμές από τη ζωή της. Τη ζωή μιας γυναίκας. Όχι τόσο τα γεγονότα του παρελθόντος της, ναι και αυτά, αλλά κυρίως το τρόπο που τα βίωσε. Την ουσία τους;<br /> <br />Η παράσταση ξεκινά με τη ζωγράφο, στη δύση της ζωής της, να καίει γραπτά της και επιστολές. Να απαλλάξει τους κληρονόμους της από το βάρος της μνήμης που κουβαλούν; να προστατέψει το παρελθόν της από έκθεση μη αρμόζουσα στο περιεχόμενο του; Εξάλλου<br />«<span style="font-style:italic;">αυτά που αξίζουν να μείνουν δε μπορούν να καταγραφούν</span>», δε θα τα βρει κανείς μέσα στις καταγεγραμμένες σκέψεις της, τις αποκομμένες από το βίωμα.<br />Η μνήμη κατοικεί μέσα μας. <br />Και το γεγονός της ζωής χρωματίζεται από το συναίσθημα που δημιουργεί.<br /><br />Σαφέστατα η δικιά της ζωή, χρωματίστηκε από τον έντονο πόνο από την αυτοκτονία του αγαπημένου της, του ποιητή Περικλή Γιαννόπουλου. Παρόλαταυτα την έζησε στο έπακρο και τη τίμησε. Μόνο να, "<span style="font-style:italic;">ελπίζω όταν φύγει η ψυχή να γίνει κάτι άλλο, να μην υποχρεωθεί στο καταναγκασμό της ζωής ξανά</span>" (Ζητώ συγνώμη δε τα θυμάμαι ακριβώς τα λόγια, αλλά νομίζω ότι την ουσία τους τη μεταφέρω)<br /><br /><br />Τα κείμενα της παράστασης είναι βασισμένα στην αυτοβιογραφία της ζωγράφου, σε μαρτυρίες συγγενών και σε ελάχιστες προσωπικές μνήμες του Γιάννη Μαργαρίτη. <br />Σκέφτομαι πόσο υπέροχο να γνωρίσεις έναν τέτοιον άνθρωπο. Δεν εκπλήσσομαι που τον εμπνέει να δημιουργήσει μια τόσο όμορφη παράσταση. Η Χρυσάνθη Δούζη πολύ όμορφα μας μεταφέρει κάτι από την ουσία της ζωγράφου, ίσως κάτι κι από τη ψυχή της. Μοναδική μου ένσταση, η παρουσία του Χρήστου Θηβαίου, που ήταν κάπως αμήχανος και δεν έδενε με το όλο κλίμα. Η μουσική του, που ως επι το πλείστον ήταν ποίηση του ποιητή και αγαπημένου της ζωγράφου, Περικλή Γιαννόπουλου, και πρόσθετε στο κείμενο, θα μπορούσε ίσως να ενταχθεί με κάποιον άλλον τρόπο. <br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style:italic;"><br />Σκηνοθεσία: Γιάννης Μαργαρίτης<br />Παίζουν οι: Χρυσάνθη Δούζη, Χρήστος Θηβαίος<br /><br />Στο θέατρο της Άνοιξης</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-5708751803703845741?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-71350270405270451022007-02-27T12:21:00.000+02:002007-04-23T14:47:32.779+03:00<em>Του Τζόζεφ Κόνραντ<br /></em><br /><br />Ένα φαινομενικά «ευτυχισμένο» ζευγάρι. Αγγλική μεσοαστική τάξη, πολιτισμένες σχέσεις, οικονομική ευμάρεια. Επιτυχία. Ευτυχία; Ο σύζυγος επιστρέφει σπίτι για να βρει ένα γράμμα από τη γυναίκα του ότι τον εγκαταλείπει.<br /><br /><em> Ποτέ δε συναντήθηκες με τις σκέψεις μου<br /></em><br />Αφήνει πίσω της ένα γάμο που δεν τη καλύπτει, που δεν της αγγίζει τη ψυχή.<br /><em> Σε αγάπησα<br /> Δε το ήξερα<br /> Τότε γιατί σε παντρεύτηκα;<br /> Δε ξέρω. Μήπως για να ικανοποιήσεις τον εαυτό σου για άλλη μια φορά;<br /> Εσύ με αγάπησες;<br /> Είμαι ανίκανη για κάτι τέτοιο. Άλλωστε αν σε αγαπούσα δε θα με έκανες γυναίκα σου<br /></em><br />(Τώρα αυτό κάτι μου θύμισε, και κάποιο κεντηματάκι μου έκανε με την αλήθεια του, άλλα ας το προσπεράσουμε)<br /><br />Αργότερα θα επιστρέψει. Το οικοδόμημα της ψευδαίσθησης όμως έχει καταρρεύσει.<br />Δεν υπάρχει επιστροφή. Αυτό το ξέρουν και οι δύο. Μπορούν να το αντέξουν;<br /><br /> <em> Το χειρότερο που έκανες ήτανε αυτό το γράμμα;<br /> Όχι, η επιστροφή μου<br /></em><br />Και για κείνην και για κείνον.<br />Εκείνη δε θα μπορέσει ποτέ να διεκδικήσει αυτό που θέλει, αποφάσισε να βυθιστεί στη σύμβαση μια κοινής ζωής χωριστής.<br />Εκείνος, έχασε τη γυναίκα του, τη ψευδαίσθηση της επιτυχημένης, όλα καλά, ζωής του.<br /><br /><em><strong> Οι λέξεις είναι πιο φοβερές από τις πράξεις<br /></strong></em><br />Ναι, η γυναίκα του ποτέ δεν τον εγκατέλειψε επί του πρακτέου. Κι όμως, ο γράμμα της, οι λέξεις της, που αυτό δήλωναν, που δήλωναν την επιθυμία της, είναι χειρότερο κι από το αν το έκανε. Την πράξη θα την αντιμετώπιζε, με κάποιο τρόπο θα μπορούσε να προχωρήσει κάπου αλλού, δεν έχει σημασία σε ποιο τόπο, θα ήταν κάποιος άλλος τόπος, μια καινούργια ψευδαίσθηση ίσως. Όμως, τη πρόθεση της, την επιθυμία της που δεν εκπληρώνεται, πώς να την αντιμετωπίσει; Πως;<br /><br /> <em><strong> Οι λέξεις είναι πιο φοβερές από τις πράξεις<br /></strong></em><br />Ναι, όταν οι λέξεις δηλώνουν, υπόσχονται, κατασκευάζουν ψευδαισθήσεις, αναιρούν; Και όταν οι λέξεις δε συμβαδίζουν με τις πράξεις, δεν είναι τότε η εσχάτη πράξη της προδοσίας;<br /><br /><br /><br />Επιμένει στην αγάπη που είχε για αυτή. Και αυτή γιατί να μη μπορεί να τη νοιώσει; Μήπως διαφορετικά ορίζουν την αγάπη; Μήπως δεν μπόρεσαν, δε θα μπορούσαν ποτέ να βρουν τους κώδικες επικοινωνίας;<br /><br /> <em> Αδύνατον να μάθω πως σκέφτονται οι γυναίκες<br /> Ησυχάστε, είμαι εδώ, η γυναίκα σας…<br /> Που με εγκατέλειψε<br /> Και επέστρεψε<br /> Και δε θα μου πει ποτέ την αλήθεια. Εσείς, ξέρετε τι σκεφτόταν όταν έφευγε. Πείτε μου!<br /></em><br />Ποιος θα του απαντήσει σε αυτή την ερώτηση που με τόση αγωνία, σχεδόν απελπισία θέτει; Πως θα κατανοήσει; Κι έτσι, αυτός συνεχίζει να επιμένει στην αγάπη του για εκείνην. Και εκείνη κλειδωμένη στο δικό της κόσμο, η δικιά του οπτική άλλη, η δικιά της άλλη, δυο διαφορετικοί παραμορφωτικοί φακοί, δύο διαφορετικοί κόσμοι, για τον καθένα τους πραγματικοί. Όχι δεν υπάρχει για αυτούς κοινός τόπος επικοινωνίας. Κυρίως επειδή εκείνη έχει εγκαταλείψει τη πίστη της σε αυτόν. Μπορεί να επέστρεψε, αλλά τον είχε εγκαταλείψει πολύ πριν φύγει.<br /><br /> <em>Πάψε να λες ότι με αγάπησες. Ποτέ σου δε με αγάπησες. Θα μπορούσε να είναι η οποιαδήποτε γυναίκα που μιλάει, φέρεται όπως θέλετε εσείς. Μόνο τον εαυτό σας αγαπήσατε.<br />Αν είχα πιστέψει ότι με αγαπούσες δε θα επέστρεφα<br /></em><br />(Δε θα επέλεγε να τον τιμωρήσει έτσι; Θα έβρισκε λίγη συμπόνια μέσα της;)<br />Κι έτσι τελικά δεν υπάρχει επιστροφή. Αυτό το ξέρουν και οι δύο. Μπορούν να το αντέξουν;<br />Εκείνος όχι. Και φεύγει<br /><br /> <em><strong> Ο κύριος δεν επέστρεψε ποτέ<br /></strong></em><br />Και αυλαία…<br /><br /><br /><br />Μια πολύ καλή παράσταση, η κ. Καραγιαννοπούλου αποδεικνύεται μια σκηνοθέτιδα που αξίζει να τη παρακολουθεί κανείς (αν θυμάται κανείς το Honour με τη Μαραγκού καταλαβαίνει τι εννοώ). Η σκηνή όπου οι δύο ηθοποιοί κινούνται ως μαριονέττες, μου άρεσε ιδιαίτερα. Ο κ. Φέρτης και η κ. Σταθακοπούλου είναι εξαίρετοι. Πάντα χαίρομαι να βλέπω ηθοποιούς που έχουν κατακτήσει την ωριμότητα και διατηρήσει το δόσιμο τους στη τέχνη του θεάτρου. Μία από τις παραστάσεις που συστήνω ανεπιφύλακτα για τη φετινή σαιζόν.<br /><br /> <br /><br /><br /><em>Σκηνοθεσία: Αθανασία Καραγιαννοπούλου<br />Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιάννης Φέρτης, Πέγκυ Σταθακοπούλου, Λουκία Μιχαλοπούλου, Αγγελική Μαρίνου</em><br /><br /><p><em>Στο Θέατρο Τέχνης</p><br /></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-7135027040527045102?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-91197907245702585882007-02-22T13:53:00.000+02:002007-04-23T14:42:39.841+03:00<em>Του Ντειβιντ Χάροουερ<br /></em><br />Δεκαπέντε χρόνια μετά τη σεξουαλική της αποπλάνηση η Ούνα βλέπει μια φωτογραφία του Ρέυ, τώρα Πήτερ. Το χαμόγελο του στη φωτογραφια, η αίσθηση ότι αυτός τώρα συνεχίζει τη ζωή του, την ωθούν να πάει να τον βρει και να τον αντιμετωπίσει.<br /><br />- <em> Έχεις ξεχάσει<br />- Ζω τη ζωή μου, μια καινούργια ζωή επειδή έχασα<br />- Εγώ εξέτισα τη ποινή, εξέτισα τη δικιά σου ποινή, για δεκαπέντε χρόνια. Έχασα τα πάντα. Εγώ το ξαναζώ κάθε μέρα.<br />- Δε μπορεί να το σκέφτεσαι κάθε μέρα.<br />- Δε χρειάζεται να το σκέφτομαι. Είναι εκεί.<br /></em><br />Έναυσμα η οργή, με εκείνον που μπορεί και προχωρά; με τον εαυτό της που δε μπορεί να προχωρήσει; με εκείνον γιατί ήταν ο θύτης; με τον εαυτό της που έγινε το θύμα;<br /><br />Στα δώδεκα της τον ερωτεύτηκε, τον διεκδίκησε. Εκείνος, σαραντάρης, ενήλικας, όφειλε να τη προστατεύσει, όφειλε να προσπεράσει. Είναι ο νόμος. Ήταν άρρωστο, απαίσιο, φρικιαστικό που δε προσπέρασε, που άδραξε την ευκαιρία. Κανένας δεν αμφισβητεί αυτό. Ο Ρευ μετά πάλεψε με τον εαυτό του, να κατανοήσει, να πεισθεί ότι δεν είναι τέρας, ότι δεν είναι ένας από «αυτούς». Φρικαλέα η πράξη του, το ξέρει και πώς να τη δικαιολογήσει. Όχι στους άλλους, στον εαυτό του. Πώς να ζήσει με τον εαυτό του αν είναι όντως ένας από «αυτούς». Ψάχνει στα συμπτώματα, ψάχνει επιχειρήματα που θα δείξουν ότι όχι, μόνο για εκείνη το έκανε, ποτέ δε θα το έκανε με άλλο παιδί. Προσπαθεί να πείσει και την Ούνα, έχει ανάγκη να τη πείσει. Έχει ανάγκη τη κατανόηση της. Τη συγχώρεση της.<br />Την αγάπησε, κι εκείνη ήξερε πιο πολλά από έρωτα από ότι εκείνος. Ήξερε τι ήθελε.<br /><br />Τότε, που το ζήσανε. Ηταν και οι δύο ερωτευμένοι. Τη στιγμή που το ζούσαν δεν ήταν φρικαλέο. Όχι. Μετά όμως, μετά ήρθε η συνειδητοποίηση της πράξης, και για τους δύο. Εκείνη συνειδητοποιεί ότι κακοποιήθηκε, ότι την "εκμεταλεύτηκαν"; Εκείνος, ήξερε ότι δεν έπρεπε όταν συνέβαινε, ανίκανος όμως να ακολουθήσει τους νόμους, των ανθρώπων, της δικιάς του ηθικής.<br /><br />Και όπως γράφει και στο πρόγραμμα, " ένα κομμάτι τους ξέρει και πιστεύει ότι ανάμεσα τους υπήρχε μια σχέση αμοιβαιότητας και καλής πίστης". Είναι όντως έτσι; ή έχουν ανάγκη έτσι να πιστεύουν, γιατί μόνο αν έτσι πιστεύουν μπορούν να επιβιώσουν;<br /><br />Και τελικά τι ήταν αυτό που της κατέστρεψε τη ζωή;<br />Η κακοποίηση αυτή κάθε αυτή;<br />Η αντιμετώπιση μετά από τον περίγυρο;<br />- <em>Εσύ με έκανες φάντασμα, Οι άνθρωποι μιλούσαν για μένα σαν να μην ήμουν εκεί. Δε με άφηναν να μιλήσω</em>.<br />Η ερωτική απογοήτευση;<br /> <em>- Με άφησες μόνη. Με άφησες ερωτευμένη</em>.<br /><br />Η μήπως όλα μαζί;<br /><br />Το έργο δε δίνει απαντήσεις, ο συγγραφέας όπως διαβάζω και στο πρόγραμμα μπορεί μόνο να καταθέσει αυτή τη μεγάλη αλήθεια:<br />«Οι άνθρωποι και οι σχέσεις τους είναι πιο περίπλοκοι από τους γραπτούς νόμους που έχουν φτιαχτεί για να ορίσουν τις σχέσεις μεταξύ ζωντανών ανθρώπων»<br /><br />Και μένει στο καθένα μας να ορίσει, να σκεφτεί, να επαναπροσδιορίσει, να αναλογισθεί, και ίσως, ίσως να αποφασίσει, ότι τελικά πολλά πράγραματα δεν είναι ούτε μαύρα, ούτε άσπρα, και να αντιμετωπίσει το κόσμο "μας" λιγότερα απόλυτα, με λίγο περισσότερη κατανόηση.<br /><br />Η παράσταση μου άρεσε πολύ και τη συστείνω ανεπιφύλακτα. Εξάλλου ο κ. Καταλειφός είναι από τις μεγάλες μου αδυναμίες, και για την ωριμότητα του ως ηθοποιός και για τις επιλογές του. Μου άρεσε και το σκηνικό, με τα σκουπίδια παντού. Σαν τις σκέψεις μας, τις ιδέες μας, τις προκαταλείψεις μας ένα πράγμα που βρωμίζουν τη ζωή μας. Κάτι από τους Βρικόλακες του Ιψεν ίσως. Ίσως πάλι όχι.<br /><br />Να κρατήσω μια φράση που χτύπησε κέντρο για να θυμάμαι<br /><br /><em>Οι μεγάλοι λένε ψέματα. Θέλουν πράγματα από τους άλλους και λένε ψέματα για να πάρουν και, και δεν ξέρουν καν ότι λένε ψέματα. Δεν ξέρουν καν τον εαυτό τους.<br /></em> <br /><br /><br /><br /><em>Σκηνοθεσία: Βικυ Γεωργιάδου<br />Παίζουν οι ηθοποιοί: Δημήτρης Καταλειφός, Μαρία Καλλιμάνη, Φαίδρα Χατζηκωνσταντή<br /><br />Στο Απλό Θέατρο – Νέα Σκηνή</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-9119790724570258588?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-70249887163829817562007-02-18T13:47:00.000+02:002007-04-23T14:42:39.841+03:00<span style="font-style: italic;">του Λουίτζι Πιραντέλλο</span><br /><br /><br />Για εμπεριστατωμένη ανάλυση και περιγραφή στην <a href="http://theatro.wordpress.com/2007/02/11/%ce%95%cf%81%cf%81%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%ce%94%ce%b1%cf%80-%cf%84%ce%bf-%ce%95%ce%b8%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%ce%98%ce%ad%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf/">Αλεπού</a> (που αλλού;)<br /><br />Ενας ηθοποιός, στα πολύ νέα του και ερωτευμένα του, υποδυόμενος τον Ερρίκο το Δ' της Γερμανίας, πέφτει από το άλογο και το χτύπημα στο κεφάλι τον κάνει να νομίζει ότι όντως είναι ο Ερρίκος ο Δ'.<br />"<span style="font-style: italic;">Λένε ότι στο δυνατό έρωτα και στη τρέλλα ενεργοποιούνται οι ίδιες περιοχές του εγκεφάλλου"</span><br />Έκτοτε, και αυτός και οι γύρω του ζουν μέσα στο κόσμο του Ερρίκου. Κάποια στιγμή "ξύπνησε" αλλά είχε πια συνιθίσει να είναι ο Ερρίκος, το έκανε τόσο καλά, συνέχισε, καρφωμένος στα εικοσιέξι χρόνια του Ερρίκου, να ζει εκείνη τη ζωή.<br />"<span style="font-style: italic;">Μπορεί να είναι οδυνηρή η ιστορία της ζωής μου, αλλά είναι αυτό, ιστορία. Δε μπορεί να αλλάξε</span>ι"<br />Και υπόλοιποι, προτιμούν να ζουν εκείνη τη τρέλλα παρά τι; να ζήσουν το πραγματικό άνθρωπο, να βιώσουν την αλήθεια του; Ίσως. Ίσως πάλι, να προτιμούν να ξεφεύγουν από τη δική τους αλήθεια. Όταν μιλούν με τον Ερρίκο ξέρουν ποιός είναι ο ρόλος τους, εύκολο να τον ακολουθήσουν. Διαφορετικά θα έπρεπε να είναι οι εαυτοί τους. Και ποιοι να είναι αυτοί άραγε;<br /><br />Από όλο το κείμενο όμως εμένα αυτό μου κόλλησε<br /><span style="font-style: italic;">Γεννήθηκα χωρίς να θέλω. Θα πεθάνω χωρίς να θέλω. Ανάμεσα σε αυτά τα δύο πράγματα που δε θέλησα μου συμβαίνουν και άπειρα άλλα, που θέλω δε θέλω πρέπει να τα δεχτώ. </span><br /><span style="font-style: italic;">Ε, άσε με,</span><br /><span style="font-style: italic;">άσε με να θέλω</span><br /><br />Ζητάει πολλά; Τα πάντα. Και τίποτα.<br /><br /><br /><br />Μια παράσταση άκρως εικαστική, καλά παιγμένη από όλους τους ηθοποιούς, ειδικά ο κ. Καραθάνος. Το σημαντικότερο, λάτρεψα το κείμενο.<br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μαυρίκιος</span><br /><span style="font-style: italic;">Παίζουν οι ηθοποιοί: Αλέκα Παίζη, Νίκος Καραθάνος, Ολια Λαζαρίδου, Αιμίλιος Χειλάκης, Γιάννης Βογιατζής, Γιάννης Κότσιφας, Ευγενία Δημητροπουλου, Κοσμάς Φοντούκης, Χάρης Βόρκας, Ιπποκράτης Δελβερούδης, Δημήτρης Κερεστέτζης, Μανώλης Δουνιας, Θανάσης Ιωάννου, Γιώργος Οικονόμου, Δημήτρης Πακσόγλου, Νικος Καραγκιαούρης, Περικλής Ασημακόπουλος, Χρήστος Θεωδορίδης, Αγγελος Καλινόγλου, Βασίλης Βελούδος, Σπύρος Ανδρεόπουλος, Ντι Νόλι, Λευτέρης Καραπέτσας, Μανώλης Σκιαδάς</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Στο Εθνικό Θέατρο - Κοτοπούλη/Ρεξ</span><br /><br /><br /><b></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-7024988716382981756?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-54901153937710989362007-02-16T16:26:00.000+02:002007-04-23T14:42:39.841+03:00του Απόστολου Δοξιάδη<br /><br />Και φέτος ο κ. Κοτανίδης καταπιάνεται με ένα έργο που αναφέρεται σε προσωπικότητα των "θετικών" επιστημών. Πέρυσι είδαμε τον κ. Φεινμαν, μέγα φυσικό, σε αναμονή κρίσιμων αποτελεσμάτων ιατρικών εξετάσεων και στην ουσία την ανακοίνωση του επικείμενου θανάτου του. Φέτος, παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες του Κουρτ Γκέντελ, μέγα μαθηματικού. Στο νοσοκομείο, λόγω ασήμαντης επιπλοκής άλλης ασθένειας, αρνείται να φάει και τελικά πεθαίνει από υποσιτισμό. Δεν είναι καταγεγραμμένες αυτές οι τελευταίες μέρες μόνο μια εικασία μπορεί να γίνει, ότι δεν έτρωγε επειδή φοβότανε οτι το φαγητό του ήταν δηλητηριασμένο. Μια διαιτολόγος προσπαθεί να τον μεταπείσει με όπλο τη λογική - υποτίθετα ότι ο Γκέντελ αυτό πρεσβεύει. Παράλληλα η διαιτολόγος μητέρα δίνει μια παρόμοια μάχη μέσα στο σπίτι της, να πείσει την ανορεξική κόρη της να φάει.<br /><br />Ο επιστήμονας της λογικής, η "λογική" διαιοτολόγος, η λογική ως πιθανότητα. Υπάρχει ή δεν υπάρχει λογική;<br /><br /><em>Ο κόσμος είναι ότι υπάρχει. Το ερώτημα είναι τι υπάρχει και τι δεν υπάρχει.</em><br /><br />Ποιός ορίζει και πως τι είναι υπαρκτό;<br /><em></em><br /><em>Μία λογική πρόταση μπορεί να είναι αληθής ή ψευδής. Για την οικοδόμηση ενός λογικού συστήματος πρέπει να χρησιμοποιηθούν μόνο αληθείς λογικές προτάσεις. Αλλά πως θα ξεχωρισουμε τις αληθείς από τις ψευδείς; </em><br /><br />Έλα μου ντε<br /><br />Και ναι μεν ¨<em>ουδέν ισχυρότερο της αποδείξεως</em>" αλλά σε ποιά βάση η απόδειξη και ποιος ξέρει αν η αποδειξη όντως αποδυκνείει.<br /><br />Τα πάντα αμφισβητούμενα. Πάντα.<br /><br />Ο επιστήμονας αρνείται να φάει. Λογικό ή παράλογο; Η διατολόγος πιστή στο καθήκον επιχειρηματολογεί. Προσπαθεί να τον γνωρίσει για να τον κατανοήσει.<br /><em>'Όταν ένα αντικέιμενο χ ταυτίζεται με ένα αντικείμενο ψ, για να κατανοήσουμε το χ πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε το ψ. Τι θα ήταν ο Ρωμαίος χωρίς την Ιουλιέττα;"</em><br /><br />Παράλληλα προσπαθεί να δεχθεί την ανορεξία της κόρης της, να κατανοήσει τη κόρη της. Πως είναι δυνατόν η κόρη της διαιτολόγου να έχει διατροφικές διαταραχές. Κάποτε ηταν χοντρή. Τώρα αρνείται να φάει. Μα γιατί δεν ακολουθεί τις λογικές διατροφικές οδηγίες της μητέρας της.<br />"<em>Ίσως είναι ένα μύνημα που πρέπει να κατανοήσουμε. Ένα μύνημα προς εσένα μαμά</em>" Ενδιαφέρον, κάτι που συμβαίνει σε μας, μύνημα σε κάποιον άλλον. Η μητέρα άραγε το παίρνει το μύνημα. Ναι, αυτή που πάντα θεωρούσε το παγωτό ως τη πιο άχρηστη τροφή (μα γιατί καλή μου κάτι τόσο ωραίο να το κατακρίνεις έτσι;) στο τέλος αγοράζει δύο παγωτά, έναν για τον εαυτό της και ένα για τη κόρη της. Και εκείνη τη στιγμή, πετάει τη λογική και ακούει τη καρδιά. Ή ίσως να ακούει και τη λογική.<br /><br /><br /><em>Σκηνοθεσία: Αντώνης Καφετζόπουλος</em><br /><em>Παίζουν οι ηθοποιοί: Ευα Κοτανίδη, Σμαράγδα Σμυρναίου, Γιώργος Κοτανίδης, Ιζαμπέλα Κογεβίνα, Θανάσης Δήμου</em><br /><em></em><br /><em><br />Στο Θέατρο Ανεσις</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-5490115393771098936?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-75080503155455587902007-02-01T13:11:00.000+02:002007-04-23T16:24:37.466+03:00Με πολύ μεγάλη μου χαρά είδα σήμερα ότι η κυρία Μάνια Παπαδημητρίου ανεβάζει και φέτος τη μουσική αυτή παράσταση. Με συνοδεία πιάνου αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας, την ιστορία της Ελλάδας διανθισμένη με τραγούδια αλλοτινής εποχής.<br /><br />Δε μπορώ να περιγράψω την εμπειρία που έζησα πέρυσι που το είδα. Δεν υπάρχουν λόγια για να ευχαριστήσει κανείς την κ. Παπαδημητρίου για τη τέχνη που άπλετα δωρίζει στο ελληνικό κοινό. Πρόκειται για μια μαγική παράσταση. Μη το χάσετε.<br /><br /><br /><em>Δημιουργία και εκτέλεση Μάνια Παπαδημητρίου</em><br /><em>στο πιάνο συνοδεύει ο Διονύσης Μαλούχος</em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em>στο Θέατρο Ιλίσια-Βολανακη</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-7508050315545558790?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-10755411192770692172007-01-31T19:38:00.000+02:002007-10-05T01:19:35.329+03:00της Μπραϊόνι Λεϊβερι<br /><br />Ένας κατά συρροήν δολοφόνος μικρών κοριτσιών (7 κορίτσια σε είκοσι και χρόνια), η μητέρα του ενός από αυτά, η ψυχολόγος που μελετά τέτοιους εγκληματίες, προσπαθώντας να απαντήσεις στο ερώτημα αν τελικά η πράξη τους είναι συγχωρητέα αφού δε ξέρουν, δεν έχουν συναίσθηση του κακού που κάνουν. Οι πράξεις τους απόρροια εγκεφαλικής βλάβης. Συγκλονιστικά τα ιατρικά στοιχεία που αναφέρονται, λειψός μετωπιαίος λοβός, λόγο επαναλαμβανόμενης σωματικής και ψυχικής κακοποίησης. "Άνθρωποι" χωρίς ανθρώπινη υπόσταση.<br /><br /><em>- Παραφέρθηκα τώρα;</em><br /><em>- Ναι. Αλλά δε πειράζει. Δε φταις εσύ. Δεν μπορείς να το ελέγξεις.</em><br /><br />(Τα θύματα τι φταίνε; Δε φταίνε, αλλά άντε ψάξε να βρεις το φταίχτη.)<br /><br /><em>- Τι είναι τύψεις;<br /></em>Στο τέλος, μετά από τη συνάντηση του με τη μητέρα θα καταλάβει τι πόνο προκάλεσε, ο πόνος των τύψεων θα τον κατακλύσει, αφόρητος, νοιώθει να τον ροκανίζει σιγά σιγά, σα καρκίνος. Δε μπορεί να ζήσει με αυτό. Αυτοκτονεί.<br /><br />Η μητέρα, είκοσι χρόνια έλπιζε ότι η εξαφανισμένη κόρη θα βρεθεί, θα επιστρέψει. Το δωμάτιο της, μνημείο, εκεί να την περιμένει, να το βρεί όπως το άφησε. Η γνώση του θανάτου της κόρης της, της επιτρέπει να θρηνήσει πραγματικά, να πενθήσει, να προχωρήσει. Κουτσά. Πως αλλιώς να προχωρήσει μια μάνα που έχει χάσει το παιδί της; Προχωρά όμως.<br /><br /><em>Ο Θρίαμβος της Ζωής!</em><br /><br />Παλεύει να επιβιώσει, να λυτρωθεί, να χαρεί ξανά. Όσο ακόμη έλπιζε μέσα από τη προσπάθεια της να βρεθούν εξαφανισμένα παιδιά, μετά, μέσα από δοκιμή και σφάλμα. Εκδίκηση;όχι αυτό δε βοηθά, αποχαιρετισμός στο παιδί της; ναι αυτό βοηθά, κατανόηση του εγκλήματος, των γιατί του; ναι, κι αυτό βοηθά, συγχώρεση; ναι, αυτό λυτρώνει.<br /><em>Συγχωρεί αλλά δε ξεχνά.</em><br />Όταν ο δολοφόνος αυτοκτονεί (εξαιτίας της) δε ξέρει πως να αισθανθεί.<br /><em>Να λυπηθώ ή να χαρώ. Αρκετά με τις λύπες, θα χαρώ, θα γελάσω.</em><br /><br /><br /><em>Ο Θρίαμβος της Ζωής!</em><br /><br />Η ψυχολόγος έχει περισσότερο δρόμο να διανύσει. Είναι νωρίς, πενθεί ακόμη το φίλο της που πέθανε, πενθεί για τον εαυτό της και για την παρασπονδία της. Έχει πείσμα όμως και αυτή. Θα το βρεί το φως.<br /><br />Ένα έργο για την εσωτερική δύναμη των ανθρώπων, για αυτά που μπορούν να αντέξουν, να προσπεράσουν.<br /><br /><em>Τίποτα δεν είναι αβάσταχτο</em><br /><br />Τη δύναμη που βρίσκουν οι άνθρωποι και ανακαλύπτουν το τρόπο να λυτρωθουν. Αν και τόσο σκληρό, τόσο αισιόδοξο.<br /><br /><br /><br /><br />Ο Βουτέρης είναι από αυτούς που παρακολουθώ φανατικά και καλά που κάνω. Δε με έχει απογοητεύσει ποτέ. Στο θέατρο εξαρχείων βλέπουμε πραγματικό και ειλικρινές θέατρο. Η σκηνοθεσία, η μουσική, ο φωτισμός, είναι λιτά, όσο πρέπει για να αναδείξουν το έργο, το κείμενο, τις ερμηνείες (οι οποίες δεν είναι ποτέ εξεζητημένες ή φωναχτές). Ωριμος καλλιτέχνης μας δωρίζει κάθε χρόνο ουσιαστική θεατρική εμπειρία. Έτσι και η φετινή παράσταση, αποτελεί όαση στη μόδα της καινοτομίας, του διαφορετικού, του δηθεν (που εννιότε τα απολαμβάνω αλλά μερικές φορές θέλω και κάτι πιο κλασσικά φτιαγμένο βρε αδερφέ).<br /><br /><br /><br /><br /><br />Σκηνοθεσία: Τάκης Βουτέρης<br />Παίζουν οι ηθοποιοί: Ανθή Ανδρεοπούλου, Αννίτα Δεκαβάλλα, Τάκης Βουτέρης<br /><br /><br />Στο θέατρο Εξαρχείων<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-1075541119277069217?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-673012567019715142007-01-24T15:36:00.000+02:002007-04-23T14:42:39.842+03:00<span style="FONT-STYLE: italic">του Άγκουστ Στρίντμπεργκ</span><br /><br />Μιά οικογένεια μετά το θάνατο του πατέρα και τον πρόσφατο γάμο της κόρης. Αναφορές στις στερήσεις στις οποίες υπέβαλε η μάνα την οικογένεια της. Στερήσεις που τις επέβαλε για να κρατήσει περισσότερα για τον εαυτό της. Έκλεβε το φαγητό, τα ξύλα, στο τέλος τον άντρα της κόρης της. Πείνα, κρύο. Τα παιδιά την φέρνουν αντιμέτωπη με τις πράξεις της και προσπαθούν να της στερήσουν, να εκδικηθούν. Μόνο που η εκδίκηση είναι χωρίς νόημα, χωρίς αποτέλεσμα, χωρίς λύτρωση. Πως να αγγίξεις κάποιον που δε θέλει να αγγιχθεί;<br /><br />Διαβάζω στο πρόγραμμα της παράστασης:<br /><span style="FONT-STYLE: italic">Ο πελεκάνος, θεωρείται ότι τρέφει τα μικρά του με το ίδιο του το αίμα</span><br /><br />Ως οφείλει, αν δεν υπάρχει άλλη τροφή...<br /><br />Αυτά που οφείλει να δώσει ο γονιός και δε τα δίνει και οι επιπτώσεις στα παιδιά. Δε μεγαλώσαν σωστά. Η κόρη καχεκτική, στείρα, στερημένη από τη φαντασίωση της ευτυχίας. Ο γιός αλκοολικός.<br />"<span style="FONT-STYLE: italic">Νιώθω πως άμα σταματήσω να πίνω θα τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα, για αυτό και συνεχίζω, δεν τολμώ να είμαι νηφάλιος</span>"<br />Το φαγητό, η ζεστασιά, το χρήμα απλά σύμβολα μιας μεγαλύτερης στέρησης, της αγάπης, του νοιαξιματος, του δωσίματος, της αυταπάρνησης. Παιδιά ορφανά στην ουσία.<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">Τι φοβερό κρύο που κάνει εδώ μέσα! Νεκρική παγωνιά</span><br /><br />Ναι, πράγματι, οικογένεια χωρίς αγάπη είναι απλά τόπος νεκρών.<br /><br />Και όλοι ζουν μέσα σε μια ψευδαίσθηση, τα παιδιά αρνούνται να δουν την ορφάνια τους, η μητέρα αρνείται να δεί τον εγωισμό της. Σαν υπνοβάτες<br /><br />"<span style="FONT-STYLE: italic">Έχω πέσει σε βαθύ ύπνο, είμαι υπνοβάτης, το ξέρω, αλλά δεν θέλω να ξυπνήσω! Γιατί τότε δε θα μπορώ να ζήσω</span>!"<br /><br />Κι όταν όλα πια είναι στο φως, συνειδητοποιημένα, δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να κάψουν το σπίτι, να γίνουν όλα στάχτη, και αυτοί οι ίδιοι. Μόνο αν όλα εξαφανιστούν θα μπορέσουν να φύγουν κι αυτοί. Να εξαφανιστούν. Φωτιά ολική λοιπόν, γεμάτη από τις μυρωδιές του σπιτιού. Επιτέλους λίγη ζέστη. Και λύτρωση.<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic"></span><br /><br /><br /><br />Μια ακόμη παράσταση του επιπέδου του θεάτρου του Νότου. Να το υποστηρίζετε, εκεί θα βρίσκετε πάντα αξιοπρέπεια και αληθινή αγάπη για το θέατρο.<br /><br /><br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">Σκηνοθεσία: Νίκος Μαστοράκης</span><br /><span style="FONT-STYLE: italic">Παίζουν οι ηθοποιοί: Ελένη Κοκκίδου, Γιώργος Πυρπασόπουλος, αργύρης Ξάφης, Εύη Σαουλίδου</span><br /><br /><br />στο θέατρο Αμόρε<br />μέχρι 8/2<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-67301256701971514?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-54192442923837783902007-01-20T11:20:00.000+02:002007-04-23T14:42:39.843+03:00<em>των Τομας Βιντερμπεργκ, Μόγκενς Ρουκοφ, Μπο Χρ. Χάνσεν</em><br /><br />Με την ευκαιρία των γενεθλίων του πατέρα/πατριάρχη, η οικογένεια μαζεύεται στο πατρικό σπίτι, για να ευχηθεί και να γιορτάσει. Πριν λίγους μήνες, η μία αδερφή αυτοκτόνησε. Το πλήρωμα του χρόνου για να βγούν οι σκελετοί από τις ντουλάπες έχει έρθει. Ο ένας αδερφός αποφασίζει αντί για πρόποση να αποκαλύψει το οικογενειακό μυστικό της σεξουαλικής κακοποίησης αυτού και της νεκρής αδερφής από τον πατέρα τους. Η μικρή αδερφή βρίσκει ένα γράμμα της νεκρής που αποκαλύπτει και αυτό τη κακοποίηση. Η μητέρα γνώστης της ιστορίας αρνείται, προσπαθεί ακόμη και μετά από τόσα χρόνια να αρνηθεί αυτά που συνέβησαν, να τα σβήσει σαν να μην έγιναν, σε μια προσπάθεια να προσποιηθεί ότι δε συνέβησαν για να μη τα αντιμετωπίσει; να εξευμενίσει τις τύψεις της που δεν προστάτευσε τα παιδιά της; να μην χρειαστεί να παραδεχτεί ότι έκανε λάθος επιλογή συντρόφου; μέλλοντος; ζωής; Οι συνδαιτημόνες αρνούνται πεισματικά να ακούσουν αληθινά αυτά που βγαίνουν στην επιφάνεια, θέλουν τόσο πολύ να συνεχίσουν να δρούν σα να μην υπάρχει αυτό το μελανό γεγονός στη ζωή τους, να υπερασπιστούν τη ψευδαίσθηση κανονικότητας, να μην αλλάξει τίποτα. Άσε τα κρυφά κρυμμένα, μην, μην φανερώνεις, δεν αντέχουμε το φως που δείχνει όλη την ασχήμια. Μέσα από την αποκάλυψη ο γιός/θύμα, πείθει, απομονώνει το πατέρα, εκδικείται; Ίσως τώρα να μπορέσει να προχωρήσει, να μπορέσει η υπόλοιπη οικογένεια να προχωρήσει, να επανασυνδεθεί, να συναντηθεί σε κάποια περίπου αλήθεια. Το επόμενο πρωί, η οικογένεια, χωρίς τον πατέρα πλέον, μαζεύεται, ανασυντάσσεται, προσπερνά. Αυτή είναι η λέξη κλειδί, προσπερνά, τίποτα δε λύνεται τελικά, απλώς προσπερνά και χαριεντίζεται ότι κάτι έκανε, κάπως το αντιμετώπισε. Διώξε το θύτη, κράτησε όλους τους ηθικούς αυτουργούς. Ο κακοποιημένος γιός κατά τη ταπεινή μου άποψη δε λυτρώνεται, δε μπορεί να λυτρωθεί, ποτέ δε θα μπορέσει, απλά έκανε ένα δώρο στους ηθικούς αυτουργούς, στους πραγματικούς ενόχους για το δράμα του, τους χάρισε μια ψευδαίσθηση κανονικότητας.<br /><br />Πρόκειται για μια εκπληκτικά φτιαγμένη παράσταση με εκπληκτικές ερμηνείες και εκπληκτική σκηνοθεσία, κινηματογραφικό στήσιμο, δείνει την αίσθηση ότι κοιτάζεις μέσα από τη κλειδαρότρυπα και ανακαλύπτεις τα σκοτάδια που κρύβονται σε κάθε σπίτι.<br /><br /><br />Αλλά, αλλά...<br /><br />Προσωπικά, το έργο ως κείμενο με εκνεύρισε αφάνταστα. Δε δίνει ούτε στο ελάχιστο τη ψυχική διάλυση, τη καταστροφή, το δράμα που επιφέρει η σεξουαλική κακοποίηση στα θύματα, την ευθύνη του περίγυρου και το χειρότερο, αφήνει να εννοειθεί ότι μπορεί να υπάρξει λύτρωση, ότι μπορεί να γιάνει.<br />Σα να λέει, "Εντάξει μωρέ, στο τέλος όλα μπορούν να διορθωθούν" Άσε το θεατή στην ευδαιμονία ότι ένταξει, κάπου, κάποτε, θα τη βρούν την άκρη τα θύματα, δεν είναι και τόσο τραγικό, κι άμα έρθεις αντιμέτωπος με κάτι τέτοιο, αν σου είναι εύκολο κάνε κάτι, αλλά αν όχι, θα δωθεί λύση, κάπου, κάποτε. Μη τρελαίνεσαι κιόλας. Ε, όχι αγαπητέ μου, όταν διαχειρίχεσαι τέτοια θέματα χρειάζεται περισσότερη υπευθυνότητα στο τι μυνήματα περνας. Δε διορθώνεται ποτέ η επίπτωση της σεξουαλικής κακοποίησης από γονιό. Ποτέ. Δεν υπάρχει λύτρωση. Δεν υπάρχει ελπίδα. Και ένα τέτοιο κείμενο είναι προσβλητικό για τα θύματα.<br /><br />Μία και μοναδική δυνατή φράση σε όλο το κείμενο<br /><br /><em>"- Γιατί το έκανες;</em><br /><em>- Γιατί αυτό αξίζατε</em>"<br /><br />Έτσι ακριβώς, και ότι αυτό αξίζουν θα πιστεύουν μέχρι να κλείσουν τα μάτια τους. Μόνο η νεκρή αδερφή λυτρώθηκε, όταν αυτοκτόνησε. Ο άλλος γιός είναι καταδικασμένος να συνεχίσει να υποφέρει και να καταστρέφει τη ζωή του.<br /><br /><br />Αν κάποιος ενδιαφέρεται τη φετινή σαιζόν να προσεγγίσει το συγκεκριμένο θέμα προτείνω προσωπικά τις <a href="http://theaterthoughts.blogspot.com/2006/12/blog-post_12.html">πέντες σιωπές</a>. Φρικιαστική πραγματικότητα. Μόνο κάτι τέτοιο αξίζει σε αυτό το θέμα.<br /><br /><br /><br /><em>Σκηνοθεσία: Αλίκη Δανέζη - Knutsen<br />Παίζουν οι ηθοποιοί: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Θέμις Μπαζάκα, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Αγγελική Παπαθεμελή, Γιάννης Στάνκογλου, Εκάβη Ντούμα, Ερρίκος Λίτσης, Κώστα Φλωκατούλας, Τηλέμαχος Κρεβάικας, Μίλτος Νίκας, Καλλιόπη Τζερμάνη, Μανώλης Αφολάνιο, Ρένος Μάντης και οι μικρές Ναταλία Κράλσκα, Ευγενία Λαού, Εύη Χούμπαυλη<br /><br />στο Θέατρο Θησείον, Ένα Θέατρο για τις Τέχνες</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-5419244292383778390?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-36497941547244476912007-01-19T16:00:00.000+02:002007-04-23T14:42:39.843+03:00<em>του Γκότχολντ Εφραϊμ Λέσινγκ</em><br /><br />Ένα έργο ίσως παρωχημένο. Όσον αφορά τη θεματολογία του. Γιατί ποιόν αφορά άραγε σήμερα, η αμαρτία της κοπέλας που έχει εξωγαμιαίες σχέσεις και η συνεπαγόμενη ντροπή. Η πράξη της αυτή καθε αυτή μάλλον κανένα, η ουσία όμως, του να ακολουθείς την αλήθεια σου ενάντια σε κοινωνικά δεδομένα, στον πατέρα που λατρεύεις και δε θέλεις να στενοχωρήσεις και να απογοητεύσεις, να παλεύεις μέσα σου για τη συμμόρφωση με την εκάστοτε ηθική (είτε εξωτερικά είτε ακόμη πιο δύσκολα εσωτερικά επιβαλλόμενη) και να έρχεσαι αντιμέτωπος με την ανθρώπινη σου αδυναμία και πραγματικότητα, πιστεύω πολλούς από εμάς.<br /><br />"<em>Οι αμαρτωλοί ψάχνουν πάντα το σκοτάδι γιατί είναι αμαρτωλοί. Αλλά, τι με αυτό; Η συνείδηση ειναι ο πιο σκληρός κριτής, δε μπορείς να κρυφτείς.</em><br /><em>Εξιλεώνεσαι διογκώνοντας το σφάλμα και υποφέροντας. Πρέπει όμως να σκεφτείς και πως να επανορθώσεις</em>."<br /><br />Να προσθέσω, αρκεί να πιστέψεις ότι όντως έκανες σφάλμα, βαθιά μέσα σου, κι όχι επειδή ξέρεις ότι έκανες σφάλμα. Μόνο έτσι μπορείς να αρχίσεις και να επανορθώνει και να εξιλεώνεσαι.<br /><br />"<em>Τι σκέφτεται ένας άνθρωπος, όταν το μυαλό του κατακλύζουν χίλιες σκέψεις; Τι νιώθει όταν τη καρδιά του κατακλύζουν χίλια συναισθήματα; Άλλο να πέφτεις στην αμαρτία από άγνοια, άλλο να ξέρεις και να δένεσαι μαζί της</em>"<br /><br />Πραγματικά άλλο. Να παλεύεις να σπάσεις δεσμούς που δε σπάνε, που δε θέλεις να σπάσεις.<br /><br />Πέρα από αυτό όμως που είναι εμφανές από το κείμενο, η παράσταση όμορφα και υπόγεια κατέυθυνε τη σκέψη μου κι αλλού. Ίσως επειδή είναι θέμα που με απασχολεί.<br /><br />Στην αρχή παίζεται ένα βιντεάκι με αυτοκίνητα σε αγώνας καταστροφής, που μου έδωσε μια οπτική με την οποία είδα την υπόλοιπη παράσταση. (Μου συμβαίνει συχνά τελευταία σε παραστάσεις, άραγε είναι εσκεμμένο ή εγώ βλέπω αυτά που θέλω να δω;) Σκέψεις για τη μανία μας ως ανθρώπινο είδος, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλογικό επίπεδο, να αυτοκαταστρεφόμαστε, να χτυπιόμαστε αλύπητα μέχρι να έρθει η πλήρης διάλυση.<br />Και βλέποντας έτσι το έργο, παρατήρησα την ιστορία τριών ανθρώπων που η κάθε τους κίνηση τους οδηγούσε στη καταστροφή, ώσπου στο τέλος, αντίθετα με τον αγώνα των αυτοκινήτων, κανένας δε μένει όρθιος. Αλλά και στα αυτοκίνητα, τι να το κάνεις, αυτό που "επιβιώνει" είναι τόσο διαλυμένο που είναι σα να μην επιβίωσε.<br /><br />Μου άρεσε επίσης και η παρουσία, εκεί στην άκρια, του Νόρτον, με τη κιθάρα του, και με τα σχόλια του για τα τεκτενόμενα, τα συμπεράσματα, τις συμβουλές. Σαν να ήταν το υποσυνείδητο των χαρακτήρων, σα να έδινε στο θεατή μια ματιά στην εσωτερική πάλη που βιώναν οι ήρωες.<br /><br /><br />Μια παράσταση που αξίζει να δει κανείς, στο γνωστό επίπεδο του Θεάτρου του Νότου.<br />Οι κυρίες Μαρία Σκουλά και Αμαλία Μουτούση ήταν (όπως μας έχουν συνηθίσει) απλώς υπέροχες. Η πεμπτουσία του ηθοποιού κατά τη ταπινή μου άποψη.<br /><br /><br /><br /><em>Διασκευή - Σκηνοθεσία: Γιάννης Χουρβαδάς </em><br /><em>Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιάννης Νταλιάνης, Κώστας μπερικόπουλος, Αντζελα Μπρούσκου, Νίκος Κουρής, Λεονάρδος Μπατής, Μαρία Σκουλά, Αμαλία Μουτούση, Δανάη Κατερίνα Θέμελη, Ελένη Ψυχογιού.</em><br /><em>Στο θέατρο Αμόρε</em><br /><br /><br /><strong>μέχρι 21/1</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-3649794154724447691?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-80710412811302597722007-01-13T16:48:00.000+02:002007-04-23T14:42:39.843+03:00"<strong>3.Ου λήψει το όνομα του Κυρίου επί ματαίω, ου γαρ μη καθαρίση Κύριος ο Θεός σου τον λαμβάνοντα το όνομα αυτού επί ματαίω"</strong><br /><br />Η παράσταση ξεκινά με τους στίχους<br /><br /><em>Θέλω να αλλάξω ουρανό μα δεν υπάρχουν δρόμοι</em><br /><br />Αυτό κι αν βάζει το θεατή σε μια διάθεση. Η ανάγκη μας να αλλάξουμε, τον εαυτο μας, τους γύρω μας, τη ζωή, το κόσμο. Η απελπισία που δε μπορούμε, που δε ξέρουμε πως, που δε θέλουμε ίσως; Το ανικανοποίητο της ύπαρξης ως έχει, το όνειρο μιας άλλης ύπαρξης, η γνώση ότι και ή άλλη ύπαρξη δε θα ικανοποιήσει, ευτυχώς που δε ξέρουμε, δε μπορούμε, δε θέλουμε να επιφέρουμε καμία πραγματική αλλαγή. Μόνη σωτηρία η ψευδαίσθηση. Το βίωωμα και μη βιωμα που η ψευδαίσθηση συνεπάγεται.<br /><br /><strong><em>Άσκηση φαντασίας νούμερο τάδε<br />Κλείστε τα μάτια και φανταστείτε ότι</em></strong> (εδώ βάζουμε ότι θέλουμε, ότι νομιζουμε ότι θέλουμε, ότι έχουμε ανάγκη, ότι νομίζουμε ότι έχουμε ανάγκη, δεν έχει σημασία τι τελικά). <strong><em>Φανταστείτε επίμονα ότι...<br />Παραμείνετε έτσι μέχρι να πιστέψετε. Η πίστη σώζει.</em></strong><br /><br />Η πίστη της ψευδαίσθησης όταν δεν αντέχεις τη πραγματικότητα είναι ο μόνος δρόμος επιβίωσης. Όντως. Δυστυχώς. Έτσι είναι.<br /><br /><strong><em>Θέλω να αλλάξω ουρανό μα δεν υπάρχουν δρόμοι</em></strong><br /><br />Μόνο οι ψευδαισθήσεις τους να προσθέσω εγώ.<br /><br /><br /><br /><em>* Δεν κατανόησα τη συσχέτιση έργου και ενάτης εντολής αλλά δε πειράζει, μου άρεσε το κείμενο και με άγγιξε κι ας μου είπε άλλα.</em><br /><br /><br /><br /><em>Σκηνοθεσία: Κατερίνα Ευαγγελάτου<br />Παίζουν οι ηθοποιοί: Ηλίας Κουνέλας, Παναγιώτης Λάρκου, Λένα Παπαληγούρα, Πάρις Λύκος, Λαμπρινή Αγγελίδου, Μαρία Παρασύρη</em><br /><br /><br /><br /><strong>"9.Ου ψευδομαρτυρήσεις κατά του πλησίον σου μαρτυρίαν ψευδή"</strong><br /><em>σε δύο κλωνοποιημένες παραλλαγές του Πάρι Τακόπουλου</em><br /><br />Τα παιδιά-άνθρωποι ρωτούν τους γονείς-Θεούς. Τα παιδιά-Θεοί κατηγορούν και απορούν με τους γονείς-ανθρώπους. Και αντίστροφα, ένα μπλέξιμο ρόλων. ανθρωποθεοί όλοι.<br /><br /><em>Μη μη! μην ενοχλείτε το πατέρα! Ο πατέρας σκέφτεται! <br />Γιατί οι άνθρωποι σκέφτονται; ίσως γιατί τους το έχει απαγορέψει ο Θεος;</em><br /><br />Ο πατέρας Θεός, σιωπηλή ύπαρξη, υπάρχει και δεν υπάρχει, εκεί να τον δεις; όχι να τον ακούσεις, σκέφτεται. Όπως ο Θεός; Όπως ο άνθρωπος που υπάρχει και δεν υπάρχει δίπλα σου; Οι ερωτήσεις στα όρια του παραλόγου. Παράλογο ποτισμένο από λογική τραγικότητα αληθινής ζωής.<br /><br />- <em>Πότε άρχισαν οι πρώτες γενοκτονίες; Προ ή μετά ανθρώπου;<br />- Δε νομίζεις ότι πρέπει να πάψουν οι ψευδομαρτυρίες των μικρών μεγάλων;<br />- Χωρίς εργάτες πως θα υπάρξουν βιομήχανοι;<br />- Πότε λέγονται τα μεγαλύτερα ψέματα; όταν διαρκεί περισσότερο ο πόλεμος ή όταν διαρκεί περισσότερο η ειρήνη; Όχι μόνο ο πόλεμος μεταξύ των λαών, κυρίως ο πόλεμος μεταξύ των ανθρώπων.</em><br /><br />Μα υπάρχει ειρήνη μεταξύ των ανθρώπων; κι αν υπάρχει έχει ποτέ ικανή διάρκεια; και τελικά στην ειρήνη δε θα χωρούσε το ψέμα, θα χωρούσε; Τότε δε θα ταν ειρήνη. Η μήπως τελικά υπάρχει ειρήνη μόνο και μόνο επειδή ψευδόμαστε; Κι αν είναι έτσι, πόσο φρικτή είναι η ειρήνη, ειρήνη μεταξύ ψευδοπροσωπείων που ψευτοζουν, ψευδοκαταστάσεις. Στο πόλεμο δεν έχουν λόγο ύπαρξης τα ψέματα, αντιπαλευόμαστε με την αλήθεια μας, η είρηνη μερικές φορές είναι ο ύπουλος πόλεμος χρωματισμένος από το ψέμα ως κατ' επίφασην ειρήνη.<br /><br /><br />Ναι, ναι,<br /><br /><em>Όποιος ψευδομαρτυρεί βλάπτει</em><br /><br />Τον εαυτό του, τους άλλους, το σύμπαν, τη ζωή. Αληθεια παραμορφωμένη, ύπαρξη ψευδής, ανυπαρξία. <br /><br /><em>Σκηνοθεσία: Μάγια Λυμπεροπούλου<br />Παίζουν οι Ηθοποιοί: Ηλίας Κούνελος, Ναταλία Στυλιανού, Σοφιάννα Θεοφάνους, Σωτήρης Τσακομίδης, Λευτέρης Ζαμπετάκης<br /><br /><br />Στο Εθνικό Θέατρο - Πειραματική σκηνή, Από μηχανής Θέατρο</em><br /><br /><br /><strong>Μέχρι 14/1</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-8071041281130259772?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-66629347965711900522006-12-19T06:11:00.000+02:002007-04-23T14:47:32.781+03:00<em>δραματοποιημένο δίηγημα του Μανώλη Μαυρολέοντος</em><br /><br />Ο Χρονομάστορας που ζει στη Χρονολάνδη και φτιάχνει όοοολα τα ρολόγια μισεί τα Χριστούγεννα και τις γιορτές. Έχει ένα σατανικό σχέδιο, να κάνει τα ρολόγια να πάνε πολύ πολύ πολύ σιγά έτσι ώστε ο χρόνος σχεδόν να μη κυλάει και οι γιορτές να μην έρθουν ποτε! Ένα παιδί πρέπει να πάει να τον σταματήσει και να πει το μαγικό τραγούδι που θα κάνει τα ρολόγια ξανά με κανονικούς ρυθμούς να κινούνται. Για να το καταφέρει αυτό πρέπει να βρει το κατάστημα με τους μαγικούς χάρτες, στη γωνία Ακαδημίας και Σταδίου, παραμονή πρωτοχρονιάς, να μιλήσει ανάποδα, να πεί το τραγούδι του πειρατή, να βρεί στο χάρτη που όλα κινούνται τη Χρονολάνδη, και εκεί με τη βοήθεια μιας μικρής κατοίκου της Χρονολάνδης, μαζί, να ανακαλύψουν τα σχέδια του Χρονομάστορα και το μαγικό τραγούδι που θα τα αντιστρέψει.<br /><br />Μια πολύ όμορφη παράσταση για παιδιά, φτιαγμένη με μεράκι, αγάπη για το παιδί και αληθινό δώσιμο. Παραμυθένια ατμόσφαιρα, όμορφη μουσική (<em>του Κωνσταντίνου Γεωργίου Καραμπερόπουλο</em>) που ο γιος μου λάτρεψε - το βιβλίο έχει και το CD μέσα και εγώ χαίρομαι να την ακούει. Οι δε κυρίες Κοντολέων και Τσαγκαρλιώτη είναι γλυκές και πραγματικά σε ταξιδεύουν στο παραμύθι.<br />Η αλήθεια είναι ότι εκτός από τον υιό πέρασε όμορφα και η μαμά.<br /><br /><br /><br /><br /><em>στο πολυχώρο Άγκυρα</em><br /><em>απόγευμα 26, 27, 28, 29/12 5μμ</em><br /><em></em><br /><em>Παίζουν οι ηθοποιοί: Α. Κοντολέων, Λ. Τσαγκαρλιώτη</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-6662934796571190052?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-16830737701287661972006-12-12T11:08:00.000+02:002007-04-23T14:47:32.781+03:00<em>της Σήλα Στήβενσον</em><br /><br />Πατέρας, μητέρα, δύο κόρες, ο κοινωνικός περίγυρος, πέντε συντεταγμένες, μία τραγωδία που επιβιώνει μέσα στη σιωπή. Θρέφεται από τη σιωπή, γιγαντώνεται, υπάρχει λόγω της σιωπής.<br /><br />Τρείς γυναίκες ζουν μέσα στη βία και στο συνεχή τρόμο. Αν προσπαθήσουν να δραπετεύσουν θα τις σκοτώσει, αν μιλήσουν θα τις σκοτώσει. Φόβος. Επιβίωση για την επιβίωση, δε γνωρίζουν άλλον τρόπο να ζουν εξάλλου.<br /><br /><em>"Εμείς ερχόμαστε από έναν διαφορετικό κόσμο, από διαφορετικούς πλανήτες" </em><br /><br />Πως να κατανοήσει κανείς το πως, το γιατί επιμένουν να παραμένουν σε αυτή τη κατάσταση. Δεν έχουν επιλογή, δε γνωρίζουν ότι έχουν επιλογή. Μόνο να μην ήτανε "<em>αόρατες</em>" και κάποιος να τις έσωζε... Όχι, παντού σιωπή.<br />Κάποια στιγμή, η επιβίωση γίνεται ή αυτός ή εμείς, οι κόρες σκοτώνουν το πατέρα. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.<br /><br />Κι ακόμη κι όταν τον σκοτώνουν, συνεχίζουν τη σιωπή. Τους αρκεί που είναι νεκρός<br /><em>- Εμείς τον σκοτώσαμε, δε μας νοιάζει να πάμε φυλακή. Πέθανε;</em><br /><em>- Γιατί τον σκοτώσατε;</em><br /><em>- Δε θέλω να το κουβεντιάσω. Έχει πεθάνει;</em><br /><em>- Δε μπορεί κάποιος λόγος θα υπάρχει.</em><br /><em>- Είναι προσωπικό</em><br /><br />Η φυσική και σεξουαλική κακοποίηση.<br />Η τραγωδία αυτών που τη βιώνουν.<br />Η ανάγκη τους για επιβίωση, να πιαστούν από τη ζωή, ότι ζωή κι αν είναι αυτή.<br />Η αδυναμία να ξεφύγεις.<br /><br />"<em>Θα ήθελα να ήσουν λίγο πιο καλός. Τότε δε θα αναγκαζόμουν να σε σκοτώσω</em>"<br />Η πραγματική βία σταματάει, οι συνέπειες παραμένουν μέσα στο κεφάλι όλων. Αυτός θα ζεί πάντα, μέσα στο μυαλό τους, στα όνειρα τους. "<em>Οι πεθαμένοι δε πεθαίνουν</em>".<br /><br /><br />Ο κύκλος της βίας που διαιωνίζεται και αναπαράγεται. Ο πατέρας ήταν κι αυτός θύμα κακοποίησης. Η μητέρα ήταν κι αυτή.<br />"<em>Δε θέλω εγγόνια</em>" αναφωνεί η μητέρα στο τέλος "<em>ας σταματήσει εδώ</em>"<br /><br />Οι πληγές δε θα κλείσουν ποτέ. Η φυσιολογικότητα μόνο να φορεθεί επιφανειακά μπορεί. Θα ζήσουν "σα" φυσιολογικές, θα επιβιώσουν, θα κουβαλάνε πάντα.<br /><br />"<em><strong>Νομίζετε ότι καταλαβαίνετε. Αν σας υποχρέωναν να ζήσετε στο κεφάλι μας για πέντε λεπτά, θα τρελαινόσασταν, θα πεθαίνατε</strong></em>"<br /><br />Ο γονιός που όφειλε να αγαπήσει, να προστατεύσει, να οδηγήσει και η προδοσία του.<br />"<em>Πατέρα γιατί μου το έκανες αυτό</em>" φώναξε η Κερασία Σαμαρά και έδωσε στο κοινό μια γροθιά με τη κραυγή της. Σιωπούμε, γυρίζουμε το βλέμμα αλλού, υποκρινόμαστε ότι δε συμβαίνει. Αδράνεια, ανοχή, υποκρισία. Πότε θα βάλουμε τελεία επιτέλους; Τα κορίτσια, δολοφονισσες στα τριαντακάτι τους, μας εκληπαρούν να βάλουμε τελεία.<br /><br /><br /><br />Όσο για τη παράσταση, τι να σχολιάσει κανείς; Το θέμα ειναι τόσο δύσκολο να το παρακολουθήσεις που όλα τα άλλα παραμερίζονται. Οι ερμηνείες των τεσσάρων βασικών πρωταγωνιστών πάντως είναι εκπληκτικές.<br /><br /><br /><br /><em>στο Εθνικό Θέατρο - Νέα Σκηνή Χώρα</em><br /><em></em><br /><em>Σκηνοθεσία: Άσπα Τομπούλη</em><br /><em>Παίζουν οι ηθοποιοί: Κώστας Τσάχρας, Γιώργος Κέντρος, Κερασία Σαμαρά, Μαρία Ζορμπά, Κάτια Γέρου, Αντώνης Μπαμπούνης, Ανδρέας Κουτσουρέλης, Τζένη Σκαρλάτου, Ιωάννα Αγγελίδη</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-1683073770128766197?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-31638589505051005572006-12-05T01:15:00.000+02:002008-01-07T14:23:06.542+02:00<em>του Άντον Τσέχωφ</em><br /><br /><br />Είδα Τσέχωφ και έσπευσα. Και καλά που έκανα.<br /><br />Πρόκειται για 8 δραματοποιημένα διήγηματα του Τσέχωφ, με κεντρικό άξονα το χρήμα και τη σχέση μας με αυτό. Αυτός φαίνεται να είναι ο κεντρικός άξονας, ίσως και αυτός να ήταν ο στόχος, εγώ γιατί είδα τόσα περισσότερα;<br /><br />Η ιστορία που διέπει όλη τη παράσταση και τη καθορίζει, το στοίχημα, όπου ένας νεαρός δικηγόρος, πάνω σε συζήτηση, και κουβέντα στη κουβέντα, μάλλον για το ποιός θα βγεί από πάνω, κι όχι επί της ουσίας, βάζει στοίχημα, με έναν τραπεζίτη, για 2 εκατομύρια ρούβλια παρακαλώ, μυθικό ποσό, ότι μπορεί να μείνει απομωνομένος από τους ανθρώπους για δεκαπέντε χρόνια.<br />- <em>Είναι προτιμότερη η θανατική ποινή από τα ισόβια</em><br /><em>- Κάνετε λάθος. Από τη ζωή πρέπει να κρατιόμαστε όποιο κι αν είναι το κόστος</em><br /><em>- Στοιχημα;</em><br /><em>- Στοιχημα, εσείς θα βάλετε τα λεφτά σας και εγώ την ελευθερία μου.</em><br />Και άντεξε. Και τίποτα δεν αποδεικνύεται. Γιατί κάποιος άλλος δε θα άντεχε. Γιατί δεν είναι για όλους τους ανθρώπους οι ίδιες απαντήσεις. Διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικές αλήθειες.<br /><br />Θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες για τους μύθους του Τσέχωφ και τις σκέψεις που μου δημιούργησαν, αλλά θα συγκρατηθώ και θα σταθώ σε έναν μόνο<br /><br />Μια "κυρία" καλεί τη γκουβερνάντα της για να της πληρώσει το μισθό της. Καταφέρνει με το ένα και με το άλλο, με φοβέρα, με γυμνή ξεσιπωσιά, με έπαρση, με ενοχοποίηση, με το δικαίωμα αυτού που νομίζει ότι του ανήκει ο κόσμος, να τις κάνει το μισθό από 80 ρούβλια, 10 μόνο. Η γκουβερνάντα, νιώθει το άδικο να τη πνίγει, κάθε φορά που η "κυρία" της αφαιρεί κάτι από αυτά που δικαιωματικά της ανήκουν, πάει να διαμαρτυρηθεί, και κάθε φορά υποχωρεί. Στο τέλος παίρνει τα δέκα ρούβλια και λέει και ευχαριστώ.<br /><br />-<em> Γιατί μου λες ευχαριστώ. Σε καταέκλεψα κι εσύ λες ευχαριστώ;<br />- Γιατί στα άλλα σπίτια δε μου δίναν τίποτα<br />- Προσπαθω να σου δώσω ένα μάθημα. Πρέπει να διεκδηκείς. Να, πάρε τα 80 ρούβλια σου.<br />- Ευχαριστώ<br />- Μα καλά σου φέρθηκα με τέτοιο φρικτό τρόπο και εσύ συνεχίζεις να μου λες ευχαριστώ; Δεν αντιδρας, δε μου φωνάζεις; Συγνωμη που θα στο πω, αλλά εισαι κουτορνήθι;<br />- Μάλιστα κυρία, είμαι κουτορνήθι.</em><br /><br />Και σκέφτηκα όλους αυτούς που στη ζωή απαιτούν και παίρνουν αυτά που δε τους ανήκουν, αυτούς που κλέβουν από τους άλλους, που δε δίνουν αυτά που οφείλουν. Όχι δε σκέφτηκα τα χρήματα. Σκέφτηκα τα συναισθήματα. Έκεινη τη συναλλαγή. Εκεί, που τέτοιοι άνθρωποι το έχουν μετατρέψει σε συναλλαγή, ενώ δεν είναι. Και αυτοί νομίζουν ότι είναι κερδισμένοι επειδή έχουν πάρει. Αλλά αυτό που πήραν δε μπορούν να νιώσουν την αξία του. Γιατί δε γνωρίζουν την αξία του, αφού ποτέ δεν έχουν δώσει. Κι έτσι, τελικά το "κουτορνήθι" είναι το κερδισμένο.<br /><br /><br />Όμορφη παράσταση, φτιαγμένη από ανθρώπους που πραγματικά αγαπούν αυτό που κάνουν, και αυτήν την αγάπη εγώ την ένιωσα. Υπέροχες οι μουσικές επιλογές, οι μπαλαλαικες, μα περισσότερο ο ραχμανινωφ. Οι δύο κοπελιές πολύ καλές, να με συγχωρέσει ο σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής, αλλά τον βρήκα λίγο over the top. Δωςτου μια πενταετία όμως και θα τη βρει την ωριμότητα, είμαι σίγουρη για αυτό.<br />Αξίζει να το δει κανείς εξάλλου, μόνο και μόνο για τις ιστορίες του Τσέχωφ. Είχα ξεχάσει πόσο τον λατρεύω και ξαφνικά με έπιασε μια επιθυμία να ξαναδώ Θείο Βάνια, Γλάρο, Βυσσινόκηπο και φυσικά Τρεις Αδερφές. Ποτέ δε θα τον βαρεθώ, ποτέ δε με έχει απογοητεύσει.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><em>Στο θέατρο Σημείο</em><br /><em></em><br /><em>Σκηνοθεσία: Κώστας Δελακούρας</em><br /><em>Παίζουν οι ηθοποιοί: Κώστας Δελακούρας, Γεωργία Οικονόμου, Κατερίνα Μαρτιμιανάκη</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-3163858950505100557?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-2977948703808704092006-11-24T10:20:00.000+02:002007-04-23T14:45:10.312+03:00<em>του Λούκας Μπαιρφούς</em><br /><br />Για μια πιο εμπεριστατωμένη άποψη, που αλλου; στην <a href="http://alepou.blogspot.com/2006/10/blog-post_23.html">αλεπού</a>!<br /><br />Η Ντόρα, αυτιστική (;), ζει μια μη ζωή, κάτω από την επήρρεια βαριών κατασταλτικών φαρμάκων. Η μητέρα της, που θέλει πίσω μια επαφή με το παιδί της, συναποφασίζει με το γιατρό να σταματήσουν τη φαρμακευτική αγωγή της Ντόρας. Έτσι η Ντόρα ελευθερώνεται από τον εγλεισμό της και μπορεί πλέον να εκφράσει τα συναισθήματα της. "Ελεύθερη" πλέον, ερωτεύεται έναν πλασιέ αρωμάτων, ο οποίος τη κακοποιεί, στα μάτια των άλλων θύμα, στα δικά της απολαμβάνει τη νέα εμπειρία. Όταν μένει έγκυος, αν και θέλει να κρατήσει το παιδί, την πείθουν να κάνει έκτρωση και στη συνέχεια τη παραπλανούν και τη στειρώνουν για να εξαφανίσουν το κινδυνο νέας εγκυμοσύνης.<br /><br />Η διαφορετικότητα και το κατά πόσο οι "φυσιολογικοί" μπορούν να την αποδεχτούν, να ζήσουν μαζί της.<br /><br />"<em>Όπως σε όλα τα πράγματα, πρέπει να τηρούνται κάποιοι κανόνες. Αυτό ισχύει για όλους τους ανθρώπους. Αλλιώς χάνεται κανείς μέσα στον ελεύθερο κόσμο, το βλέπω καθημερινά στους ανθρώπους που πορεύονται χωρίς πυξίδα, είτε γιατί παρασύρονται, είτε γιατί πιστεύουν ότι αυτό θα περιόριζε την ελευθερία τους. Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος περιορίζεται όταν λείπουν οι κανόνες, η πυξίδα, και το κακόμοιρο πλάσμα δε ξέρει που να πιαστεί, που να στραφεί</em>."<br /><br />Και εσύ Ντόρα που δεν έχεις μάθει ακόμη τους κανόνες, που η κατασκευή σου δε σου επιτρέπει να κρατηθείς και να δράσεις σύμφωνα με αυτούς ακόμα κι όταν τους ξέρεις, που δε χωράει η λογική τους στο μυαλό σου, εσύ που είσαι διαφορετική μέσα στη κοινωνία μας, τι σου απομένει εσένα; Δε μπορείς να αντισταθείς και να διεκδικήσεις, σε έχουν πείσει ότι είσαι "βλαμένο", οπότε "δεν ξέρεις", ότι πουν οι άλλοι, η μητέρα, ο πατέρας, ο γιατρός, ο φίλος σου. Ακολουθείς, διαισθάνεσαι ότι πρέπει να συμμορφωθείς με τους κανόνες αλλά δε θέλεις. Αλλά βαθιά μέσα σου σε έχουν πείσει ότι είσαι ανίκανη να αποφασίσεις για τον εαυτό σου. Ότι οι δικές σου επιθυμίες είναι υπό αμφισβήτηση, κατώτερες των σημαντικών άλλων.<br /><br /><em>- Μα με αγαπά...</em><br /><em>- Πως το ξέρεις;</em><br /><em>- Το νοιώθω</em><br /><em></em><br /><em>- Δε ξέρεις να αγαπάς</em><br /><em>- Νοιώθω</em><br /><br />Ποιός κρίνει άραγε ποιά συναισθήματα είναι έγκυρα, ποιός έχει το δικαίωμα να αναιρεί σύμφωνα με τα δικά του; Πως καταφέρνουμε να αφενόμαστε να μας αναιρούν αυτό που νοιώθουμε;<br /><br />Και όταν σκέφτεσαι, τόσα χρόνια που έπαιρνες τα φάρμακα, που οι επιθυμίες και τα συναισθήματα σου ήταν θαμένα, νιώθεις... δε τολμάς να συνεχίσεις τη φράση σου, άραγε θα εκδήλωνες θυμό για τη μητέρα σου; "Η μητέρα μου είναι καλός άνθρωπος" επαναλαμβάνεις ξανά και ξανά και ξανά.<br />Προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι εκείνη ξέρει καλύτερα πιο είναι το καλό σου.<br />Τι χαρά όταν ανακαλύπτεις ότι και εκείνη έχει διαστροφές. Δεν είσαι μόνο εσύ που ξεφεύγεις και απολαμβάνεις κάτι έξω από τις νόρμες. Ναι, αλλά εσύ το διαδηλώνεις, εκεί η ειδιοποιός διαφορά.<br />Και έτσι σου στερούν το όνειρο της οικογένειας, και η κραυγή σου όταν το συνειδητοποιείς; σκεπάζει άραγε τη βαθιά σου πίστη ότι πρέπει να συμμορφωθείς;<br /><br /><br />-<em> Δε νιώθεις λυπημένη;</em><br /><em>- Πάντα νοιώθω λυπημένη.</em><br /><em> Εκτός όταν γαμιέμαι</em><br /><br />Πως να το δεχτεί αυτό ο "φυσιολογικός", πως να το πιστέψει, πως να σου το επιτρέψει;<br />Και όπως λέει ο συγγραφέας<br /><br />"<em><strong>Μια αρχή της κοινωνίας μας αποτελεί το να ενισχύονται οι προσπάθειες κάποιου να γίνει ευτυχισμένος, αλλά όχι και το να καθορίζει κανείς την έννοια της ευτυχίας για τον εαυτό του</strong></em>"<br /><br />Και δυστυχώς ακριβώς έτσι είναι.<br /><br /><br /><br />Όσον αφορά τη παράσταση κάτι με χάλασε. Δεν είμαι σίγουρη, νομίζω της έλειπε ο ρυθμός, ή ο ρυθμός που είχε ήταν πολύ υποτονικός. Δε ξέρω αν ο σκηνοθέτης θα μπορούσε να το είχε ανεβάσει αλλιώς, ίσως το κείμενο, αν και εξαίσιο, να μη προσφέρεται, τι να πω. Η Κόρα Καρβούνη πάντως δίνει μια συγκλονιστική ερμηνεία.<br /><br />Το κείμενο είναι σκηνές διαδοχικές από τη ζωή της Ντόρας. Στην αρχή κάθε σκηνής εμφανίζεται ένας υπέρτιτλος που βάζει τις συντεταγμένες του επερχόμενου στιγμιότυπος, οδηγεί τη σκέψη του θεατή και σε μιά άλλη διάσταση, πέρα από την εμφανή. Ο τρόπος που αυτοί οι υπέρτιτλοι ανεβαίνουν, μερικές φορές είναι σα νότες μουσικές που φτιάχνουν μια φράση. Άλλες όμως, με ζάλιζε και με αποσυντόνιζε. Ίσως κι αυτός να ήταν ο στόχος. Άγνωσται αι βουλαί των καλλιτεχνών.<br /><br /><br /><br /><br /><em>Στο θέατρο του Νέου Κόσμου</em><br /><em>Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος</em><br /><em>Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιώτα Φέστα, Γιώργος Γλάστρας, Κόρα Καρβούνη, Φώτης Θωμαϊδης, Μαίρη Σαουσοπούλου, Λαέρτης Μαλκότσης, Ανδρέας Μαυραγάνης</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-297794870380870409?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-82449208071598369912006-11-17T09:55:00.000+02:002007-04-23T14:42:39.845+03:00<em>του Hugh Leonard</em><br /><br />Ο Τσάρλι, μετά τη κηδεία του πατέρα του Ντα, ξεκαθαρίζει τα πράγματα και το σπίτι του αποθανόντος πριν επιστρέψει στη ζωή του. Εκεί τον επισκέφτονται, φαντάσματα του νου του, ο πατέρας του, η μητέρα του και ο εαυτός του ως παιδί. Αναβιώνει σκηνές του παρελθόντος του και τις βλέπει πιά με άλλο μάτι, αποστασιοποιημένο και κριτικό, αλλά και κουβεντιάζει με το πατέρα του βρίσκοντας απαντήσεις που είχε μέσα του αλλά δεν τις είχε δει ως τώρα.<br /><br />Στη μέση της ζωής του αναρωτιέται για τη πορεία του. Το παρελθόν τον κοροιδεύει. Ο μικρός Τσάρλι δηλώνει απογοητευμένος που τον γνώρισε, αυτός έχει όνειρα, έχει ακόμη πίστη στη δυνατότητα του να τα εκπληρώσει, γιατί του καταρρίπτει τη ψευδαίσθηση;<br /><br />Συνειδητοποιεί το βάθος της σχέσης του με το πατέρα, ρωτάει γιατί ποτέ ο Ντα δε δέχθηκε κάτι από αυτόν, γιατί ότι του πρόσφερε το φύλλαξε άθικτο. Πως θα ξεπληρώσει το χρεος του; Και κατανοεί ότι αυτό το χρέος, αυτή τη σχέση, θα τα κουβαλάει πάντα μέσα του, δε μπορεί να ξεφύγει. Θέλει; Η αρχική αποδοκιμασία που έδειχνε για το πατέρα του και τη στάση ζωής του μετατρέπεται σε αποδοχή. Ο Ντα έζησε, πρόσφερε, έφυγε γεμάτος, να πάει να βρει τη γυναίκα του. Και ο Τσάρλι, έτοιμος πιά να επιστρέψει στη ζωή του, με μια νέα γνώση, καλά χωνεμένη<br /><br /><em>Μόνο όποιος αγαπάει πραγματικά, ασχολείται μαζί σου</em><br /><br /><br />Μιά καλοστημένη και προσεγμένη παράσταση με εξαίρετους τους Γιώργο Μιχαλακόπουλο και Έρση Μαλικένζου. Θέατρο δοσμένο κλασσικά, κάτι που δεν είναι πλέον το σύνηθες στη θεατρική σκηνή της Αθήνας, με πολύ όμορφα σκηνικά και ατμόσφαιρα.<br /><br /><br /><br /><em>Στο θέατρο Βασιλάκου</em><br /><em>Σκηνοθεσία: Γιώργος Μιχαλακόπουλος</em><br /><em>Παίζουν οι ηθοποιοί: Παναγιώτης Μπουγιούρης, Γιάννης Πολιτάκης, Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Έρση Μαλικένζου, Παναγιώτης Μπενέκος, Γιάννης Δεγαϊτης, Ηλέανα Μπάλλα, Ειρήνη Κονίδου</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-8244920807159836991?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-55868782572941095352006-11-15T15:29:00.000+02:002007-04-23T14:42:39.845+03:00<em>Του Ντεϊβίντ Μάμετ</em><br /><br />Τρεις μικρολωποδύτες σχεδιάζουν μια ληστεία και στη πορεία αλληλοπροδίδονται ή νομίζουν ότι αλληλοπροδοθήκανε, βγαίνουν εκτός εαυτού και επανέρχονται, προσπαθούν να βρουν ισορροπίες και τις ξαναχάνουν. Ο Ντον προσπαθεί να περάσει τις εμπειρίες της ζωής στο Μπομπ, για το καλό του, ο "δάσκαλος" προσπαθεί να υψώσει το ανάστημα του και να διεκδικήσει τη θέση του.<br />Ο κόσμος των "επιχειρήσεων" και πως πετάμε από το παράθυρο ιδέες και πιστεύω για το συμφέρον.<br />Οι άντρες που προσπαθούν να υπερισχύσουν, να αποδείξουν την αξία τους. Πως άλλως θα κρατήσουν τη ψευδαίσθηση του ανδρισμού τους;<br /><br />Το όνομα του έργου από ένα τάλιρο του 1937 κοπής Denver το οποίο είναι συλλεκτικό γιατί από κάποιο λάθος στη παραγωγή του ο απεικονιζόμενος βούβαλος έχει μόνο τρία πόδια. Βλέπω τους χαρακτήρες του Μάμετ και βλέπω ανθρώπους κουτσουρεμένους, ακριβώς σαν αυτό το βούβαλο. Με λειψά εφόδια, με λειψά αποθέματα, με λειψές προσδωκίες. Χαμένοι σε ένα κόσμο, ανάμεσα στα πρέπει τους και στα θέλω τους δρουν όπως προστάζει η όποια ηθική τους και παρασύρονται να πράττουν όπως προστάζει η απληστία τους, ανάμεσα στους φόβους και στις ελπίδες βλέπουν εχθρούς εκεί που δεν υπάρχουν κι επιμένουν να πιστεύουν σε φίλους. Κουτσαίνοντας πορεύονται και με λάθη στη πλάτη συνεχίζουν. Πάει κι αυτό, πάμε παρακάτω, η επόμενη σκηνή, το επόμενο δράμα, και ξανά, μια ζωή κουτσό.<br /><br />Και όπως αναφωνεί ο "δάσκαλος" κάποια στιγμή<br /><br /><em>Ζούμε σαν τους ανθρώπους των σπηλαίων όλοι μας</em><br /><br />Όντως, και αυτός πρώτος, και αν ζούμε έτσι, είναι γιατί εμείς το έχουμε επιλέξει.<br /><br /><br />Δυστυχώς εμένα το έργο με κούρασε, ιδιαίτερα το πρώτο μέρος. Το δεύτερο μέρος με κράτησε καλύτερα. Δεν έχω κάτι να προσάψω στη παράσταση, η σκηνοθεσία ήταν λιτή και αποστασιοποιημένη, είχε ατμόσφαιρα, οι ηθοποιοί άριστοι. Θυμάμαι παρόμοια αίσθηση και στο οικόπεδα με Θέα που είναι του ιδίου συγγραφέα. Νομίζω λοιπόν ότι μάλλον δε μου αρέσει ο Μάμετ, τόσο απλά.<br /><br /><br /><br /><br /><em>Στο θέατρο Ιλίσια*<br />Σκηνοθεσία: Αντώνης Καφετζόπουλος<br />Παίζουν οι ηθοποιοί: Αντώνης Καφετζόπουλος, Αποστόλης Τοτσικάς, Δηήτρης Αλεξανδρής<br /></em><br /><br /><br /><br />* Δε μπορώ να μην το αναφέρω αλλά θα σκάσω αν δε πω τη κακία μου. Το θέατρο Ιλίσια γενικά το αγαπώ και μου αρέσει να πηγαίνω γιατί ανεβάζει συνήθως καλές παραστάσεις. Και φυσικά μπράβο στη κυρία Ντενίση που το συντηρεί (δε ξέρω αν έτσι είναι, από παρασκήνια εγώ στουρνάρι, αλλά υποθέτω) και δικαίωμα της να το έχει όπως γουστάρει. Μόνο που να, εμένα, με ενοχλεί ότι στο φουαγιέ της κεντρικής σκηνής έχει μόνο φωτογραφίες άπό έργα που έχει παίξει η κ. Ντενίση. Ο αμερικανός Βούβαλος παίζεται στη κάτω σκηνή κι εκεί στο φουαγιέ έχει φωτογραφίες από άλλα έργα που έχουν παιχτεί στο θέατρο γενικά. Βλέποντας αυτές τις φωτογραφίες θυμήθηκα πόσες πολλές παραστάσεις έχω ευχαριστηθεί εκεί και θυμήθηκα το πως ήταν το φουαγιέ της κεντρικής σκηνής τη τελευταία φορά που το επισκέφτηκα και πως αυτό στερεί κάτι από τη τελετουργία του να πηγαίνεις θέατρο.<br />Συγνώμη για τη γκρίνια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33829948-5586878257294109535?l=theaterthoughts.blogspot.com' alt='' /></div>αλκιμήδηhttp://www.blogger.com/profile/15368329673151548821noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33829948.post-1163150220744192952006-11-10T10:24:00.000+02:002007-04-23T14:42:39.846+03:00<strong>Θα μπορούσε και να λέγεται</strong><br /><strong>γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να ζούμε σύμφωνα με τις εντολές Του</strong>.<br /><br /><a href="http://alepou.blogspot.com/2006/10/i.html">Μια όμορφη και εμπεριστατωμένη περιγραφή της παράστασης από την αλεπού</a><br /><br /><br /><strong><em>"5. Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, ίνα εθ σοι γένηται και ίνα μακροχρόνιος γένη επί της γης</em></strong>"